Ζακ 16 - Τέλος χρόνου

Μετά την έκρηξη

Δύο πολύ δυνατά χέρια με έπιασαν και βρέθηκα στον αέρα σα να ήμουν φτερό ή ένα ασήμαντο βάρος. Το μυαλό μου ήταν ακόμη θολωμένο και οι δυνάμεις μου ξοδεύτηκαν στο να καταφέρω να ελευθερωθώ, οπότε οποιαδήποτε σκέψη έχω για να παλέψω για τη ζωή μου τη δεδομένη στιγμή είναι μία φρούδα ελπίδα. Τα πλευρά μου πιέζονται στον ώμο του άντρα που με κουβαλάει σα σακίδιο στην πλάτη του και το αριστερό του χέρι είναι σαν τανάλια. Τελικά ίσως το χέρι του να είναι η αιτία που συνθλίβεται το σώμα μου πάνω στο δικό του.

Το κεφάλι μου κρέμεται και μετακινείται με κάθε βαρύ βήμα αριστερά και δεξιά μαζί με το μισό μου κορμό. Προσπαθώ να υπολογίσω την απόσταση που βρίσκεται το κεφάλι μου από το έδαφος και έχω την εντύπωση πως απέχει πάνω από ένα μέτρο, κάτι που με κάνει να καταλάβω πως ο άντρας που με μεταφέρει είναι σίγουρα πάνω από δύο μέτρα ψηλός.

Όσο μετακινούμαστε βλέπω αποσπασματικά το χάος που επικρατεί πίσω μας: γκρεμισμένοι τοίχοι, συντρίμια, πεταμένες στο διάδρομο γάζες και σύριγγες, μπουκάλια σπαμένα και οροί, όμως κάτι λείπει επίμονα από την εικόνα, πτώματα. Το μέγεθος της έκρηξης ήταν τεράστιο και από την εικόνα που έχει το κτίριο θα έπρεπε να είναι γεμάτο πτώματα και τραυματίες.

Ενώ σκέφτομαι αυτά ένας συριστικός ήχος μαζί με μία ελαφριά πίεση κοντά στο κεφάλι μου με αποσπούν από τις σκέψεις μου. Μου είναι αφόρητα δύσκολο να ανασηκωθώ για να μπορέσω να δω ότι και ο άγνωστος, αρκετά μυώδης και τρομακτικός άντρας που με κουβαλάει. Πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω αδύναμη και δεν είναι από την μέχρι τώρα “μεταχείριση”. Αυτός ο άντρας έχει κάτι που μου παγώνει το αίμα στην κυριολεξία.

Ξανά ο προηγούμενος ήχος, μόνο που τώρα είδα να εξοστρακίζεται κάτι πάνω σε ένα μεταλλικό δίσκο.

Σφαίρες.

Κάποιος πυροβολεί προς το μέρος μας και το ένστικτο της επιβίωσης μέσα μου με κάνει να θέλω να πάρω θέση μάχης, να πιάσω ένα όπλο, ένα μαχαίρι, οτιδήποτε για να αμυνθώ και να σκοτώσω αντί να σκοτωθώ και μόνο τότε ακούω τον άντρα να μου μιλάει.

«Σταμάτα. Αλλιώς θα σε σπάσω στα δύο»

Κάθε λέξη που άκουσα έμοιαζε με παγωμένο στιλέτο που μπηγόταν στο κορμί μου. Ήξερα απόλυτα πως εννοούσε κυριολεκτικά πως μπορούσε να το κάνει, το ένιωθα πάνω στο σώμα μου, τις δονήσεις των μυών του, την ψυχρή, ωμή δύναμη. Πήρα μια βαθια ανάσα και έκλεισα τα μάτια για μερικά δευτερόλεπτα ώστε να συγκεντρωθώ και να αξιολογήσω την κατάσταση στην οποία είχα βρεθεί.

Προσπαθεί να κουνήσει τα δάχτυλα του και νιώθει χιλιάδες καρφιά να μπήγονται στο δέρμα του, αφού η παραμικρή κίνηση ανοίγει περισσότερο τις πληγές που έχουν σχηματιστεί στα χέρια του. Όταν κάποιος σου δίνει ένα σχέδιο να κινηθείς και εσύ τον αγνοείς τότε θα πρέπει να υποστείς τις συνέπειες, πόσο μάλλον αν αυτός ο κάποιος είναι ένας ψυχρός ψυχοπαθής που έχει προβλέψει τα πάντα με ακρίβεια.

Το κεφάλι του βουίζει, ενώ συνειδητοποιεί πως δεν ακούει, η έκρηξη ήταν τόσο δυνατή που η ακοή του έχει υποστεί βλάβη. Μετά βίας σηκώνει το κεφάλι του και παρατηρεί το τοπίο γύρω του: ένας τεράστιος κρατήρας έχει σχηματιστεί στο έδαφος και απέχει από εκείνον τέσσερα μέτρα, αν είχε πλησιάσει περισσότερο τώρα θα ήταν μόνο μία ανάμνηση.

Κάθε του αναπνοή είναι πιο δύσκολη, αφού ο λαιμός του έχει καεί από όταν εισέπνευσε τον καυτό αέρα την ώρα της έκρηξης. Πέφτει ξανά στο έδαφος και κλείνει τα μάτια, καλύτερα να τον περάσουν για νεκρό και να τον αφήσουν ήσυχο προς το παρόν.

Το πρόσωπο της ένιωθε πως το έχει τρίψει κάποιος πάνω σε σκληρή επιφάνεια και το σώμα της δεν ανταποκρινόταν σε καμία εντολή του εγκεφάλου της. Τα πάντα γύρω της ήταν σκοτεινά και δε μπορούσε να δει το παραμικρό.

Ένας τρόμος άρχισε να την κυριεύει καθώς βρισκόταν ανήμπορη όχι μόνο να φωνάξει αλλά και να σηκωθεί στα πόδια της, τα πόδια που πάντα περηφανευόταν πως ήταν τα πιο ωραία γυναικεία πόδια που περπάτησαν στον κόσμο. Σίγουρα πολλοί άντρες θέλησαν να τα αγγίξουν, όμως περισσότερες γυναίκες τα άγγιξαν τελικά, έστω και για τελευταία φορά.

Ανοιγόκλεισε τα μάτια της με βία χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Από κάπου ακουγόταν μία δόνηση, επίμονη και εκνευριστική.

Γρήγορα κατάλαβε πως δεν ήταν δόνηση, αλλά μέσα στο κεφάλι της ακουγόταν αυτός ο εκνευριστικός ήχος. Ήθελε να χτυπήσει το κεφάλι της στον τοίχο προκειμένου να σταματήσει.

Το σχέδιο ήταν να παρακολουθήσει από κοντά το νοσοκομείο και να αντλήσει πληροφορίες για τα άτομα τα οποία είχε υποκλέψει τις συνομιλίες τους και ήξερε πως βρίσκονταν εκεί σήμερα. Σε καμία περίπτωση όμως δεν περίμενε πως θα βρισκόταν κοντά σε μία έκρηξη.

Η Μαύρη Χήρα μόλις είχε την ατυχία να βρεθεί σε λάθος μέρος τη λάθος στιγμή...

Καθώς περπατούσε στο διάδρομο το σώμα της δεν του ήταν κόπος, οι σφαίρες ωστόσο αποτελούσαν ένα πρόβλημα και θα έπρεπε να βρει μία διέξοδο προτού να είναι αργά και για τους δύο.

Οι πόρτες του ανελκυστήρα μπροστά του ήταν αποκομμένες από μία ομάδα ενόπλων που ήταν καλυμμένοι πίσω από τοίχους και αναποδογυρισμένα γραφεία. Δύσκολοι στόχοι για να τους εξουδετερώσει εγκαίρως, οπότε έμενε ένας μόνο δρόμος.

Με το αριστερό του χέρι άφησε για λίγο το σώμα της και με μία γροθιά έστειλε την πόρτα δίπλα του στο εσωτερικό του δωματίου, με τους μεντεσέδες να κρέμονται στην κάσα και την κλειδαριά να μοιάζει σα να την έχουν πυροβολήσει. Με γρήγορες κινήσεις μπήκε στο εσωτερικό και μία κλωτσιά έριξε την γυψοσανίδα που χώριζε τα δύο δωμάτια και συνέχισε προς τα μπροστά σκοτώνοντας με μία σφαίρα τον σαστισμένο ένοπλο που κρυβόταν στο δωμάτιο.

Γυρνώντας τώρα το κορμί ενεννήντα μοίρες άρπαξε ένα κρεβάτι άδειο και το έστειλε με δύναμη πάνω στην πόρτα. Στη συνέχεια άρπαξε μία καρέκλα και την εκσφενδόνισε προς το παράθυρο θρυμματίζοντας το γυαλί και με το σίδερο που ξεκόλλησε από τον τοίχο και χρησίμευε για να κρεμάνε τους ορούς ή ιατρικά όργανα, το έσπασε τελείως και πέρασε από μέσα για να βρεθεί στη σκάλα έκτακτης ανάγκης.

Φωνές ακούγονταν απέξω από το δωμάτιο, αλλά ήταν πλέον αργά για να τον προλάβουν. Με τη γυναίκα στον ώμο του και πηδώντας από το ένα διάζωμα στο άλλο αποφεύγοντας τελειώς τις σκάλες είχε καταφέρει να κερδίσει το πλεονέκτημα.

^bAb^3

Οι οθόνες του υπερυπολογιστή εναλλάσσονταν και πληροφορίες από όλο τον κόσμο καταγράφονταν και αξιοποιούνταν με στιγμιαία ταχύτητα. Ένα ζευγάρι μάτια ήταν επιφορτισμένο να παρακολουθεί και να επιβλέπει, να σκέφτεται και να τροποποιεί, αλλά κυρίως να προσπαθεί να δημιουργήσει την τέλεια μηχανή που θα σκέφτεται και θα λειτουργεί αυτόνομα.

«Παρατηρώ πως προσπαθείς να δώσεις πνοή στον Τάλω σου»

Τα μάτια του διαστάλθηκαν τόσο πολύ που έμοιαζε με μάσκα τρόμου για τις απόκριες. Ο χώρος του ήταν τόσο καλά ασφαλισμένος που κανείς, ούτε καν ένας ιός δε θα μπορούσε να εισχωρήσει. Μόλις άκουσε τη φωνή όμως ταράχτηκε, αν και γνώριζε πως μόνο ένας άνθρωπος θα μπορούσε να μπει και να βγει απρόσκλητος χωρίς κάποιο από τα συστήματα ασφαλείας του να ενεργοποιηθεί.

«Δεν περίμενα να εμφανιστείς και κυρίως δεν είναι ρομπότ. Πόσο μάλλον αρχαίο ρομπότ»

«Θα πρέπει ωστόσο να βρεις άλλο όνομα, κάτι που να μένει στη μνήμη και να είναι σύντομο. Ένα όνομα που ο γιος σου θα μπορεί να το αξιοποιήσει στο μέλλον»

«Καλύτερα να αφήσεις το γιο μου απέξω από όλα αυτά!» είπε με οργισμένο ύφος και γύρισε την καρέκλα του για να αντικρίσει τον εισβολέα και τότε ο τρόμος του μεγάλωσε τόσο πολύ που έπνιξε την οργή του.

«Παραδέχομαι πως έχω σκοτώσει αρκετούς όλα αυτά τα χρόνια που ζω, ίσως αρκετές εκατοντάδες, αλλά ποτέ δε θα πείραζα κάποιον αθώο, ειδικότερα το γιο σου, ο οποίος παρεπιμπτόντως ζει μια ανέμελη ζωή μακριά σου και μακριά από όλα όσα θα επακολουθήσουν. Ωστόσο, δε μου αρέσει να μην υπακούν στις εντολές μου»

Αρκετά χρόνια πριν ο Τσαρλς Μπάμπατζ ήταν ένας από τους περιζήτητους καταζητούμενους στον κόσμο, έχοντας στο ενεργητικό πολλά διεθνή εντάλματα σύλληψης, για παράνομες προσβάσεις και απάτες τραπεζικών λογαριασμών. Αντίθετα ήταν ο μοναδικός χάκερ που ολόκληρη η κοινότητα των ασυμβίβαστων προγραμμαστιστών τον θεωρούσε θεό.

Πριν κλείσει τα 18 και κυρίως πριν τελειώσει το σχολείο είχε προλάβει να ερωτευτεί και να αφήσει έγκυο μία συνομίληκη του. Τα όνειρα του ήταν να παντρευτούν και να φύγουν μακριά, αλλά οι δωκτικές αρχές ήταν στα ίχνη του και δεν είχε πολλές επιλογές. Εκείνη του υποσχέθηκε πως δε θα τον ξεχάσει ποτέ και πως ο γιός του θα έπαιρνε το όνομα του, όπως και έγινε, όμως η ζωή του δεν τελείωσε άδοξα με τον να τον κλείσουν στη φυλακή.

Ο κόσμος είναι μικρός όταν σε κυνηγούν όλοι και μπορεί να γίνει ακόμα πιο μικρός όταν έχεις να χάσεις τα πάντα. Έβαλε σε ένα σακίδιο μερικά πράγματα που ήθελε οπωσδήποτε, λάπτοπ, σκληρούς δίσκους, κινητά τηλέφωνα και μπαταρίες. Με ότι ρούχα φορούσε, καθημερινά, συνιθισμένα, έφυγε και πίσω δεν κοίταξε ποτέ του. Οι θετοί γονείς του δεν έφταιγαν σε τίποτα για να τους συμπαρασύρει σε ένα μέλλον σίγουρο και καθόλου ευχάριστο.

Όταν το σκοτάδι απλώνεται δεν κάνει διακρίσεις, είτε αθώος είτε ένοχος στο σκοτάδι είσαι τα πάντα και τίποτα, για αυτό το λόγο όταν το σκοτάδι σε διεκδικήσει δε μπορείς να αντισταθείς. Κάπου σε κάποιον δρόμο έγινε μάρτυρας μίας τιτανομαχίας και ο νικητής τον παρέσυρε μαζί του, σε έναν κόσμο διαφορετικά σκοτεινό...

Ξεροκαταπίνοντας και έχοντας επίγνωση πως η ζωή του κρεμόταν από μια πολύ λεπτή κλωστή, έστρεψε γρήγορα την καρέκλα του και τα μάτια του κοιτούσαν μηχανικά την οθόνη. Αυτό που είχε δει όμως, ή πιο σωστά αυτό που δεν είδε τον έκανε να έχει εφιάλτες από εκείνη την ημέρα και για το υπόλοιπο της ζωής του.

«Δε θα επαναληφθεί ποτέ» ψιθύρισε τρομαγμένος.

«Δεν είμαι άνθρωπος που δέχεται μία δήλωση. Απαιτώ αφωσίωση και αν δεν την έχω τότε εξαφανίζω το πρόβλημα»

Η φωνή τώρα ακουγόταν σχεδόν πίσω του και η σκέψη του ανέτρεξε για όταν είχε ακούσει πως κάποιος είχε αφήσει την κύστη του να “ανοίξει” όταν είχε τρομάξει πολύ. Τότε είχε γελάσει, τώρα έτρεμε μήπως ήταν το λιγότερο από τα προβλήματα του.

«Είσαι πολύ τυχερός»

Είμαι? Σκεφτόταν και άρχισε να τρέμει ολόκληρος.

«Δεν είδες κάτι που δεν έπρεπε να δεις, οπότε τη γλύτωσες αυτήν τη φορά. Να θυμάσαι όμως πως δεύτερη δεν πρόκειται να υπάρξει»

Στην οθόνη του υπολογιστή εμφανίστηκε ένα μήνυμα και ξανφικά όλα έμοιαζαν σα να σταμάτησαν. Η παρτίδα που παιζόταν στην παγκόσμια σκακιέρα είχε κριθεί.

Ένα θρόισμα ακούστηκε και μετά σιωπή.

Το γράμμα

Αγαπητέ αναγνώστη,

Είτε είσαι άντρας ή γυναίκα για μένα τώρα πια δεν έχει και μεγάλο νόημα. Πιθανόν όταν θα διαβάζεις αυτές τις σειρές να μην υπάρχω πια.

Ο καθένας κρίνεται για τις πράξεις του αλλά βέβαια συνήθως σε κρίνουν οι ομοιδεάτες σου, οι φίλοι σου ή οι γνωστοί σου και απλά πρέπει να αποδεχτείς τη μοίρα σου.

Με αυτήν την πεποίθηση γεννήθηκα με αυτή μάλλον θα πεθάνω. Και γράφω μάλλον για τον απλούστατο λόγο ότι δε νοείται θάνατος χωρίς την απώλεια της ζωής.

Δύσκολο να το εξηγήσει κανείς αφού ούτε εγώ ο ίδιος δεν έχω καταλάβει το νόημα των λέξεων, καθώς μου τις είχε αναφέρει ένας καλός φίλος και συνάδελφος.

Το λάθος είναι ότι ποτέ δεν τον ρώτησα τι ακριβώς εννοούσε. Ίσως και να μη μου έλεγε ποτέ, ίσως ...να ήταν λάθος η γνωριμία μας, ίσως...

Έμεινα τόσα χρόνια απομονωμένος και τελικά απέδειξα ότι είχα δίκιο σε όλους όσους δε με πιστεψαν και με έδιωξαν.

Με τόση οργή που μου προκάλεσαν είναι λίγο αυτό που έκανα σε εκείνα τα παιδιά.Αλλωστε το ευχαριστήθηκαν με την ψυχή τους.

«Εν οίδα, ό,τι ουδέν οίδα...»

Αλλά πριν το «...ουδέν οίδα...» υπάρχει το «έν οίδα...» που σημαίνει οτί γνώριζα κάτι προτού να μη γνωρίζω τίποτα. Αυτό το κάτι είναι η πρόταση ενός παιδιού: ”Είμαι Ο Μεγαλύτερος Δάσκαλος Του Εαυτου Μου”.

Το να προσπαθήσω να απολογηθώ είναι ανώφελο για σας και για μένα. Στα παιδικά μου χρόνια μου σκοτώσατε το όνειρο. Στην εφηβεία με «βιάσατε ψυχολογικά». Σαν ενήλικας με ξεφτιλήσατε, με ποδοπατήσατε σαν ένα σκουλήκι σερνάμενο στη γη. Φτάνει πια όμως αυτό. Το όνειρο μου δε καταφέρατε να το σταματήσετε. Χα! Χα! Ναι! Σας νίκησα στο δικό σας κόσμο! Ήταν ένα έργο ζωής όπου παιδιά θα έχουν στα χέρια τη μοίρα τους. Συγκλονιστικό,έτσι δεν είναι? Κι όμως, τα παιδιά ήρθαν με τη θέληση τους. Ήξεραν τι τους επιφύλασσε το μέλλον. Όλοι γνώριζαν το τίμημα της αποτυχίας. Η συνείδηση μου για εκείνους είναι καθαρή.

Οι γονείς υπέγραψαν τα έγγραφα απο καθαρή αλαζονεία και κυριως οδηγούμενοι απο το ίδιο τους το παιδί! Ω, μα τι ειρωνεία!

Πάντως όσοι πήραν μέρος στις «απλές εκδηλώσεις» είμαι σίγουρος ότι παρέμειναν ευτυχισμένοι. Οι υπόλοιποι μάλλον θα αγωνιούν ακόμα και τώρα. Δεν πειράζει ήξεραν το τίμημα.

Παρακάτω θα παραθέσω το γράμμα ενός παιδιού που άφησε σε μένα λίγο πριν αφήσει την προηγούμενη ζωή του για ένα καινούριο κόσμο. Ήταν πάντα κλειστοφοβική και πολύ ευάλωτη στα παιχνίδια της μοίρας. Ο τρόπος γραφής της φανερώνει σε μερικές γραμμές την σκέψη κάποιου στην ηλικία της. Πιστεύω πως θα φανεί χρήσιμη στο τέλος. Ο χρόνος θα δείξει. Τουλάχιστον σε εμένα στάθηκε όπως ένας μεγάλος στο γιό του, γι’αυτό και είχε ένα μικρό πλεονέκτημα.

Αγαπητέ Albert,

Παίρνω μερικά φύλλα χαρτί απο το μπλέ μου ντοσιέ και ξεκινώ να γράφω,κρατώντας στο χέρι ένα μεγάλο κομάτι καρπούζι και τρώω με πικρία. Είναι κάτι που το παθαίνω κάθε καλοκαίρι, μία ξαφνική ανάγκη, παρόρμηση

(προσόρμηση)

θα έλεγα, μετά απο κλάμα. Ίσως για να με δροσίσει... Έτσι και τώρα, ύστερα απο αρκετό κλάμα, λίγο παγωμένο καρπούζι που μου μουδιάζει ενοχλητικά και συνάμα καταπραϋντικά, τα δόντια, είναι ότι πρέπει.

Όπως καταλαβαίνεις διάβαζα το... σε εκείνο το κίτρινο πολυκαιρισμένο τετραδιάκι και έκλαιγα. Δε του λέρωσα καμία σελίδα, don’t worry… (στο λέω αυτό για να μην του πείς τίποτα... Καταλαβαίνεις ;)..)

Τέλος πάντων, καλό θα ήταν να τα πάρω απο την αρχή: Θα μας βολέψει και τους δύο νομίζω...

Λοιπόν...

Σε ξέρω αρκετά χρόνια Albertaki μου... Το κυρίως σου πρόσωπο ήταν του αστείου κατσαρομάλλη με τα περίεργα ξανθά μαλλιά, πράγμα που κάνει τους άλλους να σε λατρεύουν σαν το Θεό Ήλιο! Δε λέω ψέματα... Ήσουν εκείνος που με έκανε να γελάω, να νιώθω καλά με τους γύρω μου. Ήσουν ο παγοθραύστης της παρέας.

Τα τελευταία δύο χρόνια μιλάμε, τουλάχιστον επικοινωνούμε όσο το δυνατόν περισσότερο. Άν και κυριαρχεί το χιουμοριστικό στοχείο μιλάμε. Ήρθαμε κοντά, oh yes! και ανοίχτηκες κι εσύ, όχι άθελα σου, όπως θέλω να πιστεύω. Ίσως χρειαζόσουν κάτι... Ίσως όχι.

Μπόρεσα να δω κάποια πράγματα απο την άλλη πλευρά του εαυτού σου όπως λ.χ. εσύ ο ίδιος είχες πει κάποτε σε εκείνη την πλατεία...

Και ξέρεις τι άλλο ανακάλυψα με το διάβασμα? Ομορφιά. Ναι, ομορφιά εσωτερική, ένας ολόκληρος κήπος

(κόσμος)

που ανθίζει μέσα του, ένας όμορφος Μυστικός Κήπος, τόσο καλά περιφραγμένος, με πανύψηλους τσιμεντένιους φράχτες που λίγοι μπορούν να βρούν το κλειδί που ανοίγει την είσοδο (που είναι καλά κρυμμένη και αυτή) τους. Λίγοι βλέπουν πάνω απο τους φράχτες, αλλά αυτό που αντικρίζουν είναι μόνο οι κορυφές των δέντρων και όχι οι ρίζες...

Ορίστε πάλι κατάφερα να συγκινηθώ...

Μου έδωσες χαρά γιατί ανακάλυψα πως δεν είσαι εσυ, αλλά ΕΣΥ, με δυνατά, στέρεα, κεφαλαία γράμματα. Ανέκαθεν σε θαύμαζα για το χιούμορ σου, την ωριμότητα και την ανωριμότητα σου ταυτόγχρονα και το αστείρευτο κέφι σου.

Πραγματικά δε νομίζω να καταλάβεις ποτέ τι σημαίνεις για εμένα και όλους τους άλλους. Όχι μόνο ως παρουσία, αλλά κι ως άνθρωπος. Και κάθε μέρα σημαίνεις όλο και πιο πολλά. Είσαι ένα στήριγμα. Σε εσένα θα έρθω να να σου πω ποια προβλήματα με απασχολούν, ασχέτως αν θα τους δώσεις λύση ή όχι. Απλά θα ακούσεις με προσοχή και κατανόηση. Το ίδιο θα κάνω κι εγώ για σένα. Είναι πιο έυκολο όμως να τα γράψεις σε μία κόλλα χαρτί παρά να τα πεις, γιατί τότε οι λέξεις κολλάνε και το μυαλό αδρανοποιείται. Το έχω νιώσει πολλές φορές αυτό...

Μα τι κάνω? Μιλάω για μένα? Σκατά!

Τελειώνω αυτή την παρωδία γράμματος με μία μικρή παράκληση, που ίσως να την περιφρονήσεις και να στραβώσεις τα χείλη σου διαβάζοντας την. Δε με ενοχλεί καθόλου. Απλώς «άκου» την at least...

Εδώ και ένα μήνα με τριβελίζει η ιδέα του παιχνιδιού σου. Δε ξέρω ποιός ήταν αυτός που σε ενέπνευσε να το σχεδιάσεις, αλλά το θεωρώ επικίνδυνο. Κανείς στο παρελθόν δεν κατόρθωσε κάτι τέτοιο σε τόσο μεγάλο βαθμό! Θα ήθελα κι εγώ να πάρω μέρος αλλά φοβάμαι...

Το έχεις δημιουργήσει περίπλοκα και γι’αυτό το λόγο μου προκαλεί αμφιβολίες. Αν υπάρχει κάτι που θέλω να σε παρακαλέσω είναι να μην κάνεις κακό σε κανέναν...

Με αγάπη

Α.

Μετά απο αυτό το γράμμα άλλαξαν πολλά. Στην αρχή ήθελα να τους σκοτώσω όλους!

Άφησαν να πεθάνει ένα τέτοιο πλάσμα!

Η εκδίκηση με πλημμύρισε σαν ορμητικό κύμα ενός άγριου ποταμού. Ήταν τόσο μικρή, δεν θα καταφέρει ποτέ να περάσει την εφηβεία.

Σκοπός μου ήταν να τους το ξεπληρώσω με το ίδιο νόμισμα.

Άν έχαναν εκείνοι τα παιδιά τους τί θα έλεγαν?

Μετά όμως σκέφτηκα ότι δεν αξίζει να γίνεις δολοφόνος άν δεν είναι προγεγραμμένο.

Τα λόγια της σταμάτησαν την οργή και η επιθυμία της έσωσε ανθρώπινες ζωές.

Σκόπευα να είχε παγκόσμια απήχηση, αφού ήταν καθαρά πλέον για παιδιά ανεξαρτήτου ηλικίας.

Όλα τα είχα σχεδιάσει στην εντέλεια. Δεν υπήρχε το παραμικρό λάθος. Κανείς δε μπορούσε να φανταστεί αυτό που θα γινόταν.

Την ευθύνη την πήρα πάνω μου, αλλά δεν μπορούσε κανείς πια να βοηθήσει. Ο λόγος είναι απλός: Δεν ξέρω που βρισκόμαστε. Δεν ξέρω τι χρονιά είναι ούτε κι απο τι πάσχω.Πιθανότατα να πεθαίνω. Είμαι σίγουρα η τελευταία ελπίδα αυτών των παιδιών. Δε μπορώ να τους βοηθήσω όμως.

Ας τα λυπηθεί τουλάχιστον ο Θεός. Εγώ δεν πίστεψα ποτέ σε σένα λόγω της επιστημονικής αβεβαιότητας. Κάνε κάτι πάντως για αυτά τα παιδιά. Βοηθησέ τα.

Υ.Σ. Σε περίπτωση που κάποιος βρεί αυτό το γράμμα θα ήθελα να κάνει γνωστό σε όλους ότι τα κινητρά μου ήταν αγνά, όπως και οι προθέσεις μου. Αυτό που πρέπει να συνέβη είναι το σύστημα να απέκτησε νέο χειρηστή απ’έξω. Μονάχα μπορώ να φανταστώ. Δε θυμάμαι να πάρει. Θα προσπαθήσω να τους βγάλω απο εκεί πέρα, αλλά είναι σχεδόν αδύνατον όσο είναι συνδεδεμένοι. Δε μπορω να κάνω τίποτα άλλο παρά να προσεύχομαι έστω και τώρα για την σωτηρία τους.

Ειλικρινά εσύ φίλε αναγνώστη αν θέλεις να βοηθήσεις μπές σε κάποιο απο τα υπόλοιπα συστήματα και προσπάθησε να τερματίσεις το παιχνίδι. Καλή επιτυχία στην αποστολή. Ελπίζω μέχρι πρίν να είναι πολύ αργά να βρώ τη λύση.

Τέλος,

Ζητάω συγγνώμη,

Απο όλους όσους έμπλεξα

Albert Fridmman

ο “Επιστήμων”.

Ζακ 15 - Ο γύρος του θανάτου

Η μεγάλη είσοδος

Οι νευροδιαβιβαστές έχουν τη δυνατότητα να μεταφέρουν πληροφορίες, έναν απεριόριστο θεωρητικό όγκο πληροφοριών, ο οποίος είναι μεταφρασμένα οπτικά, ηχητικά και άλλα ερεθίσματα, τα οποία ο εγκέφαλος προσπαθεί απεγνωσμένα να τα κατατάξει σε λογικές σκέψεις, ούτως ώστε να τα καταγράψει και να αξιοποιήσει τις εκάστοτε πληροφορίες. Όταν όμως ένας εγκέφαλος εκπαιδευτεί με χρόνια εξάσκηση στο να εστιάζει σε πολλές πληροφορίες και να αφομοιώνει τις περισσότερες δυνατές. Η περίπτωση στην οποία βρίσκεται αυτήν τη στιγμή όμως δε μπορεί με κανέναν δυνατό τρόπο να αφομοιωθεί στο συνειδητό ή ασυνείδητο μέρος του εγκεφάλου του.

Μέσα από το καπό του πολυτελούς αυτοκινήτου του είχε βγάλει το αυτόματο Μ-16 του, ενώ κάτω από την καμπαρντίνα του είχε δύο περίστροφα με σιγαστήρα περασμένα από τη ζώνη του για κοντινές αποστάσεις μάχες, όπως και στη δεξιά του κνήμη ένα μικρό 6mm όπλο και ένα κυνηγετικό μαχαίρι στην αριστερή του. Περασμένες χιαστί πάνω του βρίσκονταν δύο ζώνες με σφαίρες και γεμιστήρες. Ήταν έτοιμος για μάχη και αποφασισμένος να φτάσει μέχρι το τέλος και να τη σώσει, ανεξαρτήτου κόστους και συνεπειών. Άλλωστε ο Μέντορας, αυτός που κυνηγούσε διακαώς να πιάσει, του είχε υποσχεθεί πως δε θα μάθαινε ποτέ κανείς πως ήταν εκείνος εκεί ή το μακελειό που προοριζόταν να δημιουργήσει.

Οι στόχοι του βρίσκονταν ακροβολισμένοι και κινούνταν με σταθερό βήμα σε προκαθορισμένες θέσεις, οπότε το αυτόματο δε θα ήταν σοφή επιλογή και μία πιο εκ του σύνεγγυς μάχη απαιτεί μικρής εμβέλειας όπλο . Έτσι έβαλε το αυτόματο στην πλάτη του και τράβηξε τα δύο περίστροφα, στοχεύοντας τους στόχους στις θέσεις 12:15 και 11:45. Δύο βολές σχεδόν ταυτόγχρονες και δύο σφαίρες διαπέρασαν δύο κρανία, αφήνοντας να πέσουν άψυχα κορμιά στο τσιμέντο. Τα επόμενα δευτερόλεπτα ήταν τα πιο κρίσιμα, καθώς θα άρχιζαν οι φωνές σε 3 με 5 δευτερόλεπτα, ενώ σε 10 θα τον είχαν εντοπίσει όλοι και θα είχε χάσει το χαρτί του αιφνιδιασμού.

1,4 δευτερόλεπτα είχαν περάσει μέχρι να εντοπίσει τους επόμενους δύο πιο κοντινούς στόχους ενώ κινιόταν προς την είσοδο του νοσοκομείου όταν ακούστηκε κάτι απρόσμενο και εντελώς παράταιρο.

Ένα παιδικό τραγούδι ακουγόταν πολύ δυνατά και σχεδόν σε καλούσε να το προσέξεις:

Eeny, meeny, miny, moe,

Catch a tiger by the toe.

If he hollers, let him go,

Eeny, meeny, miny, moe.

Eeny, meeny, miny, moe,

Catch a villain by the throat.

If he chokes, don't let him go,

Eeny, meeny, miny, moe.

Eeny, meeny, miny, moe,

Kill a man by the law.

If he doesn't move, let him go,

Eeny, meeny, miny, moe.

Eeny, meeny, miny, moe,

Watch me by the hole.

Thirty seconds, more to go,

Eeny, meeny, miny, moe.

Eeny,

meeny,

miny,

moe,

I won't let you go,

Bing,

Bang,

Boom,

Look below for your doom,

Όση ώρα ακουγόταν η παιδική φωνή να τραγουδάει όλοι ανεξαιρέτως είχαν παγώσει στις θέσεις τους προσπαθώντας να αξιολογήσουν τι άκουγαν και κυρίως γιατί το άκουγαν σε ένα τόσο απροσδόκητα παράξενο μέρος. Ανήσυχα βλέμματα κοιτούσαν γύρω γύρω και θανάσιμα επαγγελματικά βλέμματα διασταυρώθηκαν, τον είχαν εντοπίσει. Το σχέδιο έπαιρνε μία επίσης θανάσιμη τροπή για τον κύριο Άνταμ Σμιθ.

«Ότι και να γίνει θα πέσω πολεμώντας» αναφώνησε.

Κλάσματα του δευτερολέπτου και πριν οι πράκτορες βγάλουν τα όπλα τους, όλοι οι ήχοι εξαφανίστηκαν καθώς ο αέρας εισχωρούσε σε ένα μοαδικό σημείο και πιεζόταν με τεράστια ορμή. Η θερμοκρασία ήταν 64.4 βαθμοί Φαρενάϊτ, όμως μία στιγμή μετά εκτοξεύτηκαν στους 3272 βαθμούς.

Μία σκέψη κατόρθωσε να περάσει την αμηχανία της στιγμής:

«Αν είναι να κάνεις είσοδο, να είσαι προετοιμασμένος για ένα μεγάλο boom...» του είχε πει ο Μέντορας.

Τα πάντα σκοτείνιασαν μετά...

Η επιλογή στην τσέπη της

Μετά την “αναπάντεχη” συνάντηση τους δε μπορούσα να σταματήσει να σκέφτεται πως αυτός ο άνθρωπος ήταν, είναι και θα είναι ο ένας. Στον κόσμο όπου ζουν δε χωρούν συναισθηματισμοί και όμως μαζί του νιώθει τόσο ακραία συναισθήματα που μόνο αν τον σκότωνε θα μπορούσε να ηρεμήσει, ή αν την σκότωνε.

Στέκεται στην άκρη της εξωλέμβιου και κοιτάζει τα νερά που ασπρίζουν από το πέρασμα του σκάφους. Τόσο ήσυχη νύχτα είχε χρόνια να ζήσει και φάνταζε μαγική, εκτός από το ότι η ζωή της βρισκόταν σε κίνδυνο και το γνώριζε.

Η κλίση της βάρκας είχε πάρει μία ελαφριά κλίση δύο μοιρών προς τα δεξιά, κάτι που σήμαινε πως με τα 60 μίλια την ώρα που πήγαιναν σε λίγη ώρα θα βρίσκονταν αρκετά μακριά από το σημείο που ήθελε. Είχε έρθει η ώρα να πουν δυο λόγια με τον οδηγό.

Μετακινήθηκε ελάχιστα για να μπορεί να έχει και τα δύο χέρια της ελεύθερα, αλλά την ίδια στιγμή, είτε από ένστικτο είτε είχε αντιληφθεί πως η επιβάτιδα του είχε φτάσει στο συμπέρασμα πως η πορεία τους είχε αλλάξει, γύρισε απότομα το μοχλό της μηχανής και την ίδια στιγμή έβγαζε ένα 45mm πιστόλι έτοιμο να σκοτώσει.

Με την αναπήδηση που έκανε η βάρκα τη βρήκε στη μέση μιας μετατόπισης του σώματος της, όπου είχε βάλει το αριστερό χέρι της πάνω στο πλατύ μέρος της βάρκας και κλωτσώντας αντιδιαμετρικά το ξύλινο δάπεδο βρέθηκε στην αντίθετη πορεία από αυτήν που θα ήθελε να έχει ο οδηγός.

Μεσολάβησε ένας νεκρός χρόνος μέχρι να συνειδητοποιήσει ο οδηγός πως ο στόχος του είχε μετατοπιστεί, αλλά η επιβάτιδα είχε βγάλει ένα στιλέτο και το εκτόξευε προς το μέρος του. Οι περιστροφές της λεπίδας αντανακλούσαν το ελάχιστο φως της βάρκας και το τελευταίο πράγμα που κατέγραψε ο συνειδητός νους του οδηγού ήταν πως δεν είχε κάποιο περιώθριο αντίδρασης. Η λάμα κάρφωθηκε με έναν πνιχτό ήχο στο στήθος του και τα μάτια του εστίασαν για λίγο στη λαβή που προεξείχε. Προτού προλάβει να αφήσει το όπλο και να βγάλει το στιλέτο ή να πυροβολήσει και να πάρει μαζί του τη γυναίκα που είχε καταφέρει να του προκαλέσει ένα θανάσιμο πλήγμα στο ταξίδι του προς τον ποταμό Αχέροντα, εκείνη είχε κινηθεί με ταχύτητα και με το προτεταμένο πόδι της πάτησε τη λαβή και το στιλέτο εισχώρησε περισσότερο τρυπώντας την καρδιά του.

«Ευτυχώς που δε φορούσα τα Manolo μου, γιατί θα λέρωναν με το αίμα σου και θα έχαναν την αξία τους»

Με μία αποστροφή στο πρόσωπο της έβγαλε το στιλέτο και το σκούπισε στο μπουφάν του νεκρού προτού το τοποθετήσει πάλι στη θήκη του. Με το αριστερό της χέρι έβγαλε από την τσέπη της το κέρμα και δίπλα του βρισκόταν ένα κινητό με μία μόνο επαφή μέσα. Κοιτούσε το κέρμα και αναπολούσε αν θα έκανε τελικά την κλήση ή αν θα την έπαιρνε εκείνος. Είχε διαγράψει το μήνυμα που υπήρχε, αφού πρώτα είχε κάνει την επιλογή της. Έπειτα έριξε το άψυχο σώμα στο νερό και συνέχισε την προηγούμενη πορεία της.

Οι επιβάτες αποκαλύπτονται

Οι δύο Ρωσίδες αεροσυνοδοί κρατούσαν τα χαμόγελα τους μήπως και δυσαρεστήσουν τους ιδιόρυθμους επιβάτες, παρόλη την κούραση τους, καθώς δεν είναι εύκολο να είσαι ξύπνια για πάνω από 24 ώρες να έχεις ταξιδέψει το μισό ημισφαίριο και να σε καλούν για έκτακτη πτήση σε ιδωτικό αεροπλάνο. Τα χρήματα ωστόσο ήταν με τετραψήφιο νούμερο και η όποια κούραση εξανεμίστηκε κατευθείαν.

Ο πιλότος σλαβικής καταγωγής είχε 5693 ώρες πτήσεις και ο συγκηβερνήτης 4945 ώρες αντίστοιχα, πετούσαν πάντα μαζί τα τελευταία τρία χρόνια. Φυσικά και οι δύο ήταν ανύπαντροι και πολύ φιλόδοξοι ώστε αναλάμβαναν πτήσεις “ειδικών προδιαγραφών”, όπου τα στοιχεία των επιβατών παρέμεναν άγνωστα και οι αεροσυνοδοί ήταν “καυτές” για τα γούστα τους ώστε να έχουν και τα “τυχερά” τους.

Μερικά λεπτά μετά από την προσγείωση του αεροπλάνου και αφού είχαν βεβαιωθεί πως οι επιβάτες είχαν κατέβει, άνοιξαν την πόρτα του πιλοτηρίου και βγήκαν έξω να συναντήσουν τις κουρασμένες μεν, πολύ ωραίες δε Ρωσίδες.

Δύο σπορ μαύρα αμάξια με φιμέ τζάμια βρίσκονταν παρκαρισμένα πάνω στην πίστα του αεροδρομίου με αναμμένες τις μηχανές και οι δύο φιγούρες άνοιγαν τις πόρτες του συνοδηγού στο καθένα αντίστοιχα. Στο δεύτερο αμάξι λίγο πριν μπει κούνησε το κεφάλι της για να δει ένα μικρό τσέσνα να χάνει απότομα ύψος και να πέφτει με τη μύτη πάνω στο αεροπλάνο που λίγο πριν τους είχε φέρει εκεί. Η Κίκου κοιτούσε τη φλόγα που είχε αρχίσει να φουντώνει και από μακριά τις σειρήνες να ηχούν, αλλά στα μάτια της αντιφέγγιζε η φλόγα και ταίριαζε απόλυτα με την ενδόμυχη επιθυμία της για καταστροφή.

Ο Ζαν Ξιου είχε μόλις βολευτεί στη θέση του όταν ένιωσε ένα κύμα ζεστού αέρα να τον χτυπά στο πρόσωπο. Βρίσκονταν αρκετά μέτρα μακριά για να αποφύγουν τα εκτοξευόμενα κομμάτια, αλλά η ζέστη από τις καυτές φλόγες έκανε την ατμόσφαιρα πνιγηρή.

Από τα μεγάφωνα της πτήσης αναγγελόταν πως η πτήση προς Τόκιο θα λάμβανε χώρα σε 5 λεπτά και πως όλοι επιβαίνοντες θα έπρεπε να μεταβούν στην πύλη G – 4. Ο Br0k3nFing3r περίμενε στην ουρά μαζί με τους άλλους επιβάτες όταν με την άκρη του ματιού του παρατήρησε για μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου τον τυχαίο περαστικό που είχε βάλει στις αποσκευές του μερικά από τα εξαρτήματα του κινητού του.

«Πάλι μπροστά μου αυτός?» αναρωτήθηκε.

Η ουρά μπροστά του κινήθηκε και αναγκαστικά προχώρησε μερικά βήματα, αλλά είχε χαθεί ο τύπος που κοιτούσε μία στιγμή πριν.

«Πολύ περίεργο...»

Ο περαστικός είχε προχωρήσει στον αεροδιάδρομο μπροστά από την πύλη G – 4 αναζητώντας κάτι και μερικά μέτρα αριστερά του το εντόπισε. Αλλάζοντας το βήμα του από αργό και σταθερό, σε γρήγορο τέμπο, κινήθηκε προς το υπόστεγο των αποσκευών και κυρίως προς τους δύο σεκιούριτι φύλακες που με τα όπλα τους να προεξέχουν του έκαναν σήμα να σταματήσει. Χωρίς να χάσει χρόνο ή να επιβραδύνει άφησε να ανοίξει το δεξί του χέρι όπου κρατούσε ένα μαύρο δίφυλλο δερμάτινο “πορτοφόλι” από όπου διαφαινόταν ξεκάθαρα το σήμα της Ιντερπόλ.

Οι φύλακες είχαν εστιάσει τα δάχτυλα τους πάνω στα όπλα και ξαφνικά σταμάτησαν μιλώντας στον ασύρματο. Δευτερόλεπτα μετά έκαναν μεταβολή και ακολουθούσαν την πορεία του αστυνομικού της Ιντερπόλ με τον ίδιο ρυθμό στο βήμα.

Αποστρέφοντας για ένα δευτερόλεπτο το βλέμμα του από το υπόστεγο προς τον ουρανό επέτρεψε στον εαυτό του ένα βλέμμα όλο μένος για τον πόλεμο που επίκειτο να ξεσπάσει. Υπήρχε μία κόκκινη γραμμή στο δάπεδο και με το που την πάτησε το ρολόι του έγραφε 09:00:00. Η επιχείρηση Deus ex machina μόλις ξεκίνησε και όλα θα πάρουν πιο γρήγορη τροπή.

Επαναφέροντας το βλέμμα του μπροστά του ο Μέντορας ετοιμάστηκε για τη μονομαχία που θα λάμβανε χώρα.

Μαύρη χήρα

Η στάχτη από το τσιγάρο πέφτει νωχελικά και ο καπνός από το στριφτό τσιγάρο αναμιγνύεται με την βαριά παγωμένη ανάσα. Το κινητό της δονείται από τα αλλεπάληλα γραπτά μηνύματα στην εφαρμογή της, ενημερώσεις και αφίξεις των υπόλοιπων. Το να αναλαμβάνεις τη διεκπεραίωση ζωτικών πληροφοριών και το διαμοιρασμό τους, εκτός από λεπτή υπόθεση με το παραμικρό λάθος μπορεί να σου κοστίσει την ίδια σου τη ζωή. Η οργάνωση στην οποία ανήκει δε συγχωρεί λάθη.

Στέκεται στο μπαλκόνι ενός ουρανοξύστη στον τελευταίο όροφο, στον εκατοστό όροφο, αγναντεύοντας την πανοραμική θέα που της χαρίζει η θέση της, όταν μία πολύ λεπτή και τρομερά ανθεκτική για το πάχος της χορδή αγκάλιασε το λαιμό της. Το τσιγάρο παρέμεινε μετέωρο στο στόμα της για μερικά δευτερόλεπτα προτού ακολουθήσει την απότομη κίνηση του κεφαλιού και εκτιναχθεί προς τα μπροστά, διαγράφωντας καμπύλη για να βρεθεί στα πλακάκια του μπαλκονιού.

«Συγγνώμη μωρό μου, δεν είναι προσωπικό, απλά δουλειά»

Έχοντας βγάλει τις εικοσάποντες γόβες της και με τα τέλεια περιποιημένα νύχια της να λερώνονται από τα βρώμικα νερά που έχουν σχηματίσει λιμνούλες, την πλησίασε από πίσω και έβαλε το λαιμοδέτη ή αλλιώς “γραβάτα” στο λαιμό της και άρχισε να σφίγγει δυνατά μέχρι οι μύες της άρχισαν να διαγράφουν καμπύλες.

Η μάχη κράτησε μερικά δευτερόλεπτα, αλλά ήταν άνιση, αφού τα χέρια της αμυνόμενης δεν έφταναν την επιτιθέμενη. Με μία απότομη κίνηση πήρε το λαιμοδέτη και τον μάζεψε.

«Μέτριο το σεξ μαζί σου τελικά, καλύτερα να ήσουν άντρας»

Πήρε από το πτώμα το κινητό της και βάζοντας τον κωδικό που είχε δει τόσες και τόσες φορές να βάζει μπροστά της, άρχισε να διαβάζει τόσο τα εισερχόμενα μηνύματα όσο και τα εξερχόμενα. Πλέον η Μαύρη Χήρα θα αναλάμβανε τη ζόρικη και απαιτητικά δουλειά της μεσάζοντος, είχε έρθει η ώρα της να λάβει μέρος σε ένα παιχνίδι που και δεν ήξερε ποιο ήταν, αλλά και αγνοούσε τις προεκτάσεις που είχε σε παγκόσμιο επίπεδο.

Μία μεταβλητή μπορεί να αλλάξει τα πάντα και να προσδώσει ένα νέο ενδιαφέρον σε μία ιστορία, όμως μπορεί και να εκτροχιάσει τα πάντα με ανεξέλεγκτες συνέπειες. Ο χρόνος θα δείξει αυτή η μεταβλητή τι αλλαγές θα επιφέρει...

Υπό το μηδέν

Το κεφάλι μου βούιζε από τη δυνατή έκρηξη και αμέτρητα γυαλιά είχαν προσγειωθεί στο πάτωμα και μερικά πάνω μου, αλλά ευτυχώς για μένα δεν είχαν καμία δυσάρεστη κατάληξη. Αυτή τη στιγμή έχω κάποια σχετική διαύγεια καθώς η έκρηξη, αν όντως ήταν έκρηξη και δεν ήταν κάτι άλλο που θα μπορούσε να σπάσει τα τζάμια, ανέβαλε προφανώς την άφιξη των “σωτήρων” μου με τα χάπια και τις ενέσεις που θα με έστελναν σε κατατονικό ταξίδι ξανά.

Προσπαθώ να ανασηκωθώ και τότε αντιλαμβάνομαι πως χειροπέδες τόσο στα χέρια όσο και στα πόδια δε μου επιτρέπουν να κινηθώ. Σε κάτι τέτοιες καταστάσεις το μόνο που σου μένει είναι η επιλογή να χάσεις κάτι ή να πονέσεις προκειμένου να αποκτήσεις το πλεονέκτημα ώστε να ελευθερώσεις το ένα σου χέρι και με αυτό να ελευθερωθείς τελείως. Οπότε γυρίζω το αριστερό μου χέρι προς το κρεβάτι και το κάγκελο του νοσοκομειακού κρεβατιού και πιέζω τον αντίχειρα μου πάνω του. Υπό την κατάλληλη γωνία και με κάποια πίεση μπορεί να εξαρθρωθεί, όπερ και εγένετο. Ο πόνος είναι έντονος και μπορεί να μουδιάσει τα νεύρα σου, όμως αν απομονώσεις τη σκέψη πως πονάς όντως, μπορεί να γίνει σχεδόν ανεπαίσθητος.

Η αριστερή χειροπέδα στέκεται ακίνητη πάνω στο σεντόνι και το αριστερό μου χέρι, αντίθετα, προσπαθεί να πιάσει το καπάκι το οποίο έχει ξεχαστεί δίπλα στο κομοδίνο μου. Ο δείκτης μου ίσα που το ακούμπησε και με δύο περιστροφές η μύτη του είχε έρθει λίγο πιο κοντά, οπότε με το δείκτη και το μέσο κατάφερα να τον συγκρατήσω. Τότε θυμήθηκα πως έπρεπε να επαναφέρω τον αντίχειρα μου στη θέση του, τα φάρμακα μου είχαν προκαλέσει έντονη θολούρα και δυσκολία στη σκέψη.

Άφησα το καπάκι πάνω στο στήθος μου και με την αντίθετη κίνηση με πριν έβαλα το δάχτυλο μου στη θέση του, το οποίο είχε αρχίσει να μελανιάζει, αλλά δεν ήταν τώρα η ώρα για να ασχοληθώ με αυτό. Στη συνέχεια άρχισα να το λυγίζω και μόλις σχημάτισε ορθή γωνία το σιδεράκι με το καπάκι, το έβαλα στο στόμα μου για να αφαιρέσω την πλαστική ακίδα που με λίγη προσπάθεια βγήκε προτού σπάσω τα δόντια μου.

Δε ξέρω πόσος χρόνος πέρασε, όμως για τα δικά μου δεδομένα ήταν αρκετός, κάτι που θα με ενοχλούσε σε άλλη περίπτωση, αλλά τώρα αστάθεια και η ζαλάδα ήταν δύο από τα σημαντικότερα προβλήματα που με πίεζαν να βρω λύση. Τα άκρα μου τα ένιωθα σχεδόν ξένα και οι δυνάμεις μου ήταν τρομερά εξασθενησμένες, άρα η πτώση μου στο πάτωμα με το πρόσωπο ήταν αναπόφευκτη. Το κρύο πάτωμα μου φάνηκε ευχάριστη αλλαγή και κάπως το μυαλό μου και οι σκέψεις μου σταθεροποιήθηκαν και εστίασαν στο χαμό που γινόταν απέξω από την πόρτα.

Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε με κρότο και σκλήθρες γέμισαν τον αέρα και καπνός, εκρηκτικά? Τι στο καλό μπορεί να γινόταν έξω?

Μερικά δευτερόλεπτα μετά τα μάτια μου έβλεπαν από πολύ κοντά δύο μύτες από στρατιωτικές αρβύλες και ενώ ήμουν στο παγωμένο πάτωμα, ένιωσα τη θερμοκρασία του δωματίου να πέφτει υπό το μηδέν...

Νεκρός

Η μέρα είχε ξεκινήσει με τους καλύτερους οιωνούς και θεωρούσε τον εαυτό του τυχερό που μπόρεσε να φτάσει τόσο κοντά στο στόχο του. Όχι κοντά απλώς, είχε υπερκεράσει όλα τα εμπόδια για να βρεθεί εκεί και ήταν απόλυτα ευτυχισμένος, όσο ευτυχισμένος μπορεί να είναι κάποιος που έχει σκοτώσει και επίσης ευθυνόταν για αμέτρητους φόνους ανά τον κόσμο.

Βλέπει τη λαβή από το σπαθί του να προεξέχει από το στήθος του και το αίμα να κυλάει αργά πάνω στο πουκάμισο. Για χρόνια χρησιμοποιούσε αυτό το σπαθί για να αφαιρεί ζωές και τη λάμα του τη σκούπιζε 111 φορές τη μέρα με ένα τελετουργικό χαμένο στους αιώνες, προκειμένου να διατηρείται η απαράμιλλη η κόψη του. Τώρα όμως βρισκόταν να αφαιρεί τη ζωη του ίδιου του κατόχου.

Ανατρέχοντας στα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτήν την εξέλιξη εντοπίζει το λάθος, όμως τώρα είναι πια αργά, το σχέδιο του έχει αποτύχει και όλες οι ώρες που χρειάστηκε για να φτάσει στο στόχο του είναι πλέον ανούσιες. Προσπαθεί μάταια να συγκρατήσει το αίμα, να μη ρέει από την διαμπερή πληγή, αλλά τα μάτια του θολώνουν, οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν και τα γόνατα του λυγίζουν. Το σώμα του γέρνει προς τα εμπρός και η βαρύτητα αναλαμβάνει να το τραβήξει με δύναμη και να σπρώξει το σπαθί ακόμα πιο βαθειά.

Παρακολουθεί την πτώση του μεγάλου του αντιπάλου και η δραματικότητα της σκηνής τον αφήνει ασυγκίνητο. Επίσης και εκείνος έχει τις πληγές του, αλλά συγκρινόμενες με του εκλιπόντα πια είναι αμυχές.

Στέκεται με ένα ύφος ανακούφισης στο πρόσωπο, όμως ο χρόνος πιέζει και έχουν μείνει αρκετές εκκρεμότητες που πρέπει να επιληφθεί. Γυρνάει το κεφάλι του και τότε αντιλαμβάνεται πως έχει ένα κόψιμο στο λαιμό του, το οποίο με τα δάχτυλα του αισθάνεται πως δεν είναι σοβαρό για τα αμέσως επόμενα λεπτά και συνεχίζει το δρόμο του.

Πίσω από τον καθρέφτη βρισκόταν ένα κρυφό δωμάτιο με χώρο για μία πολυθρόνα και μία βάση για κάμερα. Το δωμάτιο του “ματάκια” όπως το έλεγε εκείνη, μόνο που τώρα εκείνος είναι νεκρός και εκείνη περιμένει να απομακρυνθεί από το χώρο ο άγνωστος άντρας για να το σκάσει όσο περισσότερο μακριά γίνεται.

Αφουγκράζεται μερικά λεπτά και πλησιάζει στην πίσω μεριά του καθρέφτη, ακουμπάει το αυτί της πάνω στην επιφάνεια και τότε μία λάμα διαπερνά τον ψεύτικο καθρέφτη και το αυτί της, αποκόπτοντας νεύρα, εγκεφαλικό ιστό και βγαίνοντας από την άλλη πλευρά.

Η κηλίδα αίματος από το πτώμα στο κέντρο του δωματίου κυλούσε προς τον καθρέφτη και έκανε τον ζωντανό να αναρωτηθεί μήπως υπήρχε κάποιο κρυφό δωμάτιο, όταν άκουσε κάποιον αμυδρό ήχο πίσω από τον αρκετά μεγάλο καθρέφτη και μία απότομη κίνηση έβγαλε από το κουφάρι το νέο σπαθί που αποτελούσε ήδη ένα ακόμα κομμάτι της μεγάλης συλλογής του και ξεκίνησε να απομακρύνεται από το οπτικό πεδίο της ψεύτικης βιτρίνας. Έχοντας υπολογίσει την απόσταση κάρφωσε με δύναμη το σπαθί.

Περίμενε μερικά δευτερόλεπτα και ύστερα αίμα άρχισε να βγαίνει από τη χαραμάδα πλησιάζοντας τα πόδια του. Έβγαλε για δεύτερη φορά το καινούριο του σπαθί από ένα πτώμα και φεύγοντας έριξε μια τελευταία ματιά στο μαύρο δίφυλλο δερμάτινο “πορτοφόλι” από όπου διαφαινόταν ξεκάθαρα το σήμα της Ιντερπόλ.

Ζακ 14 - Deus ex machina

Συμβούλιο

Δεκάδες μέτρα κάτω από το έδαφος κρύβεται το μυστικό σημείο συνάντησης, ένα πλήρως εξελιγμένα τεχνολογικό αρχηγείο και άρτια προστατευμένο από κάθε είδους πιθανή και απίθανη απειλή. Η οργάνωση χρηματοδότησε υπέρογκα ποσά για να κατασκευαστεί και στο τέλος όποιος είχε λάβει μέρος, από εργάτες μέχρι μηχανικούς, βρίσκεται σε κάποια λίστα αγνοουμένων.

Σήμερα διατάχθηκε εσπευσμένα συμβούλιο των ανώτερων μελών και έτσι δώδεκα άνθρωποι διαφόρων φυλών και εθνικοτήτων παρευρίσκονται κάτω από το έδαφος μηχανορραφώντας. Η αίθουσα είναι αρκετά ευρύχωρη και το ταβάνι απέχει ακριβώς 3,10 μέτρα από το έδαφος με τα φώτα να προσδίδουν στο χώρο μία σκοτεινή αίγλη.

«Λοιπόν, βρισκόμαστε σήμερα εδώ για να συζητήσουμε για ένα επείγον ζήτημα» ξεκινάει κάποιος από τον κύκλο.

Ένα μεγάλο δρύινο τραπέζι με διαστάσεις 6x1,1 μέτρα τοποθετημένο στο κέντρο της αίθουσας με δώδεκα πολυθρόνες, ειδικά διαμορφωμένες στο χέρι, αντιδιαμετρικά μεταξύ τους.

«Η αιχμάλωτη μου δεν έχει μιλήσει ακόμα, αλλά σίγουρα οι επιθετικές κινήσεις εναντίον μας έχουν σταματήσει» πήρε το λόγο μία γυναίκα με προφορά βρετανική.

Μπροστά από τον καθένα υπάρχει μία σύγχρονη οθόνη αφής και ένα κόκκινο κουμπί με κλείστρο.

«Αυτό δε σημαίνει τίποτα. Η επίθεση μας στο άντρο της διεκόπη από κάποιον… Πως λέγεται στη γλώσσα σας?» τοποθετήθηκε ο εξ αριστερών της καθήμενος με γερμανική προφορά.

«Assassin» βοήθησε ο Ινδός απέναντι του.

«Σωστά! Που σημαίνει πως έχει κάποιους πολύ καλούς υποτακτικούς»

Οι οθόνες μπροστά τους αναβόσβηναν μεταφέροντας πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο και διάφοροι σύνδεσμοι είχαν απευθείας σύνδεση με πράκτορες της οργάνωσης ανά την υφήλιο.

«Προτείνω να ισοπεδώσουμε όλο το συγκρότημα στην Σκωτία. Τώρα» η σειρά του Ρώσου να πάρει το λόγο.

«Αν το κάνουμε αυτό θα προκαλέσουμε διπλωματικό επεισόδιο, αφού θα προφασιστούν ότι ήταν βρετανική ανάμιξη στο έδαφος τους» τόνισε ο Σουηδός.

«Εσείς πάντα φοβάστε την παγκόσμια αναταραχή. Αν δεν ήμασταν εμείς-»

«Σκάσε. Τώρα» διέκοψε τη Φινλανδή με κοφτό τρόπο ο πρώτος ομιλήσαντας.

«Το πρόβλημα όμως παραμένει καθώς δε γνωρίζουμε πόσους έχει ακόμη και άλλωστε το οίκημα εκεί φαίνεται να είναι κάποιου λόρδου» πήρε το λόγο ο Αμερικάνος.

«Θα συμφωνήσω με την ιδέα να ισοπεδώσουμε άμεσα την πηγή της, όμως με διακριτικό τρόπο» επενέβη ο Καναδός.

«Έτσι όπως κάνετε εσείς στο Κεμπέκ?» του αντιγύρισε ο Αμερικανός.

«Αν δεν έχετε να πείτε κάτι επί του θέματος να βγάλετε όλοι το σκασμό. Άμεσα. Έγινα αντιληπτός?»

Τα μέχρι πρότινος εχθρικά βλέμματα των παρευρισκόμενων έχασαν μεμιάς την όποια ιδέα για διαμάχη και εστίασαν στον ομιλητή. Φόβος κυριάρχησε στο χώρο, αφού όλοι ανεξαιρέτως φοβόντουσαν τον άνδρα πίσω από την μαύρη κουκούλα. Κανείς δεν είχε δει το πρόσωπο του και στο παρελθόν όποιος επιχείρησε να το κάνει με τη βία βρήκε τραγικό θάνατο.

«Αυτό είναι δουλεία για μένα προφανώς» δήλωσε με ψυχρότητα η Γιαπωνέζα.

«Θεωρώ πως μία πιο “ λεπτή” προσέγγιση θα ήταν το καλύτερο για όλους» συμφώνησε ο Νοτιοαφρικάνος.

«Μήπως θα θέλατε να την ανακρίνω? Θα ήταν ευχαρίστηση μου» προσφέρθηκε ο Κινέζος.

«Γιατί όχι και τα δύο?» αναρωτήθηκε η Αυστραλή «Με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια»

 Για λίγο κανείς δε μιλούσε και όλοι σκέφτονταν τις προτάσεις που είχαν ακουστεί ως τώρα, αλλά με την άκρη του ματιού τους είχαν καρφώσει τον άντρα που ουσιαστικά έπαιρνε όλες τις αποφάσεις. Έχοντας αποδείξει κατά το παρελθόν πως στρατηγικά ήταν ο πιο ικανός από όλους τους, στο τέλος τον άφηναν να αποφασίζει εν λευκώ.

«Υπάρχει κάτι πιο επιτακτικό αυτήν τη στιγμή» είπε τελικά «Η προθεσμία λήγει και θα πρέπει να αποφασίσουμε τι απάντηση θα δώσουμε. Μολαταύτα, η Κίκου θα εντοπίσει τον κύριο “assassin”, ο Ζιαν Ξιου θα ανακρίνει την αιχμάλωτη και οι υπόλοιποι θα ασχοληθούμε με το ζήτημα»

11 κεφάλια συγκατένευσαν σε ναι.

Allea jacta est.

Χρόνος, αυτός ο σύμμαχος

Η πτήση τσάρτερ με άγνωστα στοιχεία μόλις φάνηκε στον πύργο ελέγχου του μικρού ιδιωτικού αεροδρομίου. Στο αρχείο θα παρουσιαζόταν με ψεύτικα στοιχεία, αλλά κανείς από τους επιβάτες δε θα έδινε έστω και μία δεκάρα για αυτό.

Το αεροπλάνο έκανε μια στροφή πριν σταματήσει οριστικά και μερικά λεπτά μετά άνοιξε την πόρτα και η σκάλα ήταν έτοιμη να αποβιβάσει το προσωπικό, τους πιλότους και τους δύο επιβάτες.

Οι ενδείξεις μου έδειχναν να ανακάμπτω και ξεκίνησαν να μου χορηγούν περισσότερα μυοχαλαρωτικά για να μη μπορώ να κουνηθώ και η αλήθεια είναι πως δε μπορώ ούτε τα δάχτυλα μου να κινήσω. Το μυαλό μου κάποιες στιγμές χάνει τη διαύγεια του και πρέπει να κοιμάμαι πολλές ώρες, αν κρίνω τις κράμπες και τα κενά μνήμης ως προς το πότε ξημέρωσε και πότε νύχτωσε.

Είμαι αναγκασμένη να μετράω το χρόνο με το βιολογικό μου ρολόι το οποίο φαίνεται να με προειδοποιεί για τις πιο δύσκολες μέρες του μήνα. Οπότε αν δεν κατορθώσω να φύγω από εδώ θα είμαι ακόμα πιο αδύναμη και δε ξέρω ποιος θα πέσει στην παγίδα που έχουν στήσει, αφού ο Μέντορας έχει εξαφανιστεί.

Σκατά.

Εγώ τον έδιωξα.

Σε ένα σκοτεινό και απόμερο μέρος στο λιμάνι της Αιγύπτου μία εξωλέμβιος εφοδιασμένη με αρκετά λίτρα πετρελαίου και δύο επιβάτες, που σε λίγο θα έμενε ένας μόνο. Η ατζέντα του οδηγού ήταν να εξοντώσει τον επιβάτη αρκετά ναυτικά μίλια έξω από την Αλεξάνδρεια και μετά να βάλει πλώρη για τις προκαθορισμένες συντεταγμένες στα διεθνή χωρικά ύδατα.

Ωστόσο, υπήρχε χρόνος για αυτό το ταξίδι και ο επιβάτης απολάμβανε το ταξίδι του αμέριμνος.

Σε έναν άλλο κόσμο το παιχνίδι βρισκόταν σε εξέλιξη και οι νέοι παίχτες βρίσκονταν κοντά στη λύση του γρίφου, η οποία θα τους έδινε οδηγίες για τον επόμενο σταθμό.

Η σπηλιά είχε γίνει η δεύτερη προέκταση της ύπαρξης του, καθώς η πρώτη ήταν η νοητική προβολή δυσνόητων και αμέτρητων μαθηματικών ακολουθιών. Όποτε ξυπνούσε από τον ταραχώδη ύπνο του έβρισκε φαγητό να φάει και τον κουβά καθαρό, με φύλλα χαρτιού να χρησιμοποιήσει.

«Με θέλει ζωντανό, αλλά γιατί?» σκεφτόταν χωρίς να βγάζει κάποιο λογικό συμπέρασμα προφανώς ελλείψει πληροφοριών.

Ο καιρός στη Γερμανία έδειχνε πως θα ερχόταν κακοκαιρία σύντομα και αυτό σήμαινε μόνο ένα πράγμα: καθυστέρηση. Φυσικά η μεταβλητή του καιρού είχε προβλεφθεί και για αυτό το λόγο καμία ανησυχία δε διαπερνούσε το πρόσωπο του.

Στεκόταν σιωπηλός με την ανάσα του να μεταστοιχειώνεται σε άσπρο καπνό και να ακολουθεί το βλέμμα του που ήταν καρφωμένο σε έναν μεσήλικα ψυχίατρο. Αυτή η καθυστέρηση θα αποτελούσε ευχάριστη διακοπή από το συνεχή τρέξιμο.

Ένας κήπος διαφορετικός από τους άλλους

Η Ιαπωνία είναι η χώρα όπου η παράδοση έδωσε βίαια τη σκυτάλη στην πρόοδο και η αρμονία στον βιομηχανικό επεκτατισμό. Στα χώματα όπου ανδρώθηκαν φημισμένες και πλέον ξεχασμένες μορφές, ηγετικές φυσιογνωμίες τόσο στην ποίηση όσο και στο χειρισμό του σπαθιού περιδιαβαίνουν αδαείς τουρίστες και εκείνοι που διατηρούν κρυφή την παράδοση.

Υπάρχει όμως και ένας κήπος που ο πιστός κηπουρός τον προσέχει όταν η κυρία του λείπει, ένα γεγονός που είναι ολοένα και συχνότερο τα τελευταία χρόνια. Κάθε πρωί με το που χαράζει σηκώνεται και πηγαίνει να τον επιθεωρήσει, να κλαδέψει όποιο κλαδί διαταράσσει τη συμμετρία, να σκαλίσει το χώμα για να είναι πάντα πρόσφορο για την επόμενη προσθήκη, να διώξει τα έντομα που μπορεί να χαλάσουν την ομορφιά και τέλος να πει ένα «γεια» σε όλους εκείνους που δεν είχαν την ίδια τύχη με εκείνον.

Δέκα χρόνια πριν είχε γλυτώσει το θάνατο απαντώντας σε μία και μοναδική ερώτηση. Από εκείνη τη μέρα και μετά βρισκόταν στο πλευρό της και μάλιστα είχε γίνει ο μοναδικός άνθρωπος με τον οποίο είχε επαφές σε αυτό το κομμάτι γης. Κανείς δεν επιτρεπόταν να μπει, πόσο μάλλον να βγει ζωντανός.

Υπήρχε ένα δέντρο ωστόσο, εμφανώς αποκλεισμένο από τα υπόλοιπα φυτά και δέντρα του κήπου αυτού. Σάκουρα ονομάζεται στην Ιαπωνία και τα άνθη του είναι έντονα ροζ χαρίζοντας του μία αγγελική αίγλη όταν το βλέπεις σε πλήρη ανθοφορία. Δυνατός κορμός και τα κλαδιά του μοιάζουν να έχουν τη δική τους χαοτική λογική μη μπλέκοντας το ένα με το άλλο. Στη βάση του και σε ακριβώς δεκαοκτώ εκατοστά απόσταση βρίσκεται τοποθετημένη μία πλάκα σε κάποια άγνωστη γραφή.

Τρεις σειρές και λέξεις κατά πάσα πιθανότητα περιγράφουν κάτι για τους μυημένους μόνο. Ο κηπουρός όποτε περνάει από εκεί επιθυμεί διακαώς να αγγίξει την πλάκα με τα δάχτυλα του, αλλά φοβάται, εκείνος ο άγνωστος τρόμος που σε καταλαμβάνει από κάτι αόρατο, σαν ένας κοσμικός δεσμός που δεν επιτρέπεται να γίνεις μέρος του.

Ανίερη συμμαχία

Η μέρα χάραξε και τον βρήκε να κρατάει δύο βαλίτσες, η μία με τα προσωπικά του αντικείμενα και η άλλη η επαγγελματική του. Ποτέ στο παρελθόν δε χρειάστηκε να έχει μαζί του και τις δύο εκτός από εκείνες τις αποστολές όπου απαιτούνταν.

Αυτή τη φορά δεν αφορούσε την Υπηρεσία, ούτε ήταν κάποια «ιδιαίτερα άκρως μυστική» αποστολή. Όταν είχε αποφασίσει να μπει στην Υπηρεσία είχε ορκιστεί πως θα καταδίωκε τους εγκληματίες και στην άκρη του κόσμου και θα υπερασπιζόταν το δίκαιο. Τώρα όμως είχε συνάψει μία συμμαχία, μία ανίερη συμμαχία με τον άνθρωπο που αντιπροσώπευε το ακριβώς αντίθετο της δικαιοσύνης.

Η προσωπικότητα του πρόδιδε άνθρωπο που ήξερε πως να αποκτά αυτό που ήθελε όταν το ήθελε και ο Άνταμ Σμιθ δε μπόρεσε να αποτελέσει εξαίρεση. Στη διαδρομή του είχε πει το μέρος όπου βρισκόταν η Νόρμα ή πιο σωστά η Ζακ και του είχε δώσει την επιλογή να τη σώσει ή όχι, έχοντας πρώτα ξεκαθαρίσει πως η ζωή της βρίσκεται σε κίνδυνο.

Στην αρχή έτεινε να πιστέψει πως όλα ήταν μια καλοστημένη παγίδα, αλλά αμέσως μετά σκέφτηκε πως αν όντως ήταν δεν αποσκοπούσε πουθενά. Θα μπορούσε να τον είχε σκοτώσει εκατοντάδες φορές μέχρι τώρα, γιατί όσο καλός και να ήταν αυτή η σκοτεινή φιγούρα που δε μπορούσε ούτε να δει τα χαρακτηριστικά του ήταν καλύτερος. Η ωμή αλήθεια τον χτύπησε κατάμουτρα.

Από εδώ και πέρα ήξερε τι έπρεπε να κάνει και θα την έσωζε για δύο λόγους: πρώτον μοιράζονταν έναν συναισθηματικό δεσμό μαζί της και δεύτερον ήθελε να μάθει περισσότερα για το τι συμβαίνει, ποια είναι η ευρύτερη εικόνα την οποία αδυνατούσε να δει.

Μερικά βήματα τον χώριζαν από το πάρκινγκ του νοσοκομείου και μπορούσε εύκολα να διακρίνει τους «τυχαίους» περαστικούς που προσπαθούσαν μάταια να δείχνουν φυσιολογικοί. Η κεντρική είσοδος θα ήταν ένας καλός τρόπος για να μπει και να μη βγει ποτέ ξανά.

Ψυχο… αναλύσεις

Με το να αναλύεις τη ψυχολογική σύνθεση του ασθενή σου ενδόμυχα γνωρίζεις πως θα εμπλακείς σε έναν κυκεώνα σκέψεων και ένα ψυχολογικό σπιράλ σε βάθη που ούτε εσύ ο ίδιος δε γνώριζες πως υπάρχουν. Στο μυαλό του ασθενή επικρατεί αταξία και ο ρόλος του ψυχιάτρου έγκειται στο ρόλο του καθοδηγητή, όμως σε κάποιους δεν αρκεί ο ρόλος αυτός.

14:58:09

Μία ακόμη αναφορά έφτασε και η ανησυχία του αποστολέα ήταν έκδηλη. Πρόβλημα στον τομέα του νοσοκομείου, πρόβλημα ή λύση? Εξαρτάται από ποια σκοπιά παρατηρείς τα πράγματα και κάτω από πόση πίεση.

«Ήρθε η ώρα να παίξουμε… Κύριε Χάρις»

Τα λεπτά πέρασαν χωρίς να το προσέξει, κοιτούσε με αφοσίωση το ίδιο άγαλμα μπροστά από το οποίο στεκόταν εκείνη η τόσο ενδιαφέρουσα φιγούρα. Γιατί όμως ήταν ενδιαφέρουσα? Τι ήταν αυτό που προξένησε μία αλληλουχία χημικών αντιδράσεων στον εγκέφαλο του για να την κατατάξει με αυτό το χαρακτηριστικό?

Σκέψεις βασάνιζαν το μυαλό του και μία ερώτηση: πως εξαφανίστηκε?

Στα λίγα λεπτά που τον είχε ακολουθήσει και παρακολουθούσε κρυφά είχε σχεδιάσει τρόπους προσέγγισης και αναρίθμητες στάσεις σώματος που θα μπορούσαν να εκμαιεύσουν πληροφορίες που θα επιβεβαίωναν την αρχική του πεποίθηση πως είχε να κάνει με έναν ψυχοπαθή τόσο εκλεπτυσμένο που κανείς μέχρι τώρα δε θα μπορούσε να συγκριθεί μαζί του. Έμοιαζε με σκιά σε διαστάσεις ανθρώπου και το πιο εντυπωσιακό ήταν η αύρα που ένιωθες να πηγάζει γύρω του. Στα τόσα χρόνια που είχε αναλύσει, διεξαγάγει και αναζητήσει συνεντεύξεις με ψυχοπαθείς είχε μάθει να εντοπίζει αυτήν την αύρα. Τώρα όμως τα πράγματα ήταν σα να είχε αναβαθμιστεί στη λίγκα των πρωταθλητών, το δέος τον τράβηξε και-

«Ξέρεις γιατρέ τι είναι πιο ανθυγιεινό για τη ζωή σου?» ακούστηκε μία ήρεμη και συνάμα ψυχρή φωνή που το μόνο που πρόδιδε ήταν κάτι απείρως άσχημο.

Δίχως να περιμένει απάντηση συνέχισε.

«Το να βρίσκεσαι στο πιο ακατάλληλο μέρος, την πιο ακατάλληλη στιγμή και να βρίσκεσαι παρέα με τον πιο ακατάλληλο άνθρωπο»

Η καρδιά του είχε σταματήσει.

Υπήρχε μία υπόκωφη βέβαιη απειλή σε κάθε λέξη, κάνοντας όλη την πρόταση τρομερά θανάσιμη. Το σώμα του είχε παγώσει και εκείνη τη στιγμή έκανε έναν συνειρμό που σε άλλη περίπτωση θα ήταν αστείος, «freeze right there!», τώρα κατάλαβε από που βγήκε η έκφραση και γέλασε μονάχος του εσωτερικά και το επόμενο δευτερόλεπτο σκέφτηκε τη θέση στην οποία βρισκόταν και ρίγη εξαπλώθηκαν στο κορμί του.

«Να ξέρεις πως δε μου αρέσουν οι θαυμαστές, πόσο μάλλον εσύ και θα σου πω γιατί»

Τα δευτερόλεπτα περνούσαν και η αναμενόμενη συνέχεια δεν ερχόταν ποτέ, οπότε με κουράγιο και την καρδιά να χτυπά όσο πιο δυνατά μπορούσε γύρισε αργά περιμένοντας κάποιο φονικό χτύπημα να του στερήσει για πάντα τη ζωή.

Παιχνίδι, γρίφοι και χάος…

Η Μεγάλη Βρετανία στα χρόνια της αποικιοκρατίας ήταν η αυτό – πρέσβειρα του δυτικού πολιτισμού και της παγκοσμιοποίησης από το εμπόριο μέχρι και την παιδεία. Μεγαλύτερη επιθυμία του στέμματος ήταν η εξάπλωση του βρετανικού τρόπου ζωής και ο ενστερνισμός της κουλτούρας αιώνων που είχε διαμορφώσει.

Με αυτόν τον τρόπο το Λονδίνο είχε μία εισροή διαφόρων πολιτισμών, με γνώμονα την χρησιμότητα τους στην αυτοκρατορία και ανά τους αιώνες είχε τεράστια κέρδη και απώλειες αντίστοιχα.

Σιγανή βροχή και παρατεταμένη μαστίζει το Λονδίνο δίνοντας μελαγχολική διάθεση σε όλους σχεδόν τους μόνιμους κατοίκους, ένας όμως είναι απασχολημένος με ένα μικρό χαρτάκι στο χέρι του. Βρίσκεται στο μικρό διαμέρισμα του με τις κουρτίνες τραβηγμένες, την πόρτα τριπλά κλειδωμένη και το κινητό του σπασμένο στο πάτωμα, την κάρτα sim του λιωμένη στον πάγκο της κουζίνας με έναν μικρό καπνό να αιωρείται με αργό ρυθμό.

«ARE YOU FEELING BORED? LET S PLAY A GAME»

Μετά από αρκετές ώρες θυμήθηκε που είχε συναντήσει αυτό τον κώδικα και μάλιστα η ανορθογραφία που το αρχικό μήνυμα είχε παρέπεμπε σε ένα πρόσωπο που ήξερε καλά, όμως δε θα μπορούσε να ναι το ίδιο αφού οι νεκροί δε στέλνουν μηνύματα. Κάποιος θα έπρεπε να παίζει ένα πολύ άρρωστο παιχνίδι χρησιμοποιώντας αυτόν τον τρόπο και το κυριότερο δεν υπήρχε καμία άλλη πληροφορία.

Η επιβατική πτήση από Μελβούρνη προς Τόκιο θα καθυστερούσε είκοσι λεπτά και όσο η αναμονή δεν ήταν στις ικανότητες του αποφάσισε να ασχοληθεί με τους αριθμούς που είχαν βρεθεί στα χέρια του. Κάπου στον κόσμο κάποιος ήθελε να παίξει και μάλλον ήξερε πως δε θα μπορούσε να αντισταθεί σε τέτοιου είδους παιχνίδια.

Με κωδικό όνομα Br0k3nFing3r στον χώρο των Tors και ως 0v3erestim8_d33p& στο χώρο των χάκερ, φημιζόταν για την ταχύτητα της επεξεργασίας ενός κώδικα ή μιας ρουτίνας σε δευτερόλεπτα. 0:56 χρειάστηκε να βρει το πρόγραμμα του τη λύση που αναζητούσε, πολύς χρόνος για ένα προηγμένης τεχνολογίας λογισμικ

«Τι στο καλό? Που ξέθαψε αυτόν τον κώδικα?»

Ο Br0k3nFing3r κοιτούσε με απορία τις πληροφορίες που είχαν αρχίσει να κατεβαίνουν στο αναδυόμενο παράθυρο σχετικά με το ποιος, πότε και γιατί είχε χρησιμοποιήσει τον κώδικα αυτό. Ήταν τόσο ασύλληπτης απλότητας που τον έκανε τόσο απροσπέλαστο όταν χρησιμοποιούνταν στην πλήρη ανάπτυξη του, που τώρα φαινόταν γελοίο, μάλιστα εμφανώς γελοίο πως να τον σπάσεις.

«Αναρωτιέμαι τι παιχνίδι είναι αυτό που αναφέρει σχετικά, γιατί αυτό μόνο παιχνίδι δεν ήταν!»

Όσο σκεφτόταν ένιωσε μία δόνηση στη τσέπη του και κοίταξε την οθόνη του κινητού του με μία χαλαρότητα και ανέμελη διάθεση, οι οποίες χάθηκαν δια μαγείας όταν είδε τον αποστολέα: ήταν ο ίδιος!

«Τι σημαίνει…? Πως…? Δεν…»

Άρχισε να τραυλίζει ερωτήσεις που δεν τις ολοκλήρωνε.

Μόλις το παιχνίδι είχε πάρει μία απροσδόκητη τροπή και σίγουρα δεν προμήνυε τίποτα καλό, αφού το κινητό του δε συνδεόταν ποτέ στο δίκτυο και μάλιστα είχε τόσο ασφαλή σύστημα προστασίας που ούτε κρατικές υπηρεσίες δε μπορούσαν να παρεισφρήσουν. Ιδού όμως τώρα που ο άγνωστος όχι μόνο κατάφερε το αδύνατο, αλλά και τον ειρωνευόταν δηλώνοντας ως αποστολέας ο ίδιος ο αριθμός του.

«Κανείς δεν τα βάζει με τον Br0k3nFing3r!» ήθελε να ουρλιάξει, όμως συγκρατήθηκε, επειδή τώρα ήταν η περσόνα που συναναστρεφόταν με τον έξω κόσμο.

Διάβασε πολύ προσεκτικά το σύντομο μήνυμα και μετά αποσυναρμολόγησε το κινητό του και τα κομμάτια τα πέταξε σε διάφορους κάδους και την κάρτα sim την έβαλε επιδέξια στο σάκο ενός περαστικού.

Ο περαστικός είχε μόλις φτάσει από Γερμανία με μία μη καταγεγραμμένη πτήση, ή πιο σωστά με ψεύτικα στοιχεία που την ώρα που γινόταν η ανταλλαγή περνιόντουσαν στο σύστημα του αεροδρομίου, και είχε κατευθυνθεί αμέσως στο χώρο όπου βρισκόταν ο Br0k3nFing3r. Το ταξίδι αστραπή δεν ήταν προγραμματισμένο καθώς το σχέδιο δήλωνε πως το επόμενο στάδιο θα έπρεπε να λάβει χώρα σε μία ώρα από τη στιγμή είχε φτάσει, αλλά κάποιος αστάθμητος παράγοντας είχε επιταχύνει τις διαδικασίες και τώρα ο χρόνος έγραφε 09:18:36.

Ο Μέντορας είχε ζητήσει από τον καλύτερο πράκτορα του στο ψηφιακό κόσμο να εντοπίσει άμεσα οποιονδήποτε θα έβαζε σε βάση δεδομένων τον κωδικό και να τον ενημερώσει ποιος από όλους θα τον έσπαγε πρώτος και κυρίως το χρόνο αντίδρασης του. Ειδικότερα αν υπήρχε κάποιος με κάτω από ένα λεπτό ήθελε άμεσα το στίγμα του και ακρίβεια τριών μέτρων από την πραγματική του θέση. Αυτό σήμαινε πως θα έπρεπε να χακάρει στρατιωτικούς δορυφόρους και αυτό θα απαιτούσε ένα ελάχιστο χρονικό περιθώριο προτού τον εντοπίσουν και αναγκαστεί να μετακινηθεί πριν σκάσουν όλες οι ορδές των ειδικών δυνάμεων και όχι μόνο.

Υπήρξαν ακριβώς 32 άτομα με χρόνους που είχε ζητήσει να επισημανθούν και μόνο ένας με κάτω από ένα λεπτό αντίδρασης, οπότε ο υπερυπολογιστής του ή αλλιώς τον ονόμαζε ^bAb^3 αναγκάστηκε να ζορίσει τους επεξεργαστές της προκειμένου σε 32 δευτερόλεπτα να σπάσει όλες τις αμυντικές γραμμές του στρατιωτικού δορυφορικού συστήματος της Ιαπωνίας και μετά 1,2 λεπτά μέχρι να εντοπίσει τον στόχο του. Έμεναν ακριβώς 77 δευτερόλεπτα προτού τον ανακαλύψουν και η «αγάπη» του δεν τον πρόδωσε, αφήνοντας ένα εύρος 9 δευτερολέπτων για να αποσυνδεθεί και να μην καταλάβει κανείς ποιος ήταν και το κυριότερο από που ήταν.

Στη συνέχεια μέσω του ειδικού καναλιού επικοινωνίας ενημέρωσε τον Μέντορα για το στίγμα και πως η μυστική πτήση ήταν έτοιμη παρόλη την κακοκαιρία που θα ξεσπούσε από λεπτό προς λεπτό στο Κίελ.

Σε 18 λεπτά η επιχείρηση Deus ex machina θα έμπαινε σε εφαρμογή και όλα τα κομμάτια ήταν σχεδόν έτοιμα στη θέση τους για τον τελικό γύρο. Το μόνο που έμενε ήταν οι αναφορές από τα ανοιχτά μέτωπα που θα ολοκλήρωναν τις πρώτες «αψιμαχίες». Οι δύο μεγάλοι στρατηγοί είχαν περάσει στη χρησιμοποίηση των αξιωματικών τους τώρα και η παγκόσμια σκακιέρα θα γινόταν μικρή για να χωρέσει τον αγώνα δύο έντονα μεγάλων προσωπικοτήτων, κρυμμένες και οι δύο στο σκοτάδι, προς το παρόν. Η έκβαση θα κριθεί στις λεπτομέρειες και ο νικητής θα αναδειχθεί…