Ζακ 5 - Σκακιέρα

Ταχυδακτυλουργία…

«Το να σκοτώνεις κάποιον εν ψυχρώ μπορεί να είναι αρκετά τραυματικό, όταν είσαι ευαίσθητος, δε νομίζεις?»

«Αυτό δεν ισχύει στην περίπτωση μας να υποθέσω?»

«Ω, μα ναι! Εμείς είμαστε οι κακοί της ιστορίας.»

«Δε θα έλεγα κακοί-»

«Αλήθεια? Με εκπλήσσεις Ζακ! Τι θεωρείς πως είμαστε, αν όχι εγκληματίες?»

«Δεν είμαι καλή στα λόγια, έχω εκπαιδευτεί μόνο για πράξεις.»

«Αυτό είναι που θαυμάζω σε σένα, είσαι σαν παιδί που θα βρει την πιο εύκολη δικαιολογία για να γλυτώσει.»

«Αν δεν το έχεις προσέξει μέσα από τις κρυμμένες κάμερες σου, δεν είμαι παιδί πια.»

Η επικοινωνία τους γινόταν πάντα μέσω κάποιο μέσου, όπως ένα τηλέφωνο ή ένα ακουστικό στο αυτί της ή μία μαύρη οθόνη και ένα μικρόφωνο. Ήταν επιλογή του, γιατί δεν ήθελε ποτέ να δει το πρόσωπο του. Τώρα στεκόταν όρθιος και κοιτούσε τον Τάμεση να είναι ανταριασμένος και την κακοκαιρία να μαίνεται. Το μέρος όπου βρισκόταν ήταν ένα πλωτό καταφύγιο απροστάτευτο από τις καιρικέ συνθήκες.

«Μου αρέσει επίσης σε σένα το γεγονός ότι ενώ έχεις ψάξει εξονυχιστικά κάθε σημείο του χώρου, προσπαθείς να με κάνεις να ομολογήσω ότι σε βλέπω ή μάλλον σε παρακολουθώ με κάποιο τρόπο.»

«Είναι στη φύση σου, δε μπορείς να κάνεις αλλιώς.»

Ένα κύμα ταρακούνησε το φορτηγό πλοίο και μαζί του το φορτίο που ήταν επιβιβασμένο πάνω του, μαζί με τον μοναδικό επιβάτη του. Η διάθεση του πήρε άσχημη τροπή όταν άκουσε το τελευταίο της σχόλιο. Πάντα του άρεσε να μιλάει κατά τη διάρκεια μιας καλής παρτίδας σκάκι, ήξερε πως μάθαινε περισσότερα για τον αντίπαλο του όταν θα ήταν επικεντρωμένος αλλού. Τώρα όμως, η αντίπαλος του έκανε ένα μεγάλο σφάλμα.

«Ξέρεις, είναι κακό για την υγεία σου όταν πιστεύεις ότι μπορείς να εξημερώσεις ένα άγριο θηρίο.»

Η αναπνοή της ακουγόταν σταθερή, αλλά ήξερε ότι τα λόγια του είχαν εισχωρήσει βαθύτερα από όσο έδειχνε. Όσο έξυπνη και να ήταν είχε τα τρωτά της σημεία και πάντα θα πατούσε πάνω τους για να της δείξει πως η σχέση τους δεν ήταν αμφίδρομη και ότι του άρεσε να μη δένεται με τους ανθρώπους.

«Οι αντιδράσεις σου και οι αποστάσεις που κρατάς με οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι είσαι άνθρωπος που θες να ελέγχει καταστάσεις, έχεις πληγωθεί στο παρελθόν και-»

«Αγαπητή μου προτού υποπέσεις στο επόμενο σου ολίσθημα, καλό θα ήταν να σε ενημερώσω για κάτι. Ποτέ δεν είναι αυτό που βλέπεις η αλήθεια, εκτός αν είσαι μέρος της οφθαλμαπάτης, οπότε μπορείς να δεις την αλήθεια. Μέχρι τότε, άσε το ψυχολογικό μου προφίλ απέξω.»

Επικράτησε σιωπή στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής για αρκετές στιγμές. Η τοποθέτηση του σχετικά με τα όρια και ποια μπορεί να ξεπεράσει έγιναν κατανοητά.

«Νομίζω είναι η σειρά σου να παίξεις.»

«Μπορώ να κερδίσω στις επόμενες τρεις κινήσεις.»

«Πολύ σωστά.»

«Ξέρεις τι θα γίνει αν κερδίσω.»

«Ήταν δική μου πρόταση.»

«Όπως επίσης ήξερες ότι θα χάσεις.»

«Επίσης δική μου απόφαση.»

«Τότε ποιος ο λόγος να ξεκινήσουμε αυτήν την παρτίδα?»

«Μα για να παίζω με κάποιον αξιοπρόσεκτο αντίπαλο. Το σκάκι μπορεί να γίνει πολύ βαρετό όταν ξέρεις τον άλλο.»

«Εμένα με ξέρεις. Εγώ εσένα όχι.»

«Πριν από λίγο έλεγες ότι με ξέρεις. Άρα έγινα κατανοητός ή όπως εσφαλμένα νομίζεις ότι έπεσα στη παγίδα σου. Πολύ έξυπνη κίνηση, όμως είσαι καλή στη στρατηγική, αλλά εγώ είμαι απρόβλεπτος. Επίσης να σου τονίσω ότι πρέπει να σταματήσεις να κάνεις αυτήν την κίνηση όταν νομίζεις πως κέρδισες, προδίδεις τις σκέψεις σου.»

Ήξερε ότι θα απομάκρυνε το ακουστικό και θα κοιτούσε αν είχε τοποθετήσει κάποιος κάποια μικροκάμερα ή κάτι αντίστοιχο. Όταν ήταν σε ασφαλές μέρος ήταν τόσο προβλέψιμη.

«Αν σου έλεγα ότι μπορώ να σε σκοτώσω και μετά να σε αναστήσω τι θα έλεγες?»

«Θα έλεγα ότι αν δεν έχεις θεϊκές ικανότητες, τότε έχεις κάτι πολύ σατανικό στο μυαλό σου.»

«Αγαπητή μου, δεν πιστεύεις στη μαγεία?»

«Δεν υπάρχει μαγεία.»

«Σωστά τότε ας το διορθώσω, ταχυδακτυλουργία.»

Παράσταση…

«Wiener Staatsoper»

Η Κρατική Όπερα της Βιέννης είναι ένα κλασσικό κομμάτι ιστορίας και μουσικής ταυτόχρονα. Το κόκκινο και το χρυσό χρώμα κυριαρχούν δίνοντας έναν αυτοκρατορικό τόνο στη σκηνή που είχε ξεπεράσει έναν αιώνα ζωής και έδινε παράσταση για τα εκατό χρόνια με το ίδιο έργο που ξεκίνησε: «Ντον Τζιοβάνι». Αν κάποιος ήταν πιο προσεκτικός θα έβλεπε ότι ο Άξονας είχε προηγηθεί, με τη διαφορά ότι ήταν ένας μουσικός Άξονας.

Παρακολουθούσα με προσήλωση τη γερμανική δεξιοτεχνία μίας ιδιοφυίας, του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, και ένα υπέροχο λιμπρέτο του μοναδικού Ιταλού Λορέντσο Ντα Πόντε. Πάντα αναζητούσα την ευκαιρία να παρακολουθήσω από κοντά κάποιο έργο και η τύχη με έφερε κοντά σε ένα αριστούργημα. Ήμουν αρκετά μικρή τότε, όμως θα περνούσε αρκετός καιρός μέχρι να ξαναδώ κάποιο έργο σε αυτήν την όπερα και σήμερα ήμουν εδώ, γιατί ο Μέντορας είχε να με διδάξει κάτι, έστω και αν δεν ήταν μαζί μου. Ήξερα καλά όμως πως αν δεν πήγαινα θα το μάθαινε, όπως πάντα τα μάθαινε όλα με κάποιο τρόπο. Παρ’ όλα αυτά όμως, ήμουν πολύ περίεργη να μάθω τι ήταν αυτό που ήθελε να μου δείξει.  

Μόλις είχα καθίσει στο πιο ψηλό διάζωμα, σε εκείνες τις πολυθρόνες της όπερας που για να αποκτήσεις το δικαίωμα αυτό έπρεπε να πληρώσεις μία περιουσία, όταν ένας μικρός φάκελος εμφανίστηκε. Οι κουρτίνες δεν είχαν κουνηθεί, ούτε υπήρχε κάποιος στο θεωρείο και όμως ο φάκελος βρισκόταν στο διπλανό κάθισμα.

Άνοιξα με περιέργεια τον φάκελο για να βρω μέσα του ένα σημείωμα:

Ο Τζιοβάνι δεν έδειξε ποτέ μεταμέλεια και το μαγικό πηγάδι άνοιξε και τον κατάπιε η άβυσσος. Πρόσεξε την σκηνή και δες αυτό που οι άλλοι δε θα δουν. Ο αντιπερισπασμός είναι η αρχή της οφθαλμαπάτης. Στην περίπτωση μας ξεκινάει με ίχνη στο χιόνι…

Η παράσταση είχε ξεκινήσει και μετά την ιδιαίτερα βαρετή εισαγωγή, έφτανε στο τέλος της πρώτης πράξης όταν ο πρωταγωνιστής πλησίασε την αριστερή πτέρυγα και απήγγειλε με τα φώτα να σβήνουν:

Breath under the spell of cascada,

Lead your own armada.

The notion,

Sometimes is in motion.

Illusions and deceptions,

My mind's acceptions,

Lurking in my veins,

Messing with my brains.

It's time to coin an expression,

You won't be an exception,

There's no option,

Only devotion.

A rumor is spreading,

Bad things is spelling.

Watch your back,

You're out of luck,

Or just a lack,

Among your suck?

Change the rhyme,

A different clime.

Footsteps in the snow,

Rage is growing slow.

Melting the iron,

Crafting my icon,

Forgemaster of earth,

I place on your anvil myself.

Trapped in weaver's textile,

Sooth looks like a projectile,

Ripping through,

Creeping you.

Lotus shall bloom,

My little lullaby,

Even in the abyss's gloom,

Then can fly.

Footsteps in the snow,

Rage is growing slow.

Enter the room,

Humble knight,

Bring the doom,

Before dawn meets the night,

Steed soothed by the groom,

Wants to pick up a fight.

Leeches crumble,

Hand sakes,

Can't stand the gamble,

No other ways.

I shall find the way,

stand aside,

I have my pride,

Use the clay,

Do your tricks,

Opened my mind's gate,

Leaving back a mate,

Pick my sticks.

Footsteps in the snow,

Rage is growing slow.

Avenge me,

Revenge me,

Just erase me,

Or,

I shall reach the core,

Of existence,

There's no resistance,

I cut off the distance.

It's just you and me,

Black and white,

Chess's pawns,

Twins' horror,

Pendulum's choice,

Winner of nothingness,

Points of emptiness,

Heart's crying,

Soul's devouring,

Emotions and feelings,

Love and hatred,

You and me,

Waiting the sun to divulge,

My eternal grudge,

Forgive you say,

There's no way,

Love you say,

Outa my way,

Give the soul,

One ye stole,

Transform into a mole,

Was ya goal,

Never find ye.

Heart is dead,

Lies on a flower bed.

Dawn is near,

Feel my fear.

Sun shall kill me,

Eternity sieze me.

Footsteps in the snow,

I have to go...

Όλη η προσοχή ήταν στραμμένη πάνω του και τότε κατάλαβα ότι έπρεπε να δω την υπόλοιπη σκηνή, όπου το σκηνικό άλλαζε και ο κακός δαίμονας θα εμφανιζόταν την κατάλληλη στιγμή να τρομάξει τον κόσμο και να κορυφώσει το έργο. Η οφθαλμαπάτη μπορεί να χρησιμοποιηθεί από όλους και μπορεί να είναι αποτελεσματική.

Αυτό ήταν το μάθημα μου.

Αντιπερισπασμός…

«Θα πρέπει να τους κεντρίσεις το ενδιαφέρον για να βγουν στην επιφάνεια.»

«Νομίζω ξέρω τον καταλληλότερο τρόπο για αυτό.»

«Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι θα το κάνεις τέλεια.»

«Στη συνέχεια?»

«Η συνέχεια λέγεται Δούρειος Ίππος αγαπητή μου.»

«Γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρον.»

«Το επιστέγασμα το ονομάζω η Μαγεία.»

Οι προετοιμασίες για την κηδεία ήταν όλες έτοιμες, σε λίγη ώρα θα κατέφθαναν οι συγγενείς, ο τύπος, οι μυστικοί πράκτορες και οι ελεύθεροι σκοπευτές. Όλοι είχαν ακροβολιστεί σε καίριες θέσεις αναζητώντας τυχόν υπόπτους και η πρωταγωνίστρια εμφανίζεται στην άκρη του κοιμητηρίου.

Η ομάδα δεν την έχει προσέξει ακόμη και αυτό της δίνει το πλεονέκτημα για να κάνει μία εντυπωσιακή είσοδο, όπως της αρμόζει. Ο ήλιος έχει ανέβει σχετικά ψηλά και ο καιρός επιτρέπει να λούσει με τις ακτίνες του το χώρο. Ένα καθολικό κοιμητήριο πάντα εμπνέει σεβασμό το πρωί, βέβαια για το βράδυ μόνο φόβο και μυστήριο.

Ανάμεσα στους τάφους που ήδη υπήρχαν και σε εκείνους που θα υποδεχθούν σήμερα τους υπαίτιους μιας σειράς από γεγονότα, βρίσκεται και ένας απομονωμένος τάφος με μία εικόνα του Άγιου Σεβαστιανού, τον προστάτη άγιο από τον πόνο. Εκεί βρίσκεται μία φιγούρα χαμένη στις σκιές που περιμένει, περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να δράσει.

Τα φέρετρα έχουν καταφθάσει και η τελετή ξεκινά, όλα ξεκινάνε να μπαίνουν στη θέση τους, η παράσταση αρχίζει. Οι αστυνομικοί είναι ανήσυχοι καθώς φοβούνται ότι θα υπάρξει νέο χτύπημα από τον τρομοκράτη Ζακ, οι πράκτορες αναμένουν εντολές για να δράσουν και οι διόπτρες «χτενίζουν» την περιοχή. Η Ζακ έχει πάρει θέση και μόλις τελειώνουν τα επίσημα και αποχωρεί ο κόσμος βγαίνει στη σκηνή.

Αρχικά επισκέπτεται τους ανοιχτούς ακόμη τάφους και αφήνει νομίσματα και στη συνέχεια έχει μία συνομιλία με τον αρχηγό της αστυνομίας. Εκείνος φαίνεται να χλομιάζει και εκείνη να το απολαμβάνει. Αμέσως κινητοποιούνται όλοι και η σκηνή γεμίζει από κόσμο και τότε η σκιά κάνει την κίνηση της.

Ο Μέντορας βρίσκεται ακριβώς εκεί όπου έπρεπε να είναι.

Η ώρα είναι 12:18.

Δούρειος Ίππος…

Η σύλληψη της Ζακ ήταν αστραπιαία.

Κινήθηκαν σαν λύκοι που περιβάλλουν το θήραμα τους και αμέσως τις πέρασαν χειροπέδες, χωρίς να αναφέρουν τα δικαιώματα της, δείγμα ταραχής και ότι πιάστηκαν εξ απήνης.

Η μεταγωγή έγινε με ένα υπηρεσιακό αυτοκίνητο και την μετέφεραν στο κοντινότερο αστυνομικό τμήμα. Ο ντετέκτιβ Ροθ είχε την εποπτεία της ανάκρισης, αφού είχε προβλήματα με τον αρχηγό του τμήματος και ήθελε να του δείξει πως μπορούσε να ανταπεξέλθει πλέον. Μερικά χρόνια πριν είχε αλλάξει το επίθετο από Ρουθ σε Ροθ, αφού είχε κουραστεί να γίνεται στόχος αστείων, καθώς δε μπορούσε να συγκριθεί με τον θρυλικό Μπέιμπ Ρουθ. Ο θυμός του τού στοίχισε την ανάκριση και τότε ανέλαβαν οι πράκτορες.

Ο πράκτορας Άνταμ Σμιθ και ο πράκτορας Τζον Κέυνς γνωστοί για ανάληψη αποστολών και συνεργασία με την Ιντερπόλ. Η αποστολή τους ήταν να εντοπίσουν ένα  καθ’ έξης δολοφόνο που υπέγραφε με το όνομα Ζακ. Η επίσημη αποστολή τουλάχιστον, γιατί ανεπίσημα είχαν οδηγίες να ψάξουν τη χώρα για κάποιον άλλο. Παρακολουθούσαν τη σκηνή πίσω από το ειδικό τζάμι και μετρούσαν τα δευτερόλεπτα που θα ξεσπούσε ο ντετέκτιβ.

«Πιστεύω σε διακόσια σαράντα δευτερόλεπτα θα αναγκαστούμε να τον βγάλουμε.» είπε γέρνοντας προς τον Σμιθ και κλείνοντας το μάτι συνωμοτικά.

«Σε λιγότερο χρόνο σίγουρα. Τον έχει του χεριού της.» ήρθε η απάντηση από τον πολύ σοβαρό Σμιθ.

Στεκόντουσαν με την πλάτη στην πόρτα του μικρού δωματίου, όμως παρέμεναν σε επιφυλακή. Η στιγμή που περίμεναν δεν άργησε να έρθει και οι συνάδελφοι του όρμησαν μέσα για να τον συνετίσουν και να τον απομακρύνουν, αλλά κανείς δεν είδε ότι ένας από τους αστυνομικούς έδωσε μία μικρή αμπούλα στην ύποπτη και ένα μικρό κλειδί.

Μόλις άδειασε το δωμάτιο από τους υπόλοιπους αστυνομικούς άρχισε η πραγματική ανάκριση. Αρχικά ξεκίνησε με παραπλανητικές ερωτήσεις για να ανακαλύψουν τυχόν πληροφορίες που θα ξέφευγαν από την προσοχή της. Η ώρα περνούσε και κατάλαβαν ότι απέναντι τους είχαν κάποια που όχι μόνο τους ήξερε, αλλά και που θα τους οδηγούσε εκεί που ήθελε. Τότε ήταν που ουσιαστικά ομολόγησε τους φόνους που είχε διαπράξει, δίνοντας λεπτομέρειες για τα θύματα της. Οι δύο πράκτορες ήταν πολύ έμπειροι για να ξέρουν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και η απόλυτη ηρεμία της, τους ανησυχούσε ιδιαίτερα.

Όταν ήρθε η ώρα να πιέσουν περισσότερο και να δημιουργήσουν ένα άνοιγμα στην αληθοφανή ιστορία της, έγινε κάτι απρόσμενο, τους αποχαιρέτησε και έπεσε αναίσθητη στο πάτωμα. Αμέσως έτρεξαν να για να δουν τι συνέβη και όταν δε βρήκαν παλμό της προσέφεραν τις πρώτες βοήθειες μάταια. Το δηλητήριο ενός σπάνιου εντόμου του Acanthaspis ενισχυμένο με τη σύγχρονη βιολογία μπόρεσε να επιβραδύνει τους χτύπους της καρδιάς της και να επιφέρει ολική παράλυση.

Η Ζακ επισήμως ήταν νεκρή.

Μαγεία…

Ο τοπικός ιατροδικαστής έφτασε μέσα σε λίγη ώρα και συνέλεξε το πτώμα για να το μεταφέρει στο νεκροτομείο. Η δικαιοδοσία δινόταν πρώτα στον τοπικό ιατροδικαστή για να βγάλει τη γνωμάτευση του και να κλείσει ο φάκελος της αστυνομίας και μετά αν δεν υπήρχε κανείς να ζητήσει το πτώμα, θα μεταφερόταν στα γραφεία της οργάνωσης που είχε στείλει τους πράκτορες της.

Η μέρα δεν ήταν καλή για τον ιατροδικαστή, καθώς είχε αναγκαστεί να υπομείνει την ίωση που είχε καθηλώσει στο κρεβάτι του τον βοηθό του και ζήτησε τη βοήθεια κάποιου τριτοετή που ήθελε απεγνωσμένα βαθμούς για το μάθημα της ανατομίας.

Μόλις συνέλλεξαν όλα τα στοιχεία οι άντρες της ειδικής μονάδας οι πράκτορες αποχώρησαν από το τμήμα, αφού πρώτα έδωσαν πολύωρη κατάθεση. Ο αρχηγός του τμήματος ήταν έξαλλος, όμως ήξεραν ότι ήταν απλά μία προσποίηση για να αποποιηθεί τις ευθύνες του. Η ύποπτη ήταν νεκρή και κανείς δεν ήξερε ούτε πως ούτε γιατί, τουλάχιστον μέχρι να έβγαιναν τα αποτελέσματα της τοξικολογικής εξέτασης.

Στο νεκροτομείο είχαν αφαιρέσει τα ρούχα της άτυχης γυναίκας και την έπλεναν με νερό και σαπούνι, για να μπορέσουν να αποκαλύψουν τυχόν ενδείξεις κάποιου τραύματος. Το πτώμα όμως που βρισκόταν στο κρύο τραπέζι του νεκροτομείο δεν ήταν η Ζακ.

Ο γιατρός είχε κοιμηθεί ελάχιστα την προηγούμενη μέρα και πάνω που θα πήγαινε σπίτι του να ξεκουραστεί, όταν του τηλεφώνησαν για κάποια επείγουσα περίπτωση και έτσι αναβλήθηκε. Η ηλικία του είχε ξεπεράσει τα εβδομήντα και αναζητούσε την ευκαιρία για σύνταξη.

«Γιατρέ?» ο νέος του βοηθός.

«Ναι?»

«Είστε καλά? Μου φαίνεστε κουρασμένος.»

«Δε φαίνομαι απλά,  είμαι… Μόλις τελειώσουμε από εδώ, θα πάω σπίτι, θα βάλω ένα ουίσκι και θα κοιμηθώ ανάλαφρος.»

«Γιατί δε χαλαρώνετε?»

«Πώς να χαλαρώσω? Δεν είναι-»

«Κοιτάξτε το ρολόι μου. Οι δείκτες κινούνται πιο αργά. Όλα γύρω σας κινούνται πιο αργά. Νιώθετε ελαφρύς. Το βάρος αρχίζει να φεύγει από πάνω σας. Δε νιώθετε πόνο μόνο τη λαχτάρα να κοιμηθείτε. Χαλαρώστε και άλλο.»

Η ύπνωση ήταν το ταλέντο του, ένα μέλος μία οργάνωσης που είχε ως αρχηγό τον Μέντορα και η πραγματική του ηλικία δε φαινόταν στο πρόσωπο του. Η αλλαγή των πτωμάτων διήρκεσε ένα λεπτό, αφού η Ζακ αντικαταστάθηκε με ένα ήδη υπάρχον πτώμα στα ψυγεία του νεκροτομείου, ενώ η αληθινή μεταφέρθηκε εκτός με ένα αναπηρικό καρότσι υπό την βοήθεια μίας νεαρής κοπέλας. Το πραγματικό πτώμα είχε εμποτιστεί με ισχυρά οξέα, τα οποία θα αντιδρούσαν όταν θα έρχονταν σε επαφή με το νερό.

Η προετοιμασία είχε ολοκληρωθεί και όταν ο γιατρός ξύπνησε, του είχε φανεί μονάχα μια στιγμή, η παράσταση κορυφώθηκε.

Η μαγεία στο μεγαλείο της.

Άνοιγμα του Γκαμπί…

Το Φάντασμα την οδήγησε σε ένα ασφαλές μέρος μέχρι να μεταφερθεί εκτός χώρας και μακριά από τα αντίποινα της επιχείρησης. Ήταν ένα μικρό διώροφο σπίτι παλιάς βικτωριανής εποχής με μεγάλο κήπο και παλιά έπιπλα, όμως καθαρό και περιποιημένο. Τα τζάμια απέξω έδειχναν πολυκαιρισμένα, αλλά από μέσα ήταν ενισχυμένα με αλεξίσφαιρα τζάμια. Ένας Βρετανός υπηρέτης εμφανίστηκε με την παραδοσιακή του στολή με έναν ασημένιο δίσκο να της προσφέρει ένα ποτήρι κονιάκ.

«Ευχαριστώ.» είπε με ευγνωμοσύνη.

Ένα ποτό θα την τόνωνε μετά την περιπέτεια στην οποία είχε μπλεχτεί εν αγνοία της. Μία τεράστια πολυθρόνα ξεκούραζε το καταπονημένο της κορμί και η ζεστασιά του κονιάκ έφτασε μέχρι το πυρήνα της ύπαρξης της. Κάποιος ήξερε καλά τι ήταν αυτό που θα την έκανε να επανέλθει στο φυσιολογικό της επίπεδο και αυτός που την βοήθησε να ξεφύγει δεν ήταν πουθενά.

Ένα ρολόι κάπου μέσα στο σπίτι σήμανε εφτά, γεμίζοντας το σπίτι με τους απόηχους του κάθε χτύπου. Θύμιζε ταινία μυστηρίου που θα σήμαινε άσχημη τροπή για τους πρωταγωνιστές, όμως ήταν πρωί και αν κάποιος θα ήθελε να της προκαλέσει κάτι κακό θα το είχε κάνει νωρίτερα.

Ο μπάτλερ εμφανίστηκε πάλι  με το δίσκο και ένα μαύρο τηλέφωνο, το οποίο χρονολογούνταν από την αρχή του αιώνα, βαρύ και αιώνιο. Το ακουστικό ήταν κατεβασμένο στο πλάι και ένα μακρύ καλώδιο να σέρνεται πίσω του.

«Κυρία μου, έχετε κλήση.»

Άφησε με ιδιαίτερη προσοχή το δίσκο πάνω στο τραπεζάκι που είχε στα αριστερά της και έφυγε. Η Ζακ το σήκωσε με περιέργεια και τότε άκουσε για πρώτη φορά τη φωνή του.

«Αγαπητή μου πόσο χαίρομαι που βγήκες ζωντανή.»

«Αυτό μας δύο που είμαστε χαρούμενοι. Με ποιόν έχω την τιμή να ομιλώ?»

«Μπορείς να με αποκαλείς Μέντορα, καθώς έχω να σου διδάξω μερικά μαθήματα και εσύ αν θες να δουλέψεις για μένα από εδώ και πέρα. Ποιά θα είναι η επιλογή σου?»

Ανακάθισε στην πολυθρόνα έχοντας στο μυαλό της δύο επιλογές και προσπάθησε να αναλύσει τα υπέρ και τα κατά της κάθε μίας. Από τη μία πλευρά δεν της άρεσε να είναι και τελείως ελεύθερη, αφού δεν είχε μεγαλώσει σε αυτόν τον κόσμο με αυτές τις προοπτικές, αλλά από την άλλη να δουλεύει για κάποιον που δε ξέρει, πόσο μάλλον κάποιον που πιθανότατα δε θα έβλεπε ποτέ ποιος ήταν ψυχοφθόρο. Οι σκέψεις της είχαν εγκλωβιστεί με αποτέλεσμα να αφήνει το συνομιλητή της στην αναμονή.

«Με συγχωρείται, αλλά ο κύριος είχε πει στις εφτά και δώδεκα να σας φέρω αυτό. Με συγχωρείται.»

Ο μπάτλερ έφυγε και άφησε πίσω του μία σκακιέρα.

«Αρκετοί βλέπουν τον κόσμο σαν μία μεγάλη σκακιέρα, όπως και εσύ. Εγώ όμως όχι. Η απάντηση στο άνοιγμα μπροστά σου θα μπορέσει να μου πει πολλά για το πώς σκέφτεσαι και να θυμάσαι μου αρέσει πολύ να παίζω, αλλά όχι σκάκι.»

Η σκακιέρα ήταν φτιαγμένη από οψιδιανό, τα δεκαέξι πιόνια ήταν χρυσά και τα αντίπαλα ασημένια. Ο τρόπος που είχαν διαταχτεί σχημάτιζε άνοιγμα του Γκαμπί με την επόμενη κίνηση να πρέπει να την κάνουν τα μαύρα.

Ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της και ήξερε τι να κάνει.