Ζακ 16 - Τέλος χρόνου

Μετά την έκρηξη

Δύο πολύ δυνατά χέρια με έπιασαν και βρέθηκα στον αέρα σα να ήμουν φτερό ή ένα ασήμαντο βάρος. Το μυαλό μου ήταν ακόμη θολωμένο και οι δυνάμεις μου ξοδεύτηκαν στο να καταφέρω να ελευθερωθώ, οπότε οποιαδήποτε σκέψη έχω για να παλέψω για τη ζωή μου τη δεδομένη στιγμή είναι μία φρούδα ελπίδα. Τα πλευρά μου πιέζονται στον ώμο του άντρα που με κουβαλάει σα σακίδιο στην πλάτη του και το αριστερό του χέρι είναι σαν τανάλια. Τελικά ίσως το χέρι του να είναι η αιτία που συνθλίβεται το σώμα μου πάνω στο δικό του.

Το κεφάλι μου κρέμεται και μετακινείται με κάθε βαρύ βήμα αριστερά και δεξιά μαζί με το μισό μου κορμό. Προσπαθώ να υπολογίσω την απόσταση που βρίσκεται το κεφάλι μου από το έδαφος και έχω την εντύπωση πως απέχει πάνω από ένα μέτρο, κάτι που με κάνει να καταλάβω πως ο άντρας που με μεταφέρει είναι σίγουρα πάνω από δύο μέτρα ψηλός.

Όσο μετακινούμαστε βλέπω αποσπασματικά το χάος που επικρατεί πίσω μας: γκρεμισμένοι τοίχοι, συντρίμια, πεταμένες στο διάδρομο γάζες και σύριγγες, μπουκάλια σπαμένα και οροί, όμως κάτι λείπει επίμονα από την εικόνα, πτώματα. Το μέγεθος της έκρηξης ήταν τεράστιο και από την εικόνα που έχει το κτίριο θα έπρεπε να είναι γεμάτο πτώματα και τραυματίες.

Ενώ σκέφτομαι αυτά ένας συριστικός ήχος μαζί με μία ελαφριά πίεση κοντά στο κεφάλι μου με αποσπούν από τις σκέψεις μου. Μου είναι αφόρητα δύσκολο να ανασηκωθώ για να μπορέσω να δω ότι και ο άγνωστος, αρκετά μυώδης και τρομακτικός άντρας που με κουβαλάει. Πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω αδύναμη και δεν είναι από την μέχρι τώρα “μεταχείριση”. Αυτός ο άντρας έχει κάτι που μου παγώνει το αίμα στην κυριολεξία.

Ξανά ο προηγούμενος ήχος, μόνο που τώρα είδα να εξοστρακίζεται κάτι πάνω σε ένα μεταλλικό δίσκο.

Σφαίρες.

Κάποιος πυροβολεί προς το μέρος μας και το ένστικτο της επιβίωσης μέσα μου με κάνει να θέλω να πάρω θέση μάχης, να πιάσω ένα όπλο, ένα μαχαίρι, οτιδήποτε για να αμυνθώ και να σκοτώσω αντί να σκοτωθώ και μόνο τότε ακούω τον άντρα να μου μιλάει.

«Σταμάτα. Αλλιώς θα σε σπάσω στα δύο»

Κάθε λέξη που άκουσα έμοιαζε με παγωμένο στιλέτο που μπηγόταν στο κορμί μου. Ήξερα απόλυτα πως εννοούσε κυριολεκτικά πως μπορούσε να το κάνει, το ένιωθα πάνω στο σώμα μου, τις δονήσεις των μυών του, την ψυχρή, ωμή δύναμη. Πήρα μια βαθια ανάσα και έκλεισα τα μάτια για μερικά δευτερόλεπτα ώστε να συγκεντρωθώ και να αξιολογήσω την κατάσταση στην οποία είχα βρεθεί.

Προσπαθεί να κουνήσει τα δάχτυλα του και νιώθει χιλιάδες καρφιά να μπήγονται στο δέρμα του, αφού η παραμικρή κίνηση ανοίγει περισσότερο τις πληγές που έχουν σχηματιστεί στα χέρια του. Όταν κάποιος σου δίνει ένα σχέδιο να κινηθείς και εσύ τον αγνοείς τότε θα πρέπει να υποστείς τις συνέπειες, πόσο μάλλον αν αυτός ο κάποιος είναι ένας ψυχρός ψυχοπαθής που έχει προβλέψει τα πάντα με ακρίβεια.

Το κεφάλι του βουίζει, ενώ συνειδητοποιεί πως δεν ακούει, η έκρηξη ήταν τόσο δυνατή που η ακοή του έχει υποστεί βλάβη. Μετά βίας σηκώνει το κεφάλι του και παρατηρεί το τοπίο γύρω του: ένας τεράστιος κρατήρας έχει σχηματιστεί στο έδαφος και απέχει από εκείνον τέσσερα μέτρα, αν είχε πλησιάσει περισσότερο τώρα θα ήταν μόνο μία ανάμνηση.

Κάθε του αναπνοή είναι πιο δύσκολη, αφού ο λαιμός του έχει καεί από όταν εισέπνευσε τον καυτό αέρα την ώρα της έκρηξης. Πέφτει ξανά στο έδαφος και κλείνει τα μάτια, καλύτερα να τον περάσουν για νεκρό και να τον αφήσουν ήσυχο προς το παρόν.

Το πρόσωπο της ένιωθε πως το έχει τρίψει κάποιος πάνω σε σκληρή επιφάνεια και το σώμα της δεν ανταποκρινόταν σε καμία εντολή του εγκεφάλου της. Τα πάντα γύρω της ήταν σκοτεινά και δε μπορούσε να δει το παραμικρό.

Ένας τρόμος άρχισε να την κυριεύει καθώς βρισκόταν ανήμπορη όχι μόνο να φωνάξει αλλά και να σηκωθεί στα πόδια της, τα πόδια που πάντα περηφανευόταν πως ήταν τα πιο ωραία γυναικεία πόδια που περπάτησαν στον κόσμο. Σίγουρα πολλοί άντρες θέλησαν να τα αγγίξουν, όμως περισσότερες γυναίκες τα άγγιξαν τελικά, έστω και για τελευταία φορά.

Ανοιγόκλεισε τα μάτια της με βία χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Από κάπου ακουγόταν μία δόνηση, επίμονη και εκνευριστική.

Γρήγορα κατάλαβε πως δεν ήταν δόνηση, αλλά μέσα στο κεφάλι της ακουγόταν αυτός ο εκνευριστικός ήχος. Ήθελε να χτυπήσει το κεφάλι της στον τοίχο προκειμένου να σταματήσει.

Το σχέδιο ήταν να παρακολουθήσει από κοντά το νοσοκομείο και να αντλήσει πληροφορίες για τα άτομα τα οποία είχε υποκλέψει τις συνομιλίες τους και ήξερε πως βρίσκονταν εκεί σήμερα. Σε καμία περίπτωση όμως δεν περίμενε πως θα βρισκόταν κοντά σε μία έκρηξη.

Η Μαύρη Χήρα μόλις είχε την ατυχία να βρεθεί σε λάθος μέρος τη λάθος στιγμή...

Καθώς περπατούσε στο διάδρομο το σώμα της δεν του ήταν κόπος, οι σφαίρες ωστόσο αποτελούσαν ένα πρόβλημα και θα έπρεπε να βρει μία διέξοδο προτού να είναι αργά και για τους δύο.

Οι πόρτες του ανελκυστήρα μπροστά του ήταν αποκομμένες από μία ομάδα ενόπλων που ήταν καλυμμένοι πίσω από τοίχους και αναποδογυρισμένα γραφεία. Δύσκολοι στόχοι για να τους εξουδετερώσει εγκαίρως, οπότε έμενε ένας μόνο δρόμος.

Με το αριστερό του χέρι άφησε για λίγο το σώμα της και με μία γροθιά έστειλε την πόρτα δίπλα του στο εσωτερικό του δωματίου, με τους μεντεσέδες να κρέμονται στην κάσα και την κλειδαριά να μοιάζει σα να την έχουν πυροβολήσει. Με γρήγορες κινήσεις μπήκε στο εσωτερικό και μία κλωτσιά έριξε την γυψοσανίδα που χώριζε τα δύο δωμάτια και συνέχισε προς τα μπροστά σκοτώνοντας με μία σφαίρα τον σαστισμένο ένοπλο που κρυβόταν στο δωμάτιο.

Γυρνώντας τώρα το κορμί ενεννήντα μοίρες άρπαξε ένα κρεβάτι άδειο και το έστειλε με δύναμη πάνω στην πόρτα. Στη συνέχεια άρπαξε μία καρέκλα και την εκσφενδόνισε προς το παράθυρο θρυμματίζοντας το γυαλί και με το σίδερο που ξεκόλλησε από τον τοίχο και χρησίμευε για να κρεμάνε τους ορούς ή ιατρικά όργανα, το έσπασε τελείως και πέρασε από μέσα για να βρεθεί στη σκάλα έκτακτης ανάγκης.

Φωνές ακούγονταν απέξω από το δωμάτιο, αλλά ήταν πλέον αργά για να τον προλάβουν. Με τη γυναίκα στον ώμο του και πηδώντας από το ένα διάζωμα στο άλλο αποφεύγοντας τελειώς τις σκάλες είχε καταφέρει να κερδίσει το πλεονέκτημα.

^bAb^3

Οι οθόνες του υπερυπολογιστή εναλλάσσονταν και πληροφορίες από όλο τον κόσμο καταγράφονταν και αξιοποιούνταν με στιγμιαία ταχύτητα. Ένα ζευγάρι μάτια ήταν επιφορτισμένο να παρακολουθεί και να επιβλέπει, να σκέφτεται και να τροποποιεί, αλλά κυρίως να προσπαθεί να δημιουργήσει την τέλεια μηχανή που θα σκέφτεται και θα λειτουργεί αυτόνομα.

«Παρατηρώ πως προσπαθείς να δώσεις πνοή στον Τάλω σου»

Τα μάτια του διαστάλθηκαν τόσο πολύ που έμοιαζε με μάσκα τρόμου για τις απόκριες. Ο χώρος του ήταν τόσο καλά ασφαλισμένος που κανείς, ούτε καν ένας ιός δε θα μπορούσε να εισχωρήσει. Μόλις άκουσε τη φωνή όμως ταράχτηκε, αν και γνώριζε πως μόνο ένας άνθρωπος θα μπορούσε να μπει και να βγει απρόσκλητος χωρίς κάποιο από τα συστήματα ασφαλείας του να ενεργοποιηθεί.

«Δεν περίμενα να εμφανιστείς και κυρίως δεν είναι ρομπότ. Πόσο μάλλον αρχαίο ρομπότ»

«Θα πρέπει ωστόσο να βρεις άλλο όνομα, κάτι που να μένει στη μνήμη και να είναι σύντομο. Ένα όνομα που ο γιος σου θα μπορεί να το αξιοποιήσει στο μέλλον»

«Καλύτερα να αφήσεις το γιο μου απέξω από όλα αυτά!» είπε με οργισμένο ύφος και γύρισε την καρέκλα του για να αντικρίσει τον εισβολέα και τότε ο τρόμος του μεγάλωσε τόσο πολύ που έπνιξε την οργή του.

«Παραδέχομαι πως έχω σκοτώσει αρκετούς όλα αυτά τα χρόνια που ζω, ίσως αρκετές εκατοντάδες, αλλά ποτέ δε θα πείραζα κάποιον αθώο, ειδικότερα το γιο σου, ο οποίος παρεπιμπτόντως ζει μια ανέμελη ζωή μακριά σου και μακριά από όλα όσα θα επακολουθήσουν. Ωστόσο, δε μου αρέσει να μην υπακούν στις εντολές μου»

Αρκετά χρόνια πριν ο Τσαρλς Μπάμπατζ ήταν ένας από τους περιζήτητους καταζητούμενους στον κόσμο, έχοντας στο ενεργητικό πολλά διεθνή εντάλματα σύλληψης, για παράνομες προσβάσεις και απάτες τραπεζικών λογαριασμών. Αντίθετα ήταν ο μοναδικός χάκερ που ολόκληρη η κοινότητα των ασυμβίβαστων προγραμμαστιστών τον θεωρούσε θεό.

Πριν κλείσει τα 18 και κυρίως πριν τελειώσει το σχολείο είχε προλάβει να ερωτευτεί και να αφήσει έγκυο μία συνομίληκη του. Τα όνειρα του ήταν να παντρευτούν και να φύγουν μακριά, αλλά οι δωκτικές αρχές ήταν στα ίχνη του και δεν είχε πολλές επιλογές. Εκείνη του υποσχέθηκε πως δε θα τον ξεχάσει ποτέ και πως ο γιός του θα έπαιρνε το όνομα του, όπως και έγινε, όμως η ζωή του δεν τελείωσε άδοξα με τον να τον κλείσουν στη φυλακή.

Ο κόσμος είναι μικρός όταν σε κυνηγούν όλοι και μπορεί να γίνει ακόμα πιο μικρός όταν έχεις να χάσεις τα πάντα. Έβαλε σε ένα σακίδιο μερικά πράγματα που ήθελε οπωσδήποτε, λάπτοπ, σκληρούς δίσκους, κινητά τηλέφωνα και μπαταρίες. Με ότι ρούχα φορούσε, καθημερινά, συνιθισμένα, έφυγε και πίσω δεν κοίταξε ποτέ του. Οι θετοί γονείς του δεν έφταιγαν σε τίποτα για να τους συμπαρασύρει σε ένα μέλλον σίγουρο και καθόλου ευχάριστο.

Όταν το σκοτάδι απλώνεται δεν κάνει διακρίσεις, είτε αθώος είτε ένοχος στο σκοτάδι είσαι τα πάντα και τίποτα, για αυτό το λόγο όταν το σκοτάδι σε διεκδικήσει δε μπορείς να αντισταθείς. Κάπου σε κάποιον δρόμο έγινε μάρτυρας μίας τιτανομαχίας και ο νικητής τον παρέσυρε μαζί του, σε έναν κόσμο διαφορετικά σκοτεινό...

Ξεροκαταπίνοντας και έχοντας επίγνωση πως η ζωή του κρεμόταν από μια πολύ λεπτή κλωστή, έστρεψε γρήγορα την καρέκλα του και τα μάτια του κοιτούσαν μηχανικά την οθόνη. Αυτό που είχε δει όμως, ή πιο σωστά αυτό που δεν είδε τον έκανε να έχει εφιάλτες από εκείνη την ημέρα και για το υπόλοιπο της ζωής του.

«Δε θα επαναληφθεί ποτέ» ψιθύρισε τρομαγμένος.

«Δεν είμαι άνθρωπος που δέχεται μία δήλωση. Απαιτώ αφωσίωση και αν δεν την έχω τότε εξαφανίζω το πρόβλημα»

Η φωνή τώρα ακουγόταν σχεδόν πίσω του και η σκέψη του ανέτρεξε για όταν είχε ακούσει πως κάποιος είχε αφήσει την κύστη του να “ανοίξει” όταν είχε τρομάξει πολύ. Τότε είχε γελάσει, τώρα έτρεμε μήπως ήταν το λιγότερο από τα προβλήματα του.

«Είσαι πολύ τυχερός»

Είμαι? Σκεφτόταν και άρχισε να τρέμει ολόκληρος.

«Δεν είδες κάτι που δεν έπρεπε να δεις, οπότε τη γλύτωσες αυτήν τη φορά. Να θυμάσαι όμως πως δεύτερη δεν πρόκειται να υπάρξει»

Στην οθόνη του υπολογιστή εμφανίστηκε ένα μήνυμα και ξανφικά όλα έμοιαζαν σα να σταμάτησαν. Η παρτίδα που παιζόταν στην παγκόσμια σκακιέρα είχε κριθεί.

Ένα θρόισμα ακούστηκε και μετά σιωπή.

Το γράμμα

Αγαπητέ αναγνώστη,

Είτε είσαι άντρας ή γυναίκα για μένα τώρα πια δεν έχει και μεγάλο νόημα. Πιθανόν όταν θα διαβάζεις αυτές τις σειρές να μην υπάρχω πια.

Ο καθένας κρίνεται για τις πράξεις του αλλά βέβαια συνήθως σε κρίνουν οι ομοιδεάτες σου, οι φίλοι σου ή οι γνωστοί σου και απλά πρέπει να αποδεχτείς τη μοίρα σου.

Με αυτήν την πεποίθηση γεννήθηκα με αυτή μάλλον θα πεθάνω. Και γράφω μάλλον για τον απλούστατο λόγο ότι δε νοείται θάνατος χωρίς την απώλεια της ζωής.

Δύσκολο να το εξηγήσει κανείς αφού ούτε εγώ ο ίδιος δεν έχω καταλάβει το νόημα των λέξεων, καθώς μου τις είχε αναφέρει ένας καλός φίλος και συνάδελφος.

Το λάθος είναι ότι ποτέ δεν τον ρώτησα τι ακριβώς εννοούσε. Ίσως και να μη μου έλεγε ποτέ, ίσως ...να ήταν λάθος η γνωριμία μας, ίσως...

Έμεινα τόσα χρόνια απομονωμένος και τελικά απέδειξα ότι είχα δίκιο σε όλους όσους δε με πιστεψαν και με έδιωξαν.

Με τόση οργή που μου προκάλεσαν είναι λίγο αυτό που έκανα σε εκείνα τα παιδιά.Αλλωστε το ευχαριστήθηκαν με την ψυχή τους.

«Εν οίδα, ό,τι ουδέν οίδα...»

Αλλά πριν το «...ουδέν οίδα...» υπάρχει το «έν οίδα...» που σημαίνει οτί γνώριζα κάτι προτού να μη γνωρίζω τίποτα. Αυτό το κάτι είναι η πρόταση ενός παιδιού: ”Είμαι Ο Μεγαλύτερος Δάσκαλος Του Εαυτου Μου”.

Το να προσπαθήσω να απολογηθώ είναι ανώφελο για σας και για μένα. Στα παιδικά μου χρόνια μου σκοτώσατε το όνειρο. Στην εφηβεία με «βιάσατε ψυχολογικά». Σαν ενήλικας με ξεφτιλήσατε, με ποδοπατήσατε σαν ένα σκουλήκι σερνάμενο στη γη. Φτάνει πια όμως αυτό. Το όνειρο μου δε καταφέρατε να το σταματήσετε. Χα! Χα! Ναι! Σας νίκησα στο δικό σας κόσμο! Ήταν ένα έργο ζωής όπου παιδιά θα έχουν στα χέρια τη μοίρα τους. Συγκλονιστικό,έτσι δεν είναι? Κι όμως, τα παιδιά ήρθαν με τη θέληση τους. Ήξεραν τι τους επιφύλασσε το μέλλον. Όλοι γνώριζαν το τίμημα της αποτυχίας. Η συνείδηση μου για εκείνους είναι καθαρή.

Οι γονείς υπέγραψαν τα έγγραφα απο καθαρή αλαζονεία και κυριως οδηγούμενοι απο το ίδιο τους το παιδί! Ω, μα τι ειρωνεία!

Πάντως όσοι πήραν μέρος στις «απλές εκδηλώσεις» είμαι σίγουρος ότι παρέμειναν ευτυχισμένοι. Οι υπόλοιποι μάλλον θα αγωνιούν ακόμα και τώρα. Δεν πειράζει ήξεραν το τίμημα.

Παρακάτω θα παραθέσω το γράμμα ενός παιδιού που άφησε σε μένα λίγο πριν αφήσει την προηγούμενη ζωή του για ένα καινούριο κόσμο. Ήταν πάντα κλειστοφοβική και πολύ ευάλωτη στα παιχνίδια της μοίρας. Ο τρόπος γραφής της φανερώνει σε μερικές γραμμές την σκέψη κάποιου στην ηλικία της. Πιστεύω πως θα φανεί χρήσιμη στο τέλος. Ο χρόνος θα δείξει. Τουλάχιστον σε εμένα στάθηκε όπως ένας μεγάλος στο γιό του, γι’αυτό και είχε ένα μικρό πλεονέκτημα.

Αγαπητέ Albert,

Παίρνω μερικά φύλλα χαρτί απο το μπλέ μου ντοσιέ και ξεκινώ να γράφω,κρατώντας στο χέρι ένα μεγάλο κομάτι καρπούζι και τρώω με πικρία. Είναι κάτι που το παθαίνω κάθε καλοκαίρι, μία ξαφνική ανάγκη, παρόρμηση

(προσόρμηση)

θα έλεγα, μετά απο κλάμα. Ίσως για να με δροσίσει... Έτσι και τώρα, ύστερα απο αρκετό κλάμα, λίγο παγωμένο καρπούζι που μου μουδιάζει ενοχλητικά και συνάμα καταπραϋντικά, τα δόντια, είναι ότι πρέπει.

Όπως καταλαβαίνεις διάβαζα το... σε εκείνο το κίτρινο πολυκαιρισμένο τετραδιάκι και έκλαιγα. Δε του λέρωσα καμία σελίδα, don’t worry… (στο λέω αυτό για να μην του πείς τίποτα... Καταλαβαίνεις ;)..)

Τέλος πάντων, καλό θα ήταν να τα πάρω απο την αρχή: Θα μας βολέψει και τους δύο νομίζω...

Λοιπόν...

Σε ξέρω αρκετά χρόνια Albertaki μου... Το κυρίως σου πρόσωπο ήταν του αστείου κατσαρομάλλη με τα περίεργα ξανθά μαλλιά, πράγμα που κάνει τους άλλους να σε λατρεύουν σαν το Θεό Ήλιο! Δε λέω ψέματα... Ήσουν εκείνος που με έκανε να γελάω, να νιώθω καλά με τους γύρω μου. Ήσουν ο παγοθραύστης της παρέας.

Τα τελευταία δύο χρόνια μιλάμε, τουλάχιστον επικοινωνούμε όσο το δυνατόν περισσότερο. Άν και κυριαρχεί το χιουμοριστικό στοχείο μιλάμε. Ήρθαμε κοντά, oh yes! και ανοίχτηκες κι εσύ, όχι άθελα σου, όπως θέλω να πιστεύω. Ίσως χρειαζόσουν κάτι... Ίσως όχι.

Μπόρεσα να δω κάποια πράγματα απο την άλλη πλευρά του εαυτού σου όπως λ.χ. εσύ ο ίδιος είχες πει κάποτε σε εκείνη την πλατεία...

Και ξέρεις τι άλλο ανακάλυψα με το διάβασμα? Ομορφιά. Ναι, ομορφιά εσωτερική, ένας ολόκληρος κήπος

(κόσμος)

που ανθίζει μέσα του, ένας όμορφος Μυστικός Κήπος, τόσο καλά περιφραγμένος, με πανύψηλους τσιμεντένιους φράχτες που λίγοι μπορούν να βρούν το κλειδί που ανοίγει την είσοδο (που είναι καλά κρυμμένη και αυτή) τους. Λίγοι βλέπουν πάνω απο τους φράχτες, αλλά αυτό που αντικρίζουν είναι μόνο οι κορυφές των δέντρων και όχι οι ρίζες...

Ορίστε πάλι κατάφερα να συγκινηθώ...

Μου έδωσες χαρά γιατί ανακάλυψα πως δεν είσαι εσυ, αλλά ΕΣΥ, με δυνατά, στέρεα, κεφαλαία γράμματα. Ανέκαθεν σε θαύμαζα για το χιούμορ σου, την ωριμότητα και την ανωριμότητα σου ταυτόγχρονα και το αστείρευτο κέφι σου.

Πραγματικά δε νομίζω να καταλάβεις ποτέ τι σημαίνεις για εμένα και όλους τους άλλους. Όχι μόνο ως παρουσία, αλλά κι ως άνθρωπος. Και κάθε μέρα σημαίνεις όλο και πιο πολλά. Είσαι ένα στήριγμα. Σε εσένα θα έρθω να να σου πω ποια προβλήματα με απασχολούν, ασχέτως αν θα τους δώσεις λύση ή όχι. Απλά θα ακούσεις με προσοχή και κατανόηση. Το ίδιο θα κάνω κι εγώ για σένα. Είναι πιο έυκολο όμως να τα γράψεις σε μία κόλλα χαρτί παρά να τα πεις, γιατί τότε οι λέξεις κολλάνε και το μυαλό αδρανοποιείται. Το έχω νιώσει πολλές φορές αυτό...

Μα τι κάνω? Μιλάω για μένα? Σκατά!

Τελειώνω αυτή την παρωδία γράμματος με μία μικρή παράκληση, που ίσως να την περιφρονήσεις και να στραβώσεις τα χείλη σου διαβάζοντας την. Δε με ενοχλεί καθόλου. Απλώς «άκου» την at least...

Εδώ και ένα μήνα με τριβελίζει η ιδέα του παιχνιδιού σου. Δε ξέρω ποιός ήταν αυτός που σε ενέπνευσε να το σχεδιάσεις, αλλά το θεωρώ επικίνδυνο. Κανείς στο παρελθόν δεν κατόρθωσε κάτι τέτοιο σε τόσο μεγάλο βαθμό! Θα ήθελα κι εγώ να πάρω μέρος αλλά φοβάμαι...

Το έχεις δημιουργήσει περίπλοκα και γι’αυτό το λόγο μου προκαλεί αμφιβολίες. Αν υπάρχει κάτι που θέλω να σε παρακαλέσω είναι να μην κάνεις κακό σε κανέναν...

Με αγάπη

Α.

Μετά απο αυτό το γράμμα άλλαξαν πολλά. Στην αρχή ήθελα να τους σκοτώσω όλους!

Άφησαν να πεθάνει ένα τέτοιο πλάσμα!

Η εκδίκηση με πλημμύρισε σαν ορμητικό κύμα ενός άγριου ποταμού. Ήταν τόσο μικρή, δεν θα καταφέρει ποτέ να περάσει την εφηβεία.

Σκοπός μου ήταν να τους το ξεπληρώσω με το ίδιο νόμισμα.

Άν έχαναν εκείνοι τα παιδιά τους τί θα έλεγαν?

Μετά όμως σκέφτηκα ότι δεν αξίζει να γίνεις δολοφόνος άν δεν είναι προγεγραμμένο.

Τα λόγια της σταμάτησαν την οργή και η επιθυμία της έσωσε ανθρώπινες ζωές.

Σκόπευα να είχε παγκόσμια απήχηση, αφού ήταν καθαρά πλέον για παιδιά ανεξαρτήτου ηλικίας.

Όλα τα είχα σχεδιάσει στην εντέλεια. Δεν υπήρχε το παραμικρό λάθος. Κανείς δε μπορούσε να φανταστεί αυτό που θα γινόταν.

Την ευθύνη την πήρα πάνω μου, αλλά δεν μπορούσε κανείς πια να βοηθήσει. Ο λόγος είναι απλός: Δεν ξέρω που βρισκόμαστε. Δεν ξέρω τι χρονιά είναι ούτε κι απο τι πάσχω.Πιθανότατα να πεθαίνω. Είμαι σίγουρα η τελευταία ελπίδα αυτών των παιδιών. Δε μπορώ να τους βοηθήσω όμως.

Ας τα λυπηθεί τουλάχιστον ο Θεός. Εγώ δεν πίστεψα ποτέ σε σένα λόγω της επιστημονικής αβεβαιότητας. Κάνε κάτι πάντως για αυτά τα παιδιά. Βοηθησέ τα.

Υ.Σ. Σε περίπτωση που κάποιος βρεί αυτό το γράμμα θα ήθελα να κάνει γνωστό σε όλους ότι τα κινητρά μου ήταν αγνά, όπως και οι προθέσεις μου. Αυτό που πρέπει να συνέβη είναι το σύστημα να απέκτησε νέο χειρηστή απ’έξω. Μονάχα μπορώ να φανταστώ. Δε θυμάμαι να πάρει. Θα προσπαθήσω να τους βγάλω απο εκεί πέρα, αλλά είναι σχεδόν αδύνατον όσο είναι συνδεδεμένοι. Δε μπορω να κάνω τίποτα άλλο παρά να προσεύχομαι έστω και τώρα για την σωτηρία τους.

Ειλικρινά εσύ φίλε αναγνώστη αν θέλεις να βοηθήσεις μπές σε κάποιο απο τα υπόλοιπα συστήματα και προσπάθησε να τερματίσεις το παιχνίδι. Καλή επιτυχία στην αποστολή. Ελπίζω μέχρι πρίν να είναι πολύ αργά να βρώ τη λύση.

Τέλος,

Ζητάω συγγνώμη,

Απο όλους όσους έμπλεξα

Albert Fridmman

ο “Επιστήμων”.