Μία ευχή
πραγματοποιείται…
«Κύριε Ροθ καλώς ήρθατε στο φτωχικό σας» ακούστηκε μία βραχνή
φωνή λίγο πιο δυνατή από το ψίθυρο.
Όλες οι τρίχες στο κορμί του ντετέκτιβ Ροθ, ουκ ολίγες,
σηκώθηκαν όρθιες και οι παλμοί της καρδιάς του εκτοξεύθηκαν. Άμεσα προσπάθησε
να βρει την αυτοκυριαρχία του, αλλά κάτι στον ήχο της φωνής που ακούστηκε
έκρυβε κάτι σκοτεινό, κάτι τελεσίδικο.
Το σπίτι του το θεωρούσε απαραβίαστο, γιατί στο μυαλό του
ενυπήρχε η άποψη πως όσο σκληρός φαινόταν στο έξω κόσμο κανείς δε θα μπορούσε
να εισβάλει στον εσώτερο. Προφανώς έκανε λάθος.
«Όποιος και αν είσαι έχεις τρία δεύτερα να φύγεις, προτού σου
τινάξω τα μυαλά στον αέρα!» φώναξε με έναν τόνο υστερίας.
«Χμ… Νομίζω πως εσύ έχεις τρία δεύτερα να το βουλώσεις και να
κάτσεις κάτω. Έχω να σου πω δυο λόγια.»
«Θα σε σκοτώσω κάθαρμα! Θα-» η φράση του έμεινε μετέωρη, αφού
βρέθηκε το πρόσωπο του στο πάτωμα και το υπόλοιπο σώμα του ήταν στον αέρα.
«Λοιπόν… Άκου πως έχει το πράγμα. Θα τα πω μονάχα μία φορά,
αν χρειαστεί να τα ξαναπώ, πέθανες. Σύμφωνοι?»
Η αδρεναλίνη της δράσης είχε εξαφανιστεί και τη θέση της πήρε
ο φόβος, ένας φόβος πρωτόγνωρος. Αυτός που τον είχε σηκώσει στον αέρα σα να
ήταν φτερό είχε προλάβει να διασχίσει όλο το χολ του σπιτιού του σε ένα κλάσμα
του δευτερολέπτου. Κάπου στο βάθος του μυαλού του κατάλαβε πως έπρεπε να
υπακούσει αν ήθελε να έχει ελπίδες να ζήσει.
Τότε ακούστηκε ένας ηλεκτρονικός ήχος που έμοιαζε με
ξυπνητήρι και αμέσως μετά βρέθηκε και το υπόλοιπο σώμα του στο έδαφος.
Σωριασμένος όπως ήταν στο έδαφος, θυμήθηκε πως το όπλο του βρισκόταν στη θήκη
κάτω από το μπουφάν του, όμως το ξανά σκέφτηκε και δεν του έδωσε σημασία.
Γύρισε το κορμί του με ελάχιστες κινήσεις για να μη θεωρηθεί απειλή από τον
εισβολέα και αντίκρισε μία ηλεκτρονική συσκευή, τη μόνη πηγή φωτός, να δείχνει
ιριδίζοντες μεγάλους ψηφιακούς αριθμούς: 21:59:01.
«Λοιπόν, επειδή η προσοχή μου απαιτείται προς τις καταστάσεις
οι οποίες χρίζουν λεπτών χειρισμών θα είμαι σύντομος. Κύριε Ροθ σκοπεύω να σας
εντάξω σε μία σειρά από γεγονότα που λαμβάνουν χώρα αυτή τη στιγμή που μιλάμε»
Ο Ροθ προσπάθησε να αντιληφθεί όλα αυτά που άκουγε και για
κάποιο λόγο αποφάνθηκε πως ο άνθρωπος που είχε απέναντι του ήταν παράφρων,
οπότε έπρεπε να δράσει άμεσα. Όσο πιο γρήγορα μπορούσε έβγαλε το όπλο από τη
θήκη του και στην ανύψωση του περιστρόφου ένιωσε ένα ρεύμα αέρα να του σκίζει
το λοβό του αυτιού του και μετά να συνειδητοποιεί πως άκουσε πυροβολισμό.
«Αν επιχειρήσεις πάλι κάποια ανάλογη παράσταση βλακείας η
επόμενη σφαίρα θα διαπεράσει το κενό που έχεις στο κρανίο σου»
Με μάτια γουρλωμένα όσο τους
επέτρεπαν τα βλέφαρα και το μυαλό του κολλημένο στην εικόνα που είχε
σχηματιστεί στη φαντασία του: τη σφαίρα να καρφώνεται στο μέτωπο του και το
πίσω μέρος του κεφαλιού του να ανοίγει σαν κρατήρας. Ο τρόμος τον παρέλυσε
αφήνοντας καυτά ούρα να μουσκέψουν των τεσσάρων ημερών σλιπ του.
«Επίσης, οφείλεις μία συγνώμη σε
κάποιον και να την εννοείς»
«Θα κάνω ότι μου ζητήσεις!» έλεγε
κλαψουρίζοντας.
«Χαίρομαι που συνεννοηθήκαμε. Άκου τι
ακριβώς θέλω να κάνεις…»
Τα γρανάζια
στη θέση τους…
Ο Αντόνι Γκραμπόφσκι είχε καταταγεί
άθελα του στο ρωσικό ναυτικό, αφού ο πατέρας του πίστευε στην παλιά ρωσική
αίγλη και το ένδοξο παρελθόν της χώρας. Γεννημένος στην Πολωνία θεωρούσε άσκοπο
να λάβει εκπαίδευση παντός είδους από τη «Μάνα Ρωσία», την απεχθανόταν. Δύο
χρόνια πριν είχε γνωρίσει άτομα που βρίσκονταν σε επαφή με εξτρεμιστικά
στοιχεία και αποτελούσαν ένα κομμάτι από ένα ευρύτερο δίκτυο αντίστασης, μία
συνομοσπονδία ανταρτών έτοιμων να διώξουν τους ρώσους από τα σπίτια τους και
την πατρίδα τους.
Όταν κατετάγη στο ναυτικό όλοι ήξεραν
πως θα είχαν κάποιον εκ των έσω, για αυτό το λόγο τον βοήθησαν όσο γινόταν ώστε
να αποφοιτήσει δεύτερος στη σχολή μηχανικών και μία λαμπρή καριέρα να ανοίγεται
μπροστά του. Στο υποβρύχιο αυτό είχε βρεθεί για να μπορέσει να σιγουρέψει ένα
βασικό στόχο της παράνομης ομάδας, να ξεκινήσει έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο
ανάμεσα στην Αμερική και στη Ρωσία. Ο ρόλος του ήταν να εξασφαλίσει πως οι
πυρηνικές κεφαλές θα εκτοξεύονταν, σκορπώντας το θάνατο σε όλη την Βόρεια
Αμερική και μετά ο θάνατος θα άγγιζε τη Ρωσία όπως τόσα χρόνια έκανε στην
πατρίδα του.
Οι ψεύτικες εντολές είχαν δοθεί και ο
πλοίαρχος ήταν έτοιμος να πατήσει το κουμπί και η παγκόσμια κοινότητα θα
έμπαινε σε μία νέα εποχή εχθροπραξιών. Κάποιος όμως είχε εξασφαλίσει πως αυτό
δε θα γινόταν, κάποιος είχε σαμποτάρει το εγχείρημα και ο Αντόνι Γκραμπόφσκι
ανέμενε νέες εντολές, όταν φωνές και ήχοι από συμπλοκές ακούγονταν σε όλο το
υποβρύχιο.
Η ανταρσία είχε λάβει χώρα όταν
βρέθηκε το πτώμα του ανθυποπλοίαρχου και αμέσως οι ναύτες αμφισβήτησαν την
ηγεσία του πλοιάρχου, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα βίαιες συγκρούσεις και την
κατάληψη του σκάφους. Όσοι είχαν αντισταθεί στη διάρκεια της ανταρσίας
κλείστηκαν σε ένα θάλαμο των ναυτών. Το υποβρύχιο αρχικά είχε κατεύθυνση τη
βόρεια Ρωσία, όμως τώρα όδευε προς τη Γερμανία, για να ανεφοδιαστούν και να
ξεκινήσουν συνομιλίες με το αρχηγείο.
Ο κατάσκοπος απομακρυνόταν από το
κρατητήριο με τα μάτια του να εξετάζουν κάθε πιθανή επίθεση από τους
αστυνομικούς γύρω του, θεωρώντας πως έπαιζαν μαζί του. Το ακριβώς αντίθετο
συνέβη όμως, αφού για τους αστυνομικούς ήταν παγερά αδιάφορος. Στην έξοδο
προσπάθησε να εντοπίσει αυτόν που τον είχε βγάλει από τη δύσκολη θέση, αλλά δεν
τον εντόπισε πουθενά, είχε ανοίξει η γη και τον είχε καταπιεί.
Οι σκέψεις του ήταν επικεντρωμένες
στο πως θα κινηθεί από εκεί και πέρα και δεν πρόσεξε πως ένας ντετέκτιβ
βρισκόταν σε πορεία σύγκρουσης.
«Με συγχωρείτε!» είπε με προσποιητή
ευγένεια που δεν πέρασε απαρατήρητη από τον κατάσκοπο.
«Δε σας πρόσεξα» είπε αδιάφορα και
έκανε να φύγει, όμως ο άλλος τον σταμάτησε και του είπε συνωμοτικά:
«Η νυξ παραμένει. Το τρένο για
Γερμανία λένε είναι ευρύχωρο»
Ο αστυνομικός αυτός μόλις του έδωσε
τα στοιχεία που ήθελε και τον επόμενο προορισμό του. Ο δρόμος για το σταθμό των
τρένων καλύφθηκε εύκολα και άνοιξε το φάκελο, όπου τον περίμεναν ένα
διαβατήριο, μετρητά, στρατιωτική ταυτότητα, ένα πάσο ελέγχου και ένα γερμανικό
ναυτικό λιμάνι.
Αρκετά λεπτά μετά, ένα τηλέφωνο στο
αστυνομικό τμήμα χτύπησε τρεις φορές και σταμάτησε. Ο ντετέκτιβ Ροθ κινήθηκε
προς μία οθόνη υπολογιστή και διάβασε ένα μήνυμα που είχε παραλήπτη εκείνον.
Όλα πήγαιναν βάσει σχεδίου.
Ένας σκορπιός αποφάσισε να
περιπλανηθεί πάνω στο κορμί του για αρκετή ώρα, προτού ξυπνήσει από το λήθαργο
στον οποίο είχε περιπέσει. Ο Τόμας Μουρ ένιωθε τόσο καταπονημένος όσο όταν
έπαιρνε μέρος στις γυμναστικές επιδείξεις του κολλεγίου του. Προσπαθούσε να
καταλάβει από πού προερχόταν αυτός ο παράξενος ήχος και τότε αντίκρισε δύο
δαγκάνες να ανοιγοκλείνουν μερικά εκατοστά από τη μύτη του.
Κρύος ιδρώτας τον έλουσε και ένιωθε
πως ακόμη μία λιποθυμία ερχόταν πιο έντονη αυτή τη φορά, με αποτέλεσμα οι
παλμοί του να αυξηθούν κατακόρυφα από το άγχος. Επιχείρησε να κινηθεί και ο
σκορπιός σταμάτησε να κινείται και η ουρά του ορθώθηκε απειλητικά. Ο φόβος τον
είχε παραλύσει και το στόμα του είχε πετρώσει, οπότε δε μπορούσε ούτε να
φωνάξει για βοήθεια.
Η βοήθεια όμως, εμφανίστηκε στο
πρόσωπο μίας γυναίκας που άρπαξε το σκορπιό από την ουρά και τον πέταξε στο
χώμα, ενώ με σίγουρο βήμα πάτησε πάνω του και τον έλιωσε. Βλέποντας τη σκηνή
που εκτυλίχθηκε μπροστά του, αφ’ ενός ήθελε να χαρεί που σώθηκε από τον
σκορπιό, αλλά αφ’ ετέρου δεν ήξερε αν η γυναίκα απέναντι του ήταν με το μέρος
του ή όχι.
«Μη φοβάσαι και μου λιποθυμήσεις
ξανά!» του είπε περιπαιχτικά.
«Ποια… Ποια είσαι?»
«Μία φίλη που σε έσωσε από τη
ζούγκλα»
«Για ποιο λόγο?»
«Γιατί κάποιος είχε προβλέψει την
επίθεση στην ομάδα σου και σας έψαχνα εδώ και μέρες»
«Οι υπόλοιποι?» ρώτησε ξέπνοα.
«Νεκροί. Είσαι ο μόνος ζωντανός»
«Πως ξέρω ότι δεν τους σκότωσες εσύ?»
Ο φόβος τον είχε κυριεύσει ξανά και
το μυαλό του άρχισε να κάνει υπολογισμούς για το πόσο ιδανικά ήταν τα πράγματα
να αποχωριστεί από την υπόλοιπη ομάδα, να σκοτωθούν όλοι οι άλλοι και να είναι
ο μόνος ζωντανός. Η καχυποψία τον είχε κατακλύσει και η γυναίκα απέναντι του
φαινόταν παράξενα ήρεμη. Αποφάσισε να είναι προσεκτικός και σε επιφυλακή, όσο
μπορούσε δηλαδή.
«Απλά δεν το ξέρεις»
Η δήλωση της αυτή ήταν τόσο κενή από
συναίσθημα που τον παρέλυσε ο φόβος. Ένιωθε αιχμάλωτος και όχι ευγνώμων που του
έσωσε τη ζωή. Προτιμούσε να έχει να αντιμετωπίσει μαθηματικές προκλήσεις, παρά
μία απρόβλεπτη θανατηφόρα γυναίκα στη μέση του πουθενά.
Σαχ…
Ο μπάτλερ χτυπάει διακριτικά την
πόρτα και περιμένει να ακούσει τον κύριο του να τον καλεί μέσα.
«Πέρασε Φρεντ» ακούγεται μία βραχνή,
αλλά σταθερή φωνή.
Ανοίγει την πόρτα αργά και με
σεβασμό, γιατί γνωρίζει πως αυτός ο χώρος είναι προσωπικός χώρος του κυρίου
του, το sanctum sanctorum του. Ο φωτισμός είναι διακριτικός και η κύρια πηγή φωτός
προέρχεται από το τζάκι που έχει μία ζωηρή φλόγα και έχει ανεβάσει τη
θερμοκρασία αρκετούς βαθμούς. Δύο υπερμεγέθεις πολυθρόνες που σχηματίζουν γωνία
μεταξύ τους ως προς το τζάκι βρίσκονται σε κοντινή απόσταση και στο κέντρο ένα
δρύινο τραπέζι με δύο ποτήρια γεμάτα ουίσκι.
«Τι συμβαίνει Φρεντ?»
«Κύριε, μόλις κατέφθασε ο επισκέπτης
που περιμένατε»
«Ωραία… Να περάσει»
«Μάλιστα κύριε»
«Φρεντ?»
«Ναι κύριε?»
«Μπορείς να αποσυρθείς»
«Σας ευχαριστώ κύριε. Καλό βράδυ»
Ο μπάτλερ βγήκε από το δωμάτιο και
μερικά λεπτά μετά και η πόρτα άνοιξε χωρίς βιασύνη, από όπου πέρασε ένας ψηλός
και ψυχρός τύπος, με μία ουλή που ξεκινούσε από τον αριστερό κρόταφο μέχρι τη
βάση του λαιμού του.
«Έληξε το θέμα με τον πρόξενο?»
«Ναι. Τέλος»
«Ωραία. Πολύ ωραία. Πρέπει να μάθουμε
όμως ποιος μας πρόδωσε. Να επιληφθείς αμέσως»
Με το αριστερό του χέρι να βγαίνει
από την πολυθρόνα έπιασε το δεξί ποτήρι και το εξαφάνισε πίσω από την πλάτη
της.
«Ο φίλος μου από εδώ λέει ότι από
στιγμή σε στιγμή θα είμαστε και οι δύο νεκροί. Τι έχεις να πεις για αυτό?»
«Αστείο»
Ένα γαντοφορεμένο χέρι ξεπρόβαλε από
την αριστερή πολυθρόνα που κρατούσε μία φωτογραφία έτσι ώστε να φαίνεται προς
το μέρος του όρθιου άντρα. Την άφησε ήσυχα στο τραπέζι και πήρε με τη σειρά του
το δικό του ποτήρι. Το πρόσωπο του έμεινε ανέκφραστο, αλλά στα μάτια του φάνηκε
ένας φόβος να τον διαπερνά. Η φωτογραφία που είδε τον έκανε να αναθεωρήσει την
προηγούμενη ερώτηση, ναι αυτός ο άνθρωπος όποιος και αν ήταν θα μπορούσε να
τους σκοτώσει από στιγμή σε στιγμή.
«Μπορώ να εκφράσω μία τελευταία
επιθυμία?» είπε ειρωνικά αυτός που καθόταν στη δεξιά καρέκλα.
«Δε νομίζω ότι είσαι σε θέση να ζητάς
οτιδήποτε» απάντησε ψυχρά ο άλλος απέναντι του.
«Υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνω…
Πως θα μας σκοτώσεις όπως λες όταν δεν έχεις κανένα όπλο επάνω σου? Είσαι τόσο
σίγουρος πως θα το καταφέρεις με τα γυμνά σου χέρια?»
Σιωπή επικράτησε για λίγο με τους
ήχους από το τζάκι να ακούγονται μόνο.
«Κύριε?»
«Ναι, Πάγε?»
Πάγος ήταν το παρατσούκλι που είχε
προσκολληθεί στον όρθιο τύπο, λόγω της αύρας που έβγαζε στους γύρω του και
κυρίως της απάθειας του για οποιοδήποτε συναίσθημα. Ήταν ένας ψυχρός δολοφόνος
που αναλάμβανε τις πιο δύσκολες αποστολές και πάντα τις έφερνε εις πέρας με
οποιοδήποτε κόστος.
«Αυτός ο άνθρωπος είναι που ευθύνεται
για την ουλή στο πρόσωπο μου και που του χρωστάω τη ζωή μου»
Για πρώτη φορά ίσως στη ζωή του
ακούστηκε ίχνος συναισθήματος στη φωνή του και αυτό ήταν φόβος. Ο ίδιος δεν
ένιωθε ποτέ κάτι πέρα από το αίσθημα της προσήλωσης σε οποιαδήποτε αποστολή ή
την αφοσίωση στον αρχηγό του. Μερικοί άνθρωποι είναι γεννημένοι για να είναι
ηγέτες, άλλοι ακόλουθοι και υπάρχει μία μικρή μερίδα που ανήκει στην κατηγορία
τα «εργαλεία». Ο Πάγος ήταν κάτι παραπάνω από εργαλείο στο οπλοστάσιο του
Ιανού.
«Έκανες τον Πάγο να δείξει φόβο, κάτι
που δεν έχει καταφέρει κανείς ποτέ πριν. Ποιος είσαι?»
«Δε μου άρεσαν ποτέ οι συστάσεις. Έχω
τόσα ονόματα που το πραγματικό μου όνομα δεν έχει καμία σημασία πια. Τα
τελευταία χρόνια με γνωρίζουν ως ο Μέντορας»
«Θεωρούσα πως δε θα ήσουν τόσο χαζός
να έρθεις εδώ μέσα μόνος και άοπλος»
«Ποιος είπε ότι είμαι μόνος? Πόσο
μάλλον άοπλος? Επίσης μία μικρή διόρθωση, σου είπα ότι θα είσαι νεκρός, εσύ, σε
δύο ώρες, ποτέ δεν ανέφερα ότι θα σε σκοτώσω εγώ. Τώρα να μου επιτρέπετε πρέπει
να φύγω»
Ένα πηγαίο γέλιο αντήχησε στο μικρό
δωμάτιο, με τον Ιανό να μη μπορεί να συγκρατήσει τον εαυτό του από μία στιγμή
ιλαρότητας.
«Έχεις το θράσος να έρχεσαι εδώ, να
μου λες ότι πρέπει να σε δω, γιατί είναι σημαντικό, παριστάνεις πως είσαι ένας
από τους πιο έμπιστους μου, ανακοινώνεις πως θα με σκοτώσει κάποιος μυστηριωδώς
και τέλος φεύγεις? Όχι! Δεν το επιτρέπω άλλο αυτό! Πάγε μπορείς να τον σκοτώσεις
όποτε θέλεις αυτόν τον αυθάδη»
Ο Μέντορας σηκώθηκε πίνοντας την
τελευταία σταγόνα από το ποτό του και το άφησε το αθόρυβα στο τραπέζι.
Ρίχνοντας τη φωτογραφία στο τζάκι, στράφηκε προς την πόρτα και προσπέρασε
ατάραχα τον Πάγο. Ο δολοφόνος δικαιολόγησε το παρατσούκλι του μένοντας
ακίνητος.
Ο ιστός της
Αράχνης…
«Στην αρχαιότητα υπήρχε κάποια όπως
λέει ο μύθος ήταν η καλύτερη υφάντρα σε όλη την αρχαία Ελλάδα και την έλεγαν
Αράχνη. Υπερηφανευόταν πως είναι τόσο καλή που θα μπορούσε να κερδίσει και τη
θεά Αθηνά, ώσπου η Αθηνά δέχτηκε την πρόκληση και μονομάχησαν στο ποια θα
φτιάξει το καλύτερο υφαντό. Το αποτέλεσμα αναμενόμενο, η θεά κέρδισε και η
θνητή καταδικάστηκε να γίνει ένα πλάσμα που θα πάλευε για την επιβίωση του, μια
αράχνη»
«Μου κάνεις μάθημα ιστορίας?»
«Φυσικά και όχι. Δεν είχα τέτοια
πρόθεση. Άλλωστε και το δικό σου όνομα έχει τις ρίζες του στην αρχαία Ρώμη»
«Ναι ήθελα κάτι που να ταιριάζει στην
ιδιοσυγκρασία μου»
«Στη διπροσωπία σου μήπως?»
«Ακριβώς»
«Αυτό που εκμεταλλεύτηκα δηλαδή»
«Είσαι μέσα στο σπίτι μου και δεν
υπάρχει περίπτωση να φύγεις ζωντανός»
«Σε δύο ώρες ακριβώς θα είσαι νεκρός,
αλλά μέχρι τότε θα έχω φύγει ζωντανός και το σχέδιο σου θα ναυαγήσει παταγωδώς.
Διόρθωση. Έχει ναυαγήσει ήδη»
«Μου αρέσει πραγματικά η
αυτοπεποίθηση σου! Ξέρεις ότι θα πεθάνεις και συνεχίζεις να παριστάνεις τον
ανέμελο»
«Δεν είμαι ανέμελος, είμαι σίγουρος»
«Όπως και να έχει, νεκρός σίγουρα»
«Χάρηκα που τα είπαμε. Ήσουν καλός
αντίπαλος, απλά όχι ο καλύτερος. Μη λυπάσαι για αυτό, επειδή θα αποκτήσεις
παρέα στον άλλο κόσμο»
«Χαραμίζεσαι, θα έπρεπε να πας σε
κάποιο τσίρκο για να διασκεδάζεις τον κόσμο»
«Ο μόνος γελοίος σε αυτό το δωμάτιο
είσαι εσύ και ο μόνος λόγος που δε σε σκοτώνω είναι διότι έχεις εξαιρετικό
γούστο στα οινοπνευματώδη ποτά»
Το βλέμμα του Ιανού είχε σκοτεινιάσει
και ετοιμαζόταν να επιτεθεί, όταν ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα. Παράλληλα ο
Μέντορας κουνούσε δεξιόστροφα το ποτήρι του μυρίζοντας το πλούσιο άρωμα.
Στο μυαλό του διαδραματίζονταν ξανά
όλα τα γεγονότα που είχαν αποτελέσει τους κρίκους μίας πολύ μακριάς αλυσίδας
γεγονότων, με τελικό αποδέκτη την αρχή της κατάρρευσης μίας πολύ καλά δομημένης
οργάνωσης. Ελάχιστα πράγματα ήταν γνωστά και ακόμη πιο ελάχιστες ήταν οι πιθανότητες
να εισχωρήσει στο εσωτερικό της, εκτός και αν αποδείκνυες πως είσαι ικανός για
κάτι τέτοιο.
Αρκετά χρόνια πριν η ίδια οργάνωση
του είχε στοιχήσει ότι πολυτιμότερο είχε στη ζωή του και ποτέ δε ξέχασε την
υπόσχεση που έδωσε: Να αφανίσει την οργάνωση μέχρι και το τελευταίο μέλος. Στην
πορεία όμως αναθεώρησε τις σκέψεις του, έτσι ώστε κάθε αδικημένος να βρει τη
δικαιοσύνη που αναζητούσε, την αμείλικτη, ψυχρή και δίκαιη δικαιοσύνη. Ως
αποτέλεσμα προέκυψε ένα ευρύτατο δίκτυο από πιόνια, που τις περισσότερες φορές
αγνοούσαν ότι ενεργούν για λογαριασμό κάποιου άλλου ή θεωρούσαν πως ανήκουν σε
κάποια μυστική κυβερνητική οργάνωση.
Ωστόσο, στρατολόγησε και μερικούς
ειδικά εκπαιδευμένους στρατιώτες, στην πορεία των χρόνων, επίσημα νεκροί από
συγγενείς και φίλους, κυρίως όμως από κυβερνήσεις και κρατικές οργανώσεις. Ο
καθένας από αυτούς έπαιρνε την ονομασία Φάντασμα, τόσο για τις ικανότητες του
να είναι απαρατήρητος, όσο και για το λόγο ότι ήταν επίσημα νεκρός. Όλοι τους
ήταν μισθοφόροι και το χρήμα καθόριζε την αφοσίωση τους σε έναν σκοπό ή αρχηγό,
οπότε αργά ή γρήγορα μετατρέπονταν σε αναλώσιμες μονάδες.
Ένα παγκόσμιο δίκτυο έχει άπειρες
μεταβλητές, αφού άνθρωποι το χειρίζονται και οι επιθυμίες τους επικεντρώνονται
στις προσωπικές τους φιλοδοξίες. Ένα παγκόσμιο δίκτυο χειραγώγησης και
κατεύθυνσης προς ένα επιθυμητό σημείο όμως, εκτός από τις άπειρες μεταβλητές
έχει και πολλά κοινά, όπως η ματαιοδοξία των ανθρώπων. Ο Μέντορας έστησε έναν
ιστό με βάση ανθρώπους που είχαν κάποια ταλέντα, άσχετα αν δεν ήξεραν ότι τα
έχουν. Κάθε πληροφορία που συνέλλεγαν μεταφερόταν μέσω αυτών σε ιδιωτικές
εταιρείες αξιολόγησης, όπου προωθούσαν τις πληροφορίες ως επικίνδυνες,
επείγουσες, σημαντικές ή αδιάφορες σε κρατικές υπηρεσίες. Οι εταιρείες αυτές
ανήκαν σε εκείνον και εκείνος επέλεγε ποιες πληροφορίες να αποκρύψει και ποιες
όχι.
Στον ιστό του δικτύου του εμφανίστηκε
ένα όνομα πολλά υποσχόμενο που κάποιοι είχαν βάλει στη μαύρη λίστα για
στρατηγικούς λόγους, καθώς ήταν απρόβλεπτη και αρκετά έξυπνη για υποχείριο.
Βέβαια, με τα κριτήρια αυτά καθορίστηκε η τύχη της και την επέλεξε ο Μέντορας
για την βάλει υπό την φτερούγα του. Η υπόθεση της απαιτούσε λεπτό χειρισμό,
ειδικά για το ευρύτερο σχέδιο που το είχε ονομάσει Αράχνη. Όλα έμοιαζαν
προκαθορισμένα σα μία χορογραφία όπου η κάθε κίνηση ήταν τέλεια εναρμονισμένη
με τις επόμενες.
Από τις σκόρπιες πληροφορίες που είχε
συλλέξει συνέθεσε την επιφάνεια της οργάνωσης και κυρίως το χρόνο αντίδρασης
της σε συνθήκες που απαιτούσαν την προσοχή της που ήταν τριάντα έξι ώρες. Το
πρώτο πείραμα ήταν ο «Βαρόνος», ένα γρανάζι της οργάνωσης που της απέφερε
εκατομμύρια κάθε μήνα. Οι πρώτες οκτώ ώρες αφιερώθηκαν στη συλλογή πληροφοριών,
ενώ από δώδεκα ώρες χρειαζόταν ειδικό κλιμάκιο δικηγόρων για την αντιμετώπιση
των διεθνών προεκτάσεων και οι υπόλοιπες δώδεκα απαιτούνταν για μονάδες κρούσης
όπου θα εξάλειφαν το πρόβλημα οριστικά.
Το επόμενο βήμα του σχεδίου, απλώς
επιβεβαίωσε τις υποψίες του Μέντορα και του απέδειξε πως η οργάνωση, όποια και
αν ήταν, δούλευε συστηματικά στην αφάνεια. Ο κύριος Χες αποτελούσε τη βιτρίνα
κάποιων ακροδεξιών στοιχείων που συγκέντρωναν χρήματα, όπλα και κυρίως στρατό
στην κεντρική Ευρώπη, ένα παρακλάδι της οργάνωσης το οποίο είχε κάνει την
εμφάνιση του με αιματηρό τρόπο. Μόνο ένας τρόπος υπήρχε να αποκαλυφθεί ο ιθύνων
νους και αυτός ήταν με κάτι που θα τραβούσε την προσοχή και θα φανέρωνε την
διάβρωση των κρατικών υπηρεσιών, όπως και το ποιος θα εμφανιζόταν. Μία έκρηξη η
οποία έγινε δημόσιο θέμα παίρνοντας μεγάλες διαστάσεις έβγαλε στο προσκήνιο
πολλά περισσότερα από όσα ήλπιζε.
Καθόταν τώρα μπροστά από το τζάκι του
Ιανού αφηρημένος στις σκέψεις του να παρατηρεί τις γλώσσες της φωτιάς να
καταπίνουν τα κούτσουρα που σιγόκαιγαν. Κάπου κατά βάθος ήθελε να τον σκοτώσει
ο ίδιος, αλλά θα ήταν προτιμότερο να μείνει στην αφάνεια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου