Συμβούλιο
Δεκάδες μέτρα κάτω από το έδαφος κρύβεται το μυστικό σημείο
συνάντησης, ένα πλήρως εξελιγμένα τεχνολογικό αρχηγείο και άρτια προστατευμένο από
κάθε είδους πιθανή και απίθανη απειλή. Η οργάνωση χρηματοδότησε υπέρογκα ποσά
για να κατασκευαστεί και στο τέλος όποιος είχε λάβει μέρος, από εργάτες μέχρι
μηχανικούς, βρίσκεται σε κάποια λίστα αγνοουμένων.
Σήμερα διατάχθηκε εσπευσμένα συμβούλιο των ανώτερων μελών και
έτσι δώδεκα άνθρωποι διαφόρων φυλών και εθνικοτήτων παρευρίσκονται κάτω από το
έδαφος μηχανορραφώντας. Η αίθουσα είναι αρκετά ευρύχωρη και το ταβάνι απέχει
ακριβώς 3,10 μέτρα από το έδαφος με τα φώτα να προσδίδουν στο χώρο μία σκοτεινή
αίγλη.
«Λοιπόν, βρισκόμαστε σήμερα εδώ για να συζητήσουμε για ένα
επείγον ζήτημα» ξεκινάει κάποιος από τον κύκλο.
Ένα μεγάλο δρύινο τραπέζι με διαστάσεις 6x1,1 μέτρα τοποθετημένο στο κέντρο
της αίθουσας με δώδεκα πολυθρόνες, ειδικά διαμορφωμένες στο χέρι,
αντιδιαμετρικά μεταξύ τους.
«Η αιχμάλωτη μου δεν έχει μιλήσει ακόμα, αλλά σίγουρα οι
επιθετικές κινήσεις εναντίον μας έχουν σταματήσει» πήρε το λόγο μία γυναίκα με
προφορά βρετανική.
Μπροστά από τον καθένα υπάρχει μία σύγχρονη οθόνη αφής και
ένα κόκκινο κουμπί με κλείστρο.
«Αυτό δε σημαίνει τίποτα. Η επίθεση μας στο άντρο της διεκόπη
από κάποιον… Πως λέγεται στη γλώσσα σας?» τοποθετήθηκε ο εξ αριστερών της
καθήμενος με γερμανική προφορά.
«Assassin» βοήθησε ο
Ινδός απέναντι του.
«Σωστά! Που σημαίνει πως έχει κάποιους πολύ καλούς
υποτακτικούς»
Οι οθόνες μπροστά τους αναβόσβηναν μεταφέροντας πληροφορίες
σε πραγματικό χρόνο και διάφοροι σύνδεσμοι είχαν απευθείας σύνδεση με πράκτορες
της οργάνωσης ανά την υφήλιο.
«Προτείνω να ισοπεδώσουμε όλο το συγκρότημα στην Σκωτία.
Τώρα» η σειρά του Ρώσου να πάρει το λόγο.
«Αν το κάνουμε αυτό θα προκαλέσουμε διπλωματικό επεισόδιο,
αφού θα προφασιστούν ότι ήταν βρετανική ανάμιξη στο έδαφος τους» τόνισε ο
Σουηδός.
«Εσείς πάντα φοβάστε την παγκόσμια αναταραχή. Αν δεν ήμασταν
εμείς-»
«Σκάσε. Τώρα» διέκοψε τη Φινλανδή με κοφτό τρόπο ο πρώτος
ομιλήσαντας.
«Το πρόβλημα όμως παραμένει καθώς δε γνωρίζουμε πόσους έχει
ακόμη και άλλωστε το οίκημα εκεί φαίνεται να είναι κάποιου λόρδου» πήρε το λόγο
ο Αμερικάνος.
«Θα συμφωνήσω με την ιδέα να ισοπεδώσουμε άμεσα την πηγή της,
όμως με διακριτικό τρόπο» επενέβη ο Καναδός.
«Έτσι όπως κάνετε εσείς στο Κεμπέκ?» του αντιγύρισε ο
Αμερικανός.
«Αν δεν έχετε να πείτε κάτι επί του θέματος να βγάλετε όλοι
το σκασμό. Άμεσα. Έγινα αντιληπτός?»
Τα μέχρι πρότινος εχθρικά βλέμματα των παρευρισκόμενων έχασαν
μεμιάς την όποια ιδέα για διαμάχη και εστίασαν στον ομιλητή. Φόβος κυριάρχησε
στο χώρο, αφού όλοι ανεξαιρέτως φοβόντουσαν τον άνδρα πίσω από την μαύρη
κουκούλα. Κανείς δεν είχε δει το πρόσωπο του και στο παρελθόν όποιος επιχείρησε
να το κάνει με τη βία βρήκε τραγικό θάνατο.
«Αυτό είναι δουλεία για μένα προφανώς» δήλωσε με ψυχρότητα η
Γιαπωνέζα.
«Θεωρώ πως μία πιο “ λεπτή” προσέγγιση θα ήταν το καλύτερο
για όλους» συμφώνησε ο Νοτιοαφρικάνος.
«Μήπως θα θέλατε να την ανακρίνω? Θα ήταν ευχαρίστηση μου»
προσφέρθηκε ο Κινέζος.
«Γιατί όχι και τα δύο?» αναρωτήθηκε η Αυστραλή «Με ένα σμπάρο
δύο τρυγόνια»
Για λίγο κανείς δε
μιλούσε και όλοι σκέφτονταν τις προτάσεις που είχαν ακουστεί ως τώρα, αλλά με
την άκρη του ματιού τους είχαν καρφώσει τον άντρα που ουσιαστικά έπαιρνε όλες
τις αποφάσεις. Έχοντας αποδείξει κατά το παρελθόν πως στρατηγικά ήταν ο πιο
ικανός από όλους τους, στο τέλος τον άφηναν να αποφασίζει εν λευκώ.
«Υπάρχει κάτι πιο επιτακτικό αυτήν τη στιγμή» είπε τελικά «Η
προθεσμία λήγει και θα πρέπει να αποφασίσουμε τι απάντηση θα δώσουμε. Μολαταύτα,
η Κίκου θα εντοπίσει τον κύριο “assassin”,
ο Ζιαν Ξιου θα ανακρίνει την αιχμάλωτη και οι υπόλοιποι θα ασχοληθούμε με το
ζήτημα»
11 κεφάλια συγκατένευσαν σε ναι.
Allea jacta est.
Χρόνος, αυτός ο σύμμαχος
Η πτήση τσάρτερ με άγνωστα στοιχεία μόλις φάνηκε στον πύργο
ελέγχου του μικρού ιδιωτικού αεροδρομίου. Στο αρχείο θα παρουσιαζόταν με
ψεύτικα στοιχεία, αλλά κανείς από τους επιβάτες δε θα έδινε έστω και μία δεκάρα
για αυτό.
Το αεροπλάνο έκανε μια στροφή πριν σταματήσει οριστικά και
μερικά λεπτά μετά άνοιξε την πόρτα και η σκάλα ήταν έτοιμη να αποβιβάσει το
προσωπικό, τους πιλότους και τους δύο επιβάτες.
Οι ενδείξεις μου έδειχναν να ανακάμπτω και ξεκίνησαν να μου
χορηγούν περισσότερα μυοχαλαρωτικά για να μη μπορώ να κουνηθώ και η αλήθεια
είναι πως δε μπορώ ούτε τα δάχτυλα μου να κινήσω. Το μυαλό μου κάποιες στιγμές
χάνει τη διαύγεια του και πρέπει να κοιμάμαι πολλές ώρες, αν κρίνω τις κράμπες
και τα κενά μνήμης ως προς το πότε ξημέρωσε και πότε νύχτωσε.
Είμαι αναγκασμένη να μετράω το χρόνο με το βιολογικό μου
ρολόι το οποίο φαίνεται να με προειδοποιεί για τις πιο δύσκολες μέρες του μήνα.
Οπότε αν δεν κατορθώσω να φύγω από εδώ θα είμαι ακόμα πιο αδύναμη και δε ξέρω
ποιος θα πέσει στην παγίδα που έχουν στήσει, αφού ο Μέντορας έχει εξαφανιστεί.
Σκατά.
Εγώ τον έδιωξα.
Σε ένα σκοτεινό και απόμερο μέρος στο λιμάνι της Αιγύπτου μία
εξωλέμβιος εφοδιασμένη με αρκετά λίτρα πετρελαίου και δύο επιβάτες, που σε λίγο
θα έμενε ένας μόνο. Η ατζέντα του οδηγού ήταν να εξοντώσει τον επιβάτη αρκετά
ναυτικά μίλια έξω από την Αλεξάνδρεια και μετά να βάλει πλώρη για τις
προκαθορισμένες συντεταγμένες στα διεθνή χωρικά ύδατα.
Ωστόσο, υπήρχε χρόνος για αυτό το ταξίδι και ο επιβάτης
απολάμβανε το ταξίδι του αμέριμνος.
Σε έναν άλλο κόσμο το παιχνίδι βρισκόταν σε εξέλιξη και οι
νέοι παίχτες βρίσκονταν κοντά στη λύση του γρίφου, η οποία θα τους έδινε
οδηγίες για τον επόμενο σταθμό.
Η σπηλιά είχε γίνει η δεύτερη προέκταση της ύπαρξης του,
καθώς η πρώτη ήταν η νοητική προβολή δυσνόητων και αμέτρητων μαθηματικών
ακολουθιών. Όποτε ξυπνούσε από τον ταραχώδη ύπνο του έβρισκε φαγητό να φάει και
τον κουβά καθαρό, με φύλλα χαρτιού να χρησιμοποιήσει.
«Με θέλει ζωντανό, αλλά γιατί?» σκεφτόταν χωρίς να βγάζει
κάποιο λογικό συμπέρασμα προφανώς ελλείψει πληροφοριών.
Ο καιρός στη Γερμανία έδειχνε πως θα ερχόταν κακοκαιρία
σύντομα και αυτό σήμαινε μόνο ένα πράγμα: καθυστέρηση. Φυσικά η μεταβλητή του
καιρού είχε προβλεφθεί και για αυτό το λόγο καμία ανησυχία δε διαπερνούσε το
πρόσωπο του.
Στεκόταν σιωπηλός με την ανάσα του να μεταστοιχειώνεται σε
άσπρο καπνό και να ακολουθεί το βλέμμα του που ήταν καρφωμένο σε έναν μεσήλικα
ψυχίατρο. Αυτή η καθυστέρηση θα αποτελούσε ευχάριστη διακοπή από το συνεχή
τρέξιμο.
Ένας κήπος
διαφορετικός από τους άλλους
Η Ιαπωνία είναι η χώρα όπου η παράδοση έδωσε βίαια τη σκυτάλη
στην πρόοδο και η αρμονία στον βιομηχανικό επεκτατισμό. Στα χώματα όπου
ανδρώθηκαν φημισμένες και πλέον ξεχασμένες μορφές, ηγετικές φυσιογνωμίες τόσο
στην ποίηση όσο και στο χειρισμό του σπαθιού περιδιαβαίνουν αδαείς τουρίστες
και εκείνοι που διατηρούν κρυφή την παράδοση.
Υπάρχει όμως και ένας κήπος που ο πιστός κηπουρός τον
προσέχει όταν η κυρία του λείπει, ένα γεγονός που είναι ολοένα και συχνότερο τα
τελευταία χρόνια. Κάθε πρωί με το που χαράζει σηκώνεται και πηγαίνει να τον
επιθεωρήσει, να κλαδέψει όποιο κλαδί διαταράσσει τη συμμετρία, να σκαλίσει το
χώμα για να είναι πάντα πρόσφορο για την επόμενη προσθήκη, να διώξει τα έντομα
που μπορεί να χαλάσουν την ομορφιά και τέλος να πει ένα «γεια» σε όλους
εκείνους που δεν είχαν την ίδια τύχη με εκείνον.
Δέκα χρόνια πριν είχε γλυτώσει το θάνατο απαντώντας σε μία
και μοναδική ερώτηση. Από εκείνη τη μέρα και μετά βρισκόταν στο πλευρό της και
μάλιστα είχε γίνει ο μοναδικός άνθρωπος με τον οποίο είχε επαφές σε αυτό το
κομμάτι γης. Κανείς δεν επιτρεπόταν να μπει, πόσο μάλλον να βγει ζωντανός.
Υπήρχε ένα δέντρο ωστόσο, εμφανώς αποκλεισμένο από τα
υπόλοιπα φυτά και δέντρα του κήπου αυτού. Σάκουρα ονομάζεται στην Ιαπωνία και
τα άνθη του είναι έντονα ροζ χαρίζοντας του μία αγγελική αίγλη όταν το βλέπεις
σε πλήρη ανθοφορία. Δυνατός κορμός και τα κλαδιά του μοιάζουν να έχουν τη δική
τους χαοτική λογική μη μπλέκοντας το ένα με το άλλο. Στη βάση του και σε
ακριβώς δεκαοκτώ εκατοστά απόσταση βρίσκεται τοποθετημένη μία πλάκα σε κάποια
άγνωστη γραφή.
Τρεις σειρές και λέξεις κατά πάσα πιθανότητα περιγράφουν κάτι
για τους μυημένους μόνο. Ο κηπουρός όποτε περνάει από εκεί επιθυμεί διακαώς να
αγγίξει την πλάκα με τα δάχτυλα του, αλλά φοβάται, εκείνος ο άγνωστος τρόμος
που σε καταλαμβάνει από κάτι αόρατο, σαν ένας κοσμικός δεσμός που δεν
επιτρέπεται να γίνεις μέρος του.
Ανίερη
συμμαχία
Η μέρα χάραξε και τον βρήκε να κρατάει δύο βαλίτσες, η μία με
τα προσωπικά του αντικείμενα και η άλλη η επαγγελματική του. Ποτέ στο παρελθόν
δε χρειάστηκε να έχει μαζί του και τις δύο εκτός από εκείνες τις αποστολές όπου
απαιτούνταν.
Αυτή τη φορά δεν αφορούσε την Υπηρεσία, ούτε ήταν κάποια
«ιδιαίτερα άκρως μυστική» αποστολή. Όταν είχε αποφασίσει να μπει στην Υπηρεσία
είχε ορκιστεί πως θα καταδίωκε τους εγκληματίες και στην άκρη του κόσμου και θα
υπερασπιζόταν το δίκαιο. Τώρα όμως είχε συνάψει μία συμμαχία, μία ανίερη
συμμαχία με τον άνθρωπο που αντιπροσώπευε το ακριβώς αντίθετο της δικαιοσύνης.
Η προσωπικότητα του πρόδιδε άνθρωπο που ήξερε πως να αποκτά
αυτό που ήθελε όταν το ήθελε και ο Άνταμ Σμιθ δε μπόρεσε να αποτελέσει
εξαίρεση. Στη διαδρομή του είχε πει το μέρος όπου βρισκόταν η Νόρμα ή πιο σωστά
η Ζακ και του είχε δώσει την επιλογή να τη σώσει ή όχι, έχοντας πρώτα
ξεκαθαρίσει πως η ζωή της βρίσκεται σε κίνδυνο.
Στην αρχή έτεινε να πιστέψει πως όλα ήταν μια καλοστημένη
παγίδα, αλλά αμέσως μετά σκέφτηκε πως αν όντως ήταν δεν αποσκοπούσε πουθενά. Θα
μπορούσε να τον είχε σκοτώσει εκατοντάδες φορές μέχρι τώρα, γιατί όσο καλός και
να ήταν αυτή η σκοτεινή φιγούρα που δε μπορούσε ούτε να δει τα χαρακτηριστικά
του ήταν καλύτερος. Η ωμή αλήθεια τον χτύπησε κατάμουτρα.
Από εδώ και πέρα ήξερε τι έπρεπε να κάνει και θα την έσωζε
για δύο λόγους: πρώτον μοιράζονταν έναν συναισθηματικό δεσμό μαζί της και
δεύτερον ήθελε να μάθει περισσότερα για το τι συμβαίνει, ποια είναι η ευρύτερη
εικόνα την οποία αδυνατούσε να δει.
Μερικά βήματα τον χώριζαν από το πάρκινγκ του νοσοκομείου και
μπορούσε εύκολα να διακρίνει τους «τυχαίους» περαστικούς που προσπαθούσαν
μάταια να δείχνουν φυσιολογικοί. Η κεντρική είσοδος θα ήταν ένας καλός τρόπος
για να μπει και να μη βγει ποτέ ξανά.
Ψυχο…
αναλύσεις
Με το να αναλύεις τη ψυχολογική σύνθεση του ασθενή σου
ενδόμυχα γνωρίζεις πως θα εμπλακείς σε έναν κυκεώνα σκέψεων και ένα ψυχολογικό
σπιράλ σε βάθη που ούτε εσύ ο ίδιος δε γνώριζες πως υπάρχουν. Στο μυαλό του
ασθενή επικρατεί αταξία και ο ρόλος του ψυχιάτρου έγκειται στο ρόλο του
καθοδηγητή, όμως σε κάποιους δεν αρκεί ο ρόλος αυτός.
14:58:09
Μία ακόμη αναφορά έφτασε και η ανησυχία του αποστολέα ήταν
έκδηλη. Πρόβλημα στον τομέα του νοσοκομείου, πρόβλημα ή λύση? Εξαρτάται από
ποια σκοπιά παρατηρείς τα πράγματα και κάτω από πόση πίεση.
«Ήρθε η ώρα να παίξουμε… Κύριε Χάρις»
Τα λεπτά πέρασαν χωρίς να το προσέξει, κοιτούσε με αφοσίωση
το ίδιο άγαλμα μπροστά από το οποίο στεκόταν εκείνη η τόσο ενδιαφέρουσα
φιγούρα. Γιατί όμως ήταν ενδιαφέρουσα? Τι ήταν αυτό που προξένησε μία
αλληλουχία χημικών αντιδράσεων στον εγκέφαλο του για να την κατατάξει με αυτό
το χαρακτηριστικό?
Σκέψεις βασάνιζαν το μυαλό του και μία ερώτηση: πως
εξαφανίστηκε?
Στα λίγα λεπτά που τον είχε ακολουθήσει και παρακολουθούσε
κρυφά είχε σχεδιάσει τρόπους προσέγγισης και αναρίθμητες στάσεις σώματος που θα
μπορούσαν να εκμαιεύσουν πληροφορίες που θα επιβεβαίωναν την αρχική του
πεποίθηση πως είχε να κάνει με έναν ψυχοπαθή τόσο εκλεπτυσμένο που κανείς μέχρι
τώρα δε θα μπορούσε να συγκριθεί μαζί του. Έμοιαζε με σκιά σε διαστάσεις
ανθρώπου και το πιο εντυπωσιακό ήταν η αύρα που ένιωθες να πηγάζει γύρω του.
Στα τόσα χρόνια που είχε αναλύσει, διεξαγάγει και αναζητήσει συνεντεύξεις με
ψυχοπαθείς είχε μάθει να εντοπίζει αυτήν την αύρα. Τώρα όμως τα πράγματα ήταν
σα να είχε αναβαθμιστεί στη λίγκα των πρωταθλητών, το δέος τον τράβηξε και-
«Ξέρεις γιατρέ τι είναι πιο ανθυγιεινό για τη ζωή σου?»
ακούστηκε μία ήρεμη και συνάμα ψυχρή φωνή που το μόνο που πρόδιδε ήταν κάτι
απείρως άσχημο.
Δίχως να περιμένει απάντηση συνέχισε.
«Το να βρίσκεσαι στο πιο ακατάλληλο μέρος, την πιο ακατάλληλη
στιγμή και να βρίσκεσαι παρέα με τον πιο ακατάλληλο άνθρωπο»
Η καρδιά του είχε σταματήσει.
Υπήρχε μία υπόκωφη βέβαιη απειλή σε κάθε λέξη, κάνοντας όλη
την πρόταση τρομερά θανάσιμη. Το σώμα του είχε παγώσει και εκείνη τη στιγμή
έκανε έναν συνειρμό που σε άλλη περίπτωση θα ήταν αστείος, «freeze right there!», τώρα κατάλαβε από που βγήκε η έκφραση και γέλασε
μονάχος του εσωτερικά και το επόμενο δευτερόλεπτο σκέφτηκε τη θέση στην οποία
βρισκόταν και ρίγη εξαπλώθηκαν στο κορμί του.
«Να ξέρεις πως δε μου αρέσουν οι θαυμαστές, πόσο μάλλον εσύ
και θα σου πω γιατί»
Τα δευτερόλεπτα περνούσαν και η αναμενόμενη συνέχεια δεν
ερχόταν ποτέ, οπότε με κουράγιο και την καρδιά να χτυπά όσο πιο δυνατά μπορούσε
γύρισε αργά περιμένοντας κάποιο φονικό χτύπημα να του στερήσει για πάντα τη
ζωή.
Παιχνίδι,
γρίφοι και χάος…
Η Μεγάλη Βρετανία στα χρόνια της αποικιοκρατίας ήταν η αυτό –
πρέσβειρα του δυτικού πολιτισμού και της παγκοσμιοποίησης από το εμπόριο μέχρι
και την παιδεία. Μεγαλύτερη επιθυμία του στέμματος ήταν η εξάπλωση του
βρετανικού τρόπου ζωής και ο ενστερνισμός της κουλτούρας αιώνων που είχε
διαμορφώσει.
Με αυτόν τον τρόπο το Λονδίνο είχε μία εισροή διαφόρων
πολιτισμών, με γνώμονα την χρησιμότητα τους στην αυτοκρατορία και ανά τους
αιώνες είχε τεράστια κέρδη και απώλειες αντίστοιχα.
Σιγανή βροχή και παρατεταμένη μαστίζει το Λονδίνο δίνοντας
μελαγχολική διάθεση σε όλους σχεδόν τους μόνιμους κατοίκους, ένας όμως είναι
απασχολημένος με ένα μικρό χαρτάκι στο χέρι του. Βρίσκεται στο μικρό διαμέρισμα
του με τις κουρτίνες τραβηγμένες, την πόρτα τριπλά κλειδωμένη και το κινητό του
σπασμένο στο πάτωμα, την κάρτα sim του λιωμένη στον πάγκο της κουζίνας με έναν μικρό καπνό να αιωρείται με
αργό ρυθμό.
«ARE YOU FEELING BORED? LET S PLAY
A GAME»
Μετά από αρκετές ώρες θυμήθηκε που είχε συναντήσει αυτό τον
κώδικα και μάλιστα η ανορθογραφία που το αρχικό μήνυμα είχε παρέπεμπε σε ένα
πρόσωπο που ήξερε καλά, όμως δε θα μπορούσε να ναι το ίδιο αφού οι νεκροί δε
στέλνουν μηνύματα. Κάποιος θα έπρεπε να παίζει ένα πολύ άρρωστο παιχνίδι
χρησιμοποιώντας αυτόν τον τρόπο και το κυριότερο δεν υπήρχε καμία άλλη
πληροφορία.
Η επιβατική πτήση από Μελβούρνη προς Τόκιο θα καθυστερούσε
είκοσι λεπτά και όσο η αναμονή δεν ήταν στις ικανότητες του αποφάσισε να ασχοληθεί
με τους αριθμούς που είχαν βρεθεί στα χέρια του. Κάπου στον κόσμο κάποιος ήθελε
να παίξει και μάλλον ήξερε πως δε θα μπορούσε να αντισταθεί σε τέτοιου είδους
παιχνίδια.
Με κωδικό όνομα Br0k3nFing3r στον χώρο των Tors και ως 0v3erestim8_d33p& στο χώρο των χάκερ,
φημιζόταν για την ταχύτητα της επεξεργασίας ενός κώδικα ή μιας ρουτίνας σε
δευτερόλεπτα. 0:56 χρειάστηκε να βρει το πρόγραμμα του τη λύση που αναζητούσε,
πολύς χρόνος για ένα προηγμένης τεχνολογίας λογισμικ
«Τι στο καλό? Που ξέθαψε αυτόν τον κώδικα?»
Ο Br0k3nFing3r κοιτούσε με απορία τις πληροφορίες
που είχαν αρχίσει να κατεβαίνουν στο αναδυόμενο παράθυρο σχετικά με το ποιος,
πότε και γιατί είχε χρησιμοποιήσει τον κώδικα αυτό. Ήταν τόσο ασύλληπτης
απλότητας που τον έκανε τόσο απροσπέλαστο όταν χρησιμοποιούνταν στην πλήρη
ανάπτυξη του, που τώρα φαινόταν γελοίο, μάλιστα εμφανώς γελοίο πως να τον
σπάσεις.
«Αναρωτιέμαι τι παιχνίδι είναι αυτό που αναφέρει σχετικά,
γιατί αυτό μόνο παιχνίδι δεν ήταν!»
Όσο σκεφτόταν ένιωσε μία δόνηση στη τσέπη του και κοίταξε
την οθόνη του κινητού του με μία χαλαρότητα και ανέμελη διάθεση, οι οποίες
χάθηκαν δια μαγείας όταν είδε τον αποστολέα: ήταν ο ίδιος!
«Τι σημαίνει…? Πως…? Δεν…»
Άρχισε να τραυλίζει ερωτήσεις που δεν τις ολοκλήρωνε.
Μόλις το παιχνίδι είχε πάρει μία απροσδόκητη τροπή και
σίγουρα δεν προμήνυε τίποτα καλό, αφού το κινητό του δε συνδεόταν ποτέ στο δίκτυο
και μάλιστα είχε τόσο ασφαλή σύστημα προστασίας που ούτε κρατικές υπηρεσίες δε
μπορούσαν να παρεισφρήσουν. Ιδού όμως τώρα που ο άγνωστος όχι μόνο κατάφερε το
αδύνατο, αλλά και τον ειρωνευόταν δηλώνοντας ως αποστολέας ο ίδιος ο αριθμός
του.
«Κανείς δεν τα βάζει με τον Br0k3nFing3r!»
ήθελε να ουρλιάξει, όμως συγκρατήθηκε, επειδή τώρα ήταν η περσόνα που
συναναστρεφόταν με τον έξω κόσμο.
Διάβασε πολύ προσεκτικά το σύντομο μήνυμα και μετά
αποσυναρμολόγησε το κινητό του και τα κομμάτια τα πέταξε σε διάφορους κάδους
και την κάρτα sim την έβαλε επιδέξια στο σάκο ενός περαστικού.
Ο περαστικός είχε μόλις φτάσει από Γερμανία με μία μη
καταγεγραμμένη πτήση, ή πιο σωστά με ψεύτικα στοιχεία που την ώρα που γινόταν η
ανταλλαγή περνιόντουσαν στο σύστημα του αεροδρομίου, και είχε κατευθυνθεί
αμέσως στο χώρο όπου βρισκόταν ο Br0k3nFing3r. Το ταξίδι αστραπή δεν
ήταν προγραμματισμένο καθώς το σχέδιο δήλωνε πως το επόμενο στάδιο θα έπρεπε να
λάβει χώρα σε μία ώρα από τη στιγμή είχε φτάσει, αλλά κάποιος αστάθμητος
παράγοντας είχε επιταχύνει τις διαδικασίες και τώρα ο χρόνος έγραφε 09:18:36.
Ο Μέντορας είχε ζητήσει από τον καλύτερο πράκτορα του στο
ψηφιακό κόσμο να εντοπίσει άμεσα οποιονδήποτε θα έβαζε σε βάση δεδομένων τον
κωδικό και να τον ενημερώσει ποιος από όλους θα τον έσπαγε πρώτος και κυρίως το
χρόνο αντίδρασης του. Ειδικότερα αν υπήρχε κάποιος με κάτω από ένα λεπτό ήθελε
άμεσα το στίγμα του και ακρίβεια τριών μέτρων από την πραγματική του θέση. Αυτό
σήμαινε πως θα έπρεπε να χακάρει στρατιωτικούς δορυφόρους και αυτό θα απαιτούσε
ένα ελάχιστο χρονικό περιθώριο προτού τον εντοπίσουν και αναγκαστεί να
μετακινηθεί πριν σκάσουν όλες οι ορδές των ειδικών δυνάμεων και όχι μόνο.
Υπήρξαν ακριβώς 32 άτομα με χρόνους που είχε ζητήσει να
επισημανθούν και μόνο ένας με κάτω από ένα λεπτό αντίδρασης, οπότε ο
υπερυπολογιστής του ή αλλιώς τον ονόμαζε ^bAb^3 αναγκάστηκε να ζορίσει τους επεξεργαστές της προκειμένου
σε 32 δευτερόλεπτα να σπάσει όλες τις αμυντικές γραμμές του στρατιωτικού
δορυφορικού συστήματος της Ιαπωνίας και μετά 1,2 λεπτά μέχρι να εντοπίσει τον
στόχο του. Έμεναν ακριβώς 77 δευτερόλεπτα προτού τον ανακαλύψουν και η «αγάπη»
του δεν τον πρόδωσε, αφήνοντας ένα εύρος 9 δευτερολέπτων για να αποσυνδεθεί και
να μην καταλάβει κανείς ποιος ήταν και το κυριότερο από που ήταν.
Στη συνέχεια μέσω του ειδικού καναλιού επικοινωνίας ενημέρωσε
τον Μέντορα για το στίγμα και πως η μυστική πτήση ήταν έτοιμη παρόλη την
κακοκαιρία που θα ξεσπούσε από λεπτό προς λεπτό στο Κίελ.
Σε 18 λεπτά η επιχείρηση Deus ex machina θα έμπαινε σε
εφαρμογή και όλα τα κομμάτια ήταν σχεδόν έτοιμα στη θέση τους για τον τελικό
γύρο. Το μόνο που έμενε ήταν οι αναφορές από τα ανοιχτά μέτωπα που θα
ολοκλήρωναν τις πρώτες «αψιμαχίες». Οι δύο μεγάλοι στρατηγοί είχαν περάσει στη χρησιμοποίηση
των αξιωματικών τους τώρα και η παγκόσμια σκακιέρα θα γινόταν μικρή για να
χωρέσει τον αγώνα δύο έντονα μεγάλων προσωπικοτήτων, κρυμμένες και οι δύο στο
σκοτάδι, προς το παρόν. Η έκβαση θα κριθεί στις λεπτομέρειες και ο νικητής θα
αναδειχθεί…
