Ζακ 8 - Μέντορας vs Ιανός

Τελική αναμέτρηση…

«Μου προκάλεσες πολλούς μπελάδες τις τελευταίες μέρες το ξέρεις?»

Ήθελα να πω κάτι ευφάνταστο, όμως το στόμα μου είχε πρηστεί τόσο πολύ που ήταν αδύνατο να αρθρώσω κάποια λέξη. Αυτός ο άνθρωπος αν δεν ήξερα πως είναι ο Μέντορας, πραγματικά θα πίστευα πως δεν υπάρχει περίπτωση να ήταν κάποιος άλλος. Πάντα θεωρούσα ότι είμαι η πιο έξυπνη από όσους γνώριζα, μέχρι που με συνάντησε ή μάλλον με στρατολόγησε κάποιος πιο έξυπνος από μένα.

«Βέβαια οφείλω να αναγνωρίσω πως κατάφερες να αναχαιτίσεις την ανάπτυξη του σχεδίου μου, όχι όμως να το σταματήσεις. Οπότε κάπου εδώ τελειώνουμε με την εμπλοκή σου. Υπό άλλες συνθήκες θα χαιρόμουν να συνομιλήσω μαζί σου, αλλά επείγει να παρευρεθώ κάπου.»

Ο χρόνος μου λιγόστευε και το γνώριζα, οπότε κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια και γέλασα όσο πιο δυνατά μπορούσα ή τουλάχιστον ο ήχος που βγήκε τον έκανα να ακουστεί σα γέλιο.

«Μήπως θες κάτι να πεις? Μα φυσικά, τι άλλο θα επιχειρούσες για να γλυτώσεις?» γύρισε σε κάποιον άλλο, από τη γωνία που βρισκόμουν και με το ένα μάτι να μη βλέπει, και του είπε «Σκότωσε τη αργά και επώδυνα.»

Ακούστηκαν βήματα να με πλησιάζουν.

Βρισκόμουν καθηλωμένη σε μία καρέκλα με τόσο τα χέρια μου όσο και τα πόδια μου δεμένα. Οι ελπίδες μου ήταν μηδαμινές και άφησα τον πανικό να μου δώσει τη δύναμη που χρειαζόμουν.

«Περίμενε!» φώναξα, αν και η λέξη ήταν άναρθρη.

Ο Ιανός σταμάτησε και περίμενε μερικά δευτερόλεπτα. Έπειτα γύρισε και είπε: «Πιστεύω ότι δικαιούσαι μία τελευταία επιθυμία. Φέρτε της κάτι να γράψει και να δούμε τι έχει να μας πει. Είμαι περίεργος.»

Μεσολάβησαν μερικά δευτερόλεπτα, αρκετά για να συγκεντρώσω τις δυνάμεις μου και τη σκέψη μου. Ένα σχέδιο είχε αρχίσει να σχηματίζεται στο μυαλό μου και ήταν η καλύτερη ελπίδα που είχα. Στο χέρι μου βρέθηκε κάπως άγαρμπα ένα στυλό και κάποιος κρατούσε ένα χαρτί για να γράψω. Όσο μου επέτρεπαν τα δεσμά μου κατάφερα να γράψω το μήνυμα που ήθελα.

«Δεν είσαι αυτή που θέλω?» φώναζε ο Ιανός «Μπλοφάρεις.»

Το σχέδιο μου είχε αρχίσει να παίρνει την τροπή που επιζητούσε και τώρα έμενε να βρω έναν τρόπο να λυθώ. Ο μόνος τρόπος ήταν να εξαρθρώσω τον αντίχειρα μου και να τραβήξω το χέρι μου ελπίζοντας να προλάβω πριν το κάνει κάποιος από τους φρουρούς.

«Νομίζεις πως θα πέσω στη μικρή σου παγίδα? Κάνεις λάθος, μεγάλο λάθος.»

Κάτι στα μάτια του με προειδοποιούσε πως έλεγε την αλήθεια, δεν είχα ελπίδες να κερδίσω χρόνο και να ελευθερωθώ. Επιχείρησα να βγάλω το χέρι μου, αλλά κάποιος μου το είχε σταματήσει προτού κινηθώ με μία λαβή σα μέγγενη.

«Αν κάνει κάποια άλλη κίνηση να ελευθερωθεί, σκοτώστε την. Μπορείτε να τη βασανίσετε όσο θέλετε μέχρι να μάθετε τι άλλο ξέρει. Αν δε μιλήσει σκοτώστε την. Αντίο αγαπητή μου.»

Η πόρτα έκλεισε πίσω του με εμένα να μη μπορώ να ξεφύγω και να έχω να αντιμετωπίσω βασανιστήρια, προκειμένου να αποκαλύψω κάτι που στην πραγματικότητα δε ξέρω, ποιος είναι ο Μέντορας και γιατί κυνηγάει τον Ιανό? Ο φόβος δε με συντρόφευσε ποτέ, όμως η απουσία επιλογών και διεξόδου άφηνε ένα περιθώριο να τον νιώσω για πρώτη φορά. Τουλάχιστον δε θα τους έδινα την ευχαρίστηση ότι κατάφεραν να με σπάσουν.

Σαράντα ώρες πριν…

«Ξεκίνησε.» ψιθύρισε.

Ένα κλικ ακούστηκε και σε μία ψηφιακή οθόνη εμφανίστηκε η αντίστροφη μέτρηση των σαράντα ωρών. Στο τέλος της ο κόσμος δε θα ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος.

Η μαγεία ενός σχεδίου υπόκειται στην πρόβλεψη όχι κάθε μίας απρόβλεπτης μεταβλητής ή ανατροπής, αλλά στην πρόβλεψη ότι θα υπάρξουν. Όταν σχεδιάζεις κάποια μεγαλεπήβολη ιδέα η οποία, τυχαίνει, να περιλαμβάνει ανθρώπινους παράγοντες, πάντα θα έχει επιπλοκές και ποτέ δε θα ακολουθήσει μέχρι τέλους την πορεία που έχεις διαλέξει. Ποτέ δε μπορείς να τα βάλεις με τη μοίρα, εκτός και αν κατανοήσεις τους κανόνες της.

Ο απρόβλεπτος παράγοντας ήταν η Ζακ που θα πήγαινε κόντρα σε οποιαδήποτε εντολή και αν της δινόταν. Ο Μέντορας όμως σκεφτόταν τα πιθανά ενδεχόμενα που λάμβαναν χώρα αν δεν έδινε καμία εντολή, θα επικρατούσε το χάος με πολλά πιόνια να επεμβαίνουν στο παιχνίδι, τους κεντρικούς παίχτες να προσπαθούν να βρουν εναλλακτικές και τον μεγαλύτερο αντίπαλο του να είναι στο σκοτάδι.

Στο χέρι του βρισκόταν μία πένα η οποία περιστρεφόταν ανάμεσα στα δάχτυλα του μηχανικά, όση ώρα σκεφτόταν τα πιθανά σενάρια. Γνώριζε πως σε όποιο σχέδιο και να κατέληγε, πάντα θα ακολουθούσε τη βασική στρατηγική: «Να εμπιστεύεσαι το Plan B». Η πένα σταμάτησε μετέωρη όταν όλα είχαν μπει στη θέση τους και γνώριζε τι έπρεπε να κάνει σηκώθηκε και πήγε στην ντουλάπα του. Άνοιξε το ένα φύλλο της Βικτωριανής φιλντισένιας ντουλάπας, με σχεδιασμένη πάνω της την κόλαση του Δάντη και τους εννέα κύκλους της, και στη συνέχεια άνοιξε το άλλο. Στο εσωτερικό της βρίσκονταν τα κεφάλια από «φαντάσματα» μέσα σε δοχεία με φορμόλη. Ενθύμια που τα κρατούσε για να υπενθυμίζει στον εαυτό του ότι κάποια στιγμή θα βρεθεί και το δικό του εκεί.

«Όποιος δεν έχει τύψεις δε ξέρει τι σημαίνει οίκτος, εσείς μάθατε τι είναι δικαιοσύνη και παρ’ όλα αυτά υποκύψατε στο σκοτάδι. Το μόνο πρόβλημα είναι πως εγώ είμαι το σκοτάδι και ο εγωισμός του δε χωράει άλλους.»

Τα κοίταξε όλα προσεκτικά ένα ένα, ανατρέχοντας στη μνήμη του όλες τις πληροφορίες για το κάθε ένα. Η τελευταία του προσθήκη ανήκε στο Φάντασμα και το πρόσωπο του φαινόταν τόσο γαλήνιο όσο δεν ήταν ποτέ εν ζωή. Η παρατήρηση αυτή επανέφερε τον Μέντορα και το alter ego του εξανεμίστηκε προσωρινά. Έκλεισε γρήγορα την ντουλάπα και δεν κοίταξε πίσω του, αν το έκανε υπέκυπτε στις σκοτεινές του εμμονές και δεν υπήρχε χρόνος για αυτές.

Με ένα σακίδιο στην πλάτη και ρούχα πιο μαύρα από το σκοτάδι γύρω του βγήκε από το κρησφύγετο του, για μία αποστολή που δεν είχε κανόνες και κυρίως δεν είχε σαφείς στόχους, εκτός από έναν: Το τέλος του Ιανού.

Πιόνια…

Το αμάξι κινιόταν με ταχύτητα πάνω από το επιτρεπόμενο όριο, με τον οδηγό του να περιμένει να χτυπήσει το τηλέφωνο, για να του δοθούν οδηγίες. Το Νότιο Τιρόλο έφτανε στο τέλος του, μαζί με τις οδηγίες που είχε λάβει μερικές ώρες νωρίτερα στο αεροπλάνο.

Στον ορίζοντα φαίνονταν το φυλάκιο και οι συνοριοφύλακες της Ιταλίας, έτσι έκοψε ταχύτητα και χαλάρωσε το σφίξιμο στους μύες του προσώπου του. Η μέρα είχε μόλις χαράξει, αλλά οι φύλακες χρησιμοποίησαν τους φακούς τους για να ελέγξουν το αυτοκίνητο του. Παρατήρησαν πως είχε ιταλικές πινακίδες και του μίλησαν στη γλώσσα τους, τον είχαν περάσει για συμπατριώτη τους που θα πήγαινε στη μισητή χώρα.

Μίλησαν περί ανέμων και υδάτων, άνοιξε το πορτ-μπαγκάζ του για να βεβαιωθούν ότι δεν έκρυβε κάτι, δήλωσε ότι δε μεταφέρει τίποτα και ότι πάει για εμπορικές δουλειές και έπειτα τον άφησαν να συνεχίσει το δρόμο του.

Η ίδια διαδικασία ακολουθήθηκε και στα επόμενα σύνορα, με τη μόνη διαφορά πως όταν μπήκε ξανά στο αυτοκίνητο βρισκόταν ένας φάκελος στη θέση του συνοδηγού. Μόλις είχε λάβει τις επόμενες οδηγίες.

Δύο αυτοκίνητα κατευθύνονταν με τη σειρά τους προς το αεροδρόμιο Μάρκο πόλο με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Στο πρώτο βρισκόταν μία γυναίκα και ένας άντρας οδηγός. Οι οδηγίες που είχαν λάβει ήταν να προκαλέσουν αντιπερισπασμό στο αεροδρόμιο αυτό, με έμφαση να φανεί πως το έκαναν εγχώριες αριστερές τρομοκρατικές ομάδες. Η Ιταλία θα γνώριζε τον εμφύλιο.

Στο άλλο αμάξι ο οδηγός του θα περίμενε να επιβιβαστούν οι υπόλοιποι δύο όταν θα είχε τελειώσει η αποστολή για να απομακρυνθούν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.

Ο κυβερνήτης του υποβρυχίου βρισκόταν στη γέφυρα εμφανώς ανήσυχος και προβληματισμένος. Αρχικά του είχε δοθεί διαταγή να εισάγει συντεταγμένες για τους πυρηνικούς πυραύλους και στη συνέχεια να τους εκτοξεύσει, όταν όμως ζήτηση επανάληψη της μετάδοσης της διαταγής, το αρχηγείο απάντησε πως έπρεπε να προχωρήσουν. Όλα αυτά είχαν συμβεί δύο ώρες νωρίτερα και το πρόβλημα που είχε ανακύψει έθετε σε κίνδυνο την επιχείρηση και την ασφάλεια του πληρώματος.

Ο τεχνικός είχε επιστρέψει από τον έλεγχο του και ανακοίνωσε πως τα κυκλώματα ελέγχου των πυραύλων είχαν βραχυκυκλώσει και δεν ήξερε πως θα μπορούσαν να επιδιορθωθούν.

«Σαμποτάζ?»

«Καπετάνιε δε ξέρω… Το σημείο όπου έχει βλάβη δε θα μπορούσε κάποιος να το έχει κάνει, έχουν υπερθερμανθεί τα καλώδια και έχουν λιώσει, προκαλώντας βραχυκύκλωμα.»

«Τότε πως έγινε?» ωρυόταν ο καπετάνιος.

Το άγχος του και τα νεύρα προέρχονταν από την αδυναμία του να εξηγήσει στο αρχηγείο πως συνέβη η ματαίωση ενός τόσο σημαντικού γεγονότος, από την άλλη όμως, ένιωθε ανακουφισμένος που δε θα κρινόταν η τύχη της ανθρωπότητας από τα χέρια του.

Ο ήχος από τις μηχανές των καταδρομικών του λιμενικού πλησίαζε επικίνδυνα και αυτό θα δυσκόλευε την κατάσταση πάρα πολύ. Έβγαλε το όπλο για τις φωτοβολίδες και έριξε κατά πάνω των διωκτών του. Μία φωτεινή κόκκινη γραμμή σχηματίστηκε στον αέρα ώσπου η νύχτα έγινε μέρα και τα καταδρομικά έχασαν την πορεία τους για μερικές στιγμές, όσο χρειαζόταν για να αποκτήσει έδαφος ο διωκόμενος.

Πλησίαζε στην ακτή όταν οι πρώτες σφαίρες από το πολυβόλο ενός καταδρομικού χτύπησαν το ταχύπλοο. Προσπάθησε να κάνει μανούβρες για να τις αποφύγει, αλλά μία από αυτές τον πέτυχε στην κοιλιά. Ο πόνος ήταν αφόρητος και έχασε τον έλεγχο του σκάφους. Βρισκόταν στην καρίνα του σκάφους και επιχείρησε να πιάσει το τιμόνι χωρίς αποτέλεσμα. Είχε αποτύχει και το σχέδιο του Μέντορα θα αποτύγχανε. Τίποτα δεν είχε σημασία για εκείνον πια.

Παίχτες…

Η ψηφιακή ένδειξη έδειχνε 35:25:03.

Οι πρώτες αναφορές είχαν καταφθάσει και ένας καταιγισμός από προμελετημένες κινήσεις, αποτυχίες και άγνωστες εξελίξεις βρισκόταν μπροστά του. Το ταξίδι από τη Γιουγκοσλαβία ήταν εσπευσμένο και αρκετά κουραστικό, αλλά πίστευε πως άξιζε τον κόπο, είχε βρει έναν αντίπαλο που τον ικανοποιούσε, κάτι που ήταν σπάνιο.

Άνοιξε τον προσωπικό του υπολογιστή και συνδέθηκε στο απόρρητο δίκτυο της οργάνωσης. Η άγνωστη εξέλιξη ακόμη δεν είχε διευθετηθεί και αυτό του προκαλούσε πονοκέφαλο. Όλα είχαν προγραμματιστεί με τρομερή ακρίβεια για να πάει κάτι στραβά.

Εκτός και αν κάποιος είχε εισβάλλει στην οργάνωση και ήξερε πράγματα εκ των έσω. Πάτησε το κουμπί της ενδοσυνεννόησης και φώναξε:

«C-4 έλα μέσα τώρα!»

Περίμενε για ένα λεπτό όταν άνοιξε η πόρτα και ένας φανερά μυώδης τύπος με στρατιωτική αμφίεση μπήκε στο γραφείο του.

«Έχω την εντύπωση πως αρουραίοι περπατάνε στα καλώδια…»

«Θα το ελέγξω αμέσως!»

Η πόρτα έκλεισε με κρότο, χαρακτηριστική προσέγγιση για κάποιον «εκρηκτικό» τύπο.

Στο αεροδρόμιο Μάρκο Πόλο στη βορειοδυτική Ιταλία μόλις είχε προσγειωθεί ένα επιβατηγό αεροπλάνο και υπήρχε κίνηση επιβατών στην πίστα του αεροδρομίου. Σε ένα από τα παρακείμενα κτίρια βρισκόταν σε πρηνηδόν θέση ένας ελεύθερος σκοπευτής περιμένοντας.

Μία φωτεινή ένδειξη αναβόσβηνε στην οθόνη του υπολογιστή του, κάποια επείγουσα αναφορά μόλις είχε έρθει:

Το χελιδόνι έφτασε στη φωλιά και ετοιμάζεται να ταΐσει τα μικρά του.

Το ταξίδι του ήταν πρόωρο.

Αναμονή για παρακολούθηση του υπόλοιπου σμήνους.

«Επιτέλους μία αναφορά καλή.»

Το μήνυμα σήμαινε πως τα δύο αυτοκίνητα είχαν φτάσει στο αεροδρόμιο νωρίτερα και περίμεναν μέχρι να μπει το δεύτερο μέρος του σχεδίου σε εφαρμογή. Έτσι η απάντηση του ήταν:

Ο πελαργός διέσχισε τον ορίζοντα και προσγειώνεται στη λίμνη.

Το σμήνος πλησιάζει σε 180^ο.

Αναμένω φωτογραφίες.

Το ζευγάρι είχε σταματήσει στο πλάι του συρμάτινου φράχτη και περίμενε πότε θα εμφανιστεί το αεροπλάνο με τον στόχο μέσα. Ερχόταν από Αυστρία και δεν έπρεπε ποτέ να πατήσει το πόδι του στην Ιταλία, είχαν σαφείς εντολές. Ο οδηγός είχε βγει και προσποιούνταν ότι αλλάζει λάστιχο, ενώ επιθεωρούσε το χώρο για μάρτυρες ή περίεργους που μπορεί να κυκλοφορούσαν γυρεύοντας μπελάδες.

Η επιθεώρηση είχε αποβεί αποτελεσματική και έτσι επέστρεψε πίσω στη γυναίκα να της δώσει αναφορά. Την ίδια στιγμή το αεροπλάνο είχε πάρει εντολή να προσγειωθεί και βρισκόταν σε πορεία προς το διάδρομο.

Παράλληλα το ζευγάρι βγήκε από το αμάξι και εκείνη πήρε στα χέρια της ένα ζευγάρι κιάλια για να υπολογίσει την απόσταση, ενώ εκείνος έβγαλε από το εσωτερικό ένα μπαζούκα των δώδεκα ιντσών, ικανό να ανατινάξει τεθωρακισμένο από απόσταση εκατό μέτρων.

Η γυναίκα άρχισε να μετρά την απόσταση και να του δώσει τη γωνία που χρειαζόταν. Όταν ήταν έτοιμη του είπε:

«Βάλε κλίση τριάντα μοιρών και δύο κλικ αριστερά.»

Τη στιγμή που τελείωνε τη φράση της ένα κύμα αέρα πέρασε από δίπλα της και μερικά δευτερόλεπτα μετά ακούστηκαν δύο γδούποι στο έδαφος, ένας μεταλλικός και ένας πιο πνιχτός.

Επιχείρησε να γυρίσει για να δει, αλλά μία σφαίρα σφηνώθηκε στον αριστερό της κρόταφο, δίνοντας της ορμή για να περιστραφεί δύο φορές πριν βρεθεί νεκρή και αυτή στο έδαφος δίπλα του.

Η εισβολή…

Ο σκοπευτής κοίταξε την ψηφιακή οθόνη και η αντίστροφη μέτρηση είχε προχωρήσει και έδειχνε πλέον 34:04:26.  Ήξερε ότι τα υπόλοιπα πιόνια είχαν λάβει τις θέσεις τους και μερικά είχαν αποδημήσει. Μάζεψε το όπλο του και μερικά λεπτά μετά πήγε στο αυτοκίνητο του ζευγαριού και έψαξε για πληροφορίες, αλλά δε βρήκε τίποτα. Έβαλε το όπλο πίσω και τα περίστροφα που είχαν πάνω τους τα πτώματα και εντόπισε με τα κιάλια το άλλο αμάξι με τον οδηγό του να κουνάει νευρικά τα δάχτυλα του πάνω στο τιμόνι.

Οδηγώντας σταθερά προς το μέρος του άλλου και έχοντας βάλει τη γυναίκα στη θέση του συνοδηγού, για να μην κινήσει υποψίες, πλησίασε μερικά μέτρα και σταμάτησε. Περίμενε μερικές στιγμές, μέχρι που βγήκε ο άλλος από τη θέση του εκνευρισμένος, με την αργοπορία των άλλων προφανώς, ερχόμενος προς το μόλις σταθμευμένο αυτοκίνητο δέχτηκε μία σφαίρα στο μέτωπο και σωριάστηκε κατά γης.

Ο Ιανός είχε φύγει από το γραφείο του και επιθεωρούσε το στρατόπεδο και τις δυνάμεις του. Είχε έρθει η ώρα για μια νέα τάξη να αναλάβει τα ηνία της παγκόσμιας κυριαρχίας και αυτός θα ήταν ο αρχηγός της.

Στο δεξί του χέρι κρατούσε ένα στρατιωτικό ασύρματο για να συντονίζει τις ενέργειες όλων των μονάδων, όταν ακούστηκε η πρώτη έκρηξη. Η δεξαμενή καυσίμων είχε γίνει παρανάλωμα του πυρός και μερικοί στρατιώτες κείτονταν νεκροί. Συναγερμός είχε σημάνει σε όλο το στρατόπεδο και στρατιώτες με όπλα στα χέρια απέκλειαν καίριους στόχους από πιθανούς εισβολείς.

Γνώριζε πως ήταν αντιπερισπασμός, γιατί περίμενε την εισβολή. Μερικές ώρες πριν είχε αφήσει να διαρρεύσουν πληροφορίες πως κατείχε στην κατοχή του κάποιον υψηλά ιστάμενο. Μία σειρά από εκρήξεις και ομοβροντία πυροβολισμών ακολούθησε την αυγή και η μέρα προμήνυε πως θα ήταν μοναδική.

Επέστρεψε στο γραφείο του και περίμενε να έρθει αντιμέτωπος με τον εισβολέα. Από τον αντιπερισπασμό και τις σποραδικές ριπές που ακούγονταν συμπέρανε πως ένα άτομο είχε εισβάλει στο στρατόπεδο και περίμενε να έρθει στη παγίδα του, όπως η αράχνη με τα έντομα.

Η Ζακ είχε μόλις πυροδοτήσει την πρώτη βόμβα στη δεξαμενή των καυσίμων και κατευθύνθηκε αθόρυβα προς ένα υπόστεγο, όπου με μία γρήγορη κίνηση έσπασε το λαιμό του φρουρού. Στο εσωτερικό βρίσκονταν δύο μηχανικοί που απασχολούνταν με ένα φορτηγό προτού ακουστεί η έκρηξη και σημάνει ο συναγερμός. Όταν την είδαν επιχείρησαν να τρέξουν προς τα όπλα τους, όμως δύο στιλέτα προεξείχαν από τις καρωτίδες τους.

Προχώρησε σε ένα άλλο παρκαρισμένο φορτηγό, άνοιξε την πόρτα και συνδέοντας τα καλώδια της μίζας έβαλε μπρος. Πήρε ένα λοστό που ήταν πεταμένος λίγο πιο πέρα και τον σφήνωσε με τη μία άκρη στο γκάζι και την άλλη στο κάθισμα του οδηγού. Έβαλε ταχύτητα και πετάχτηκε έξω από την πόρτα.

Το φορτηγό διέγραψε μία αλλοπρόσαλλη πορεία γκρεμίζοντας την πόρτα του υπόστεγου, προσκρούοντας σε μερικά σταθμευμένα τζιπ και παρασέρνοντας μερικούς στρατιώτες προτού πέσει πάνω στην αποθήκη με τα πυρομαχικά.

Πανικός και εκρήξεις ακολούθησαν και μέσα στην ταραχή η Ζακ εξουδετέρωσε αρκετούς μέχρι να φτάσει στο κεντρικό κτίριο. Εκεί βρήκε την πηγή τροφοδοσίας με ηλεκτρικό ρεύμα και την εξουδετέρωσε ρίχνοντας στο σκοτάδι όλο το κτίριο.

Alter ego…

Η οργή μπορεί να προκαλέσει απώλεια συναίσθησης, λογικής σκέψης και παντελή έλλειψη αυτοέλεγχου σε κάποιον συνηθισμένο άνθρωπο, όχι όμως στον Μέντορα. Η οργή μέσα του έβγαζε έναν άλλο εαυτό που είχε τον απόλυτο έλεγχο, μία σκοτεινή αρμονία που δεν άφηνε περιθώρια για λάθη.

Η ψηφιακή του αντίστροφη μέτρηση έγραφε 30:00:11.

Η πρόβλεψη του είχε πάρει μία αναπάντεχη τροπή και όφειλε να ακολουθήσει το «Plan B», αυτό σήμαινε πως θα έπρεπε να αυτοσχεδιάσει. Επί δύο ώρες οδηγούσε με ιλιγγιώδη ταχύτητα και προκαλώντας δυσφορία στους υπόλοιπους οδηγούς, το μικρότερο από τα συναισθήματα που ένιωσαν.

Παράλληλα, μερικά χιλιόμετρα πιο μακριά η Ζακ προχωρούσε στα σκοτεινά όλο και πιο κοντά στη παγίδα που της είχε στήσει ο Ιανός. Φορούσε υπέρυθρα γυαλιά, όμως ένιωθε πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Οι φρουροί έλειπαν και η λίγη αντίσταση που βρήκε παραήταν εύκολη. Έσφιξε περισσότερο το πιστόλι στο χέρι της και συνέχισε.

Ο Ιανός είχε τοποθετήσει τους επίλεκτους φρουρούς του σε καίρια σημεία και περίμεναν το θύμα τους να περάσει πρώτα από εκείνους και μετά να συγκλίνουν γύρω του. Το σχέδιο του πήγαινε όπως το περίμενε και έτσι έκατσε αναπαυτικά στην πολυθρόνα του με ένα πούρο στο χέρι και ένα ποτήρι κονιάκ στο άλλο. Το γραφείο του είχε ειδική τροφοδοσία ρεύματος και κατά αυτόν τον τρόπο ήταν το μόνο δωμάτιο με φως.

Μία κόκκινη ένδειξη στο ταμπλό του αυτοκινήτου υποδείκνυε πως το αμάξι είχε μηχανική βλάβη. Φρενάροντας απότομα δεξιά χτύπησε με δύναμη το χέρι του στο ταμπλό, θρυμματίζοντας το πλαστικό. Οι αναποδιές ήταν μέσα στο προγραμματισμένο του σχέδιο, όμως έχανε πολύτιμο χρόνο.

Η αυτοκυριαρχία του επανήλθε αμέσως και μη χάνοντας χρόνο, έβγαλε από τη τσέπη του σακακιού του το περίστροφο και το έστρεψε προς ένα διερχόμενο διθέσιο σπορ αυτοκίνητο. Ο οδηγός του βλέποντας ένα όπλο να είναι στραμμένο κατά πάνω του προσπάθησε να κάνει έναν ελιγμό, αλλά ο πυροβολισμός και ύστερα η τρύπα που εμφανίστηκε στο προσκέφαλο του συνοδηγού, τον μετέπεισαν.

«Ευχαριστώ για τη συνεργασία.» του είπε στα γερμανικά ο Μέντορας και έφυγε με τα λάστιχα να βγάζουν καπνούς.

Η διάταξη του κτιρίου ήταν ακτινική με κάθε διάδρομο να οδηγεί σε ένα κεντρικό σημείο στο μέσο του κτιρίου. Τα δωμάτια όλα ήταν με ψηφιακές κλειδαριές και με ευκρινή στρατιωτικά χαρακτηριστικά. Έμοιαζε με κέντρο ελέγχου στρατιωτικής μονάδας και όχι τόσο με στρατόπεδο.

Στην επόμενη στροφή συνάντησε δύο κομάντος που τη δυσκόλεψαν λίγο στην αρχή, αλλά μόλις κατάλαβε την επιθετική ακολουθία που εφάρμοζαν και τις αλληλοκαλύψεις τους, η τροπή έγειρε προς το μέρος της. Η εμφάνιση ειδικών δυνάμεων τόσο αποκομμένων από τον υπόλοιπο στρατό την έβαλε σε σκέψεις: ή είχαν μόλις σκορπίσει ειδικές δυνάμεις για να την ανακαλύψουν ή αυτό σήμαινε πως υπήρχαν άλλοι κρυμμένοι, που την περίμεναν.

Ο εισβολέας είχε περάσει το προκαθορισμένο σημείο και τότε σύσσωμες οι ομάδες κινήθηκαν εναντίον του. Με ισχυρούς φακούς και τα αυτόματα να τον σημαδεύουν, τον ακινητοποίησαν.

Ο εισβολέας γνωρίζοντας το αριθμητικό πλεονέκτημα και τις προτεταμένες κάννες που τον σημάδευαν, κατέβασε το όπλο και έβγαλε τη μάσκα, ήταν γυναίκα.

Ο C-4 της κατάφερε ένα δυνατό χτύπημα στο πρόσωπο και έπεσε αναίσθητη.