Ζακ 15 - Ο γύρος του θανάτου

Η μεγάλη είσοδος

Οι νευροδιαβιβαστές έχουν τη δυνατότητα να μεταφέρουν πληροφορίες, έναν απεριόριστο θεωρητικό όγκο πληροφοριών, ο οποίος είναι μεταφρασμένα οπτικά, ηχητικά και άλλα ερεθίσματα, τα οποία ο εγκέφαλος προσπαθεί απεγνωσμένα να τα κατατάξει σε λογικές σκέψεις, ούτως ώστε να τα καταγράψει και να αξιοποιήσει τις εκάστοτε πληροφορίες. Όταν όμως ένας εγκέφαλος εκπαιδευτεί με χρόνια εξάσκηση στο να εστιάζει σε πολλές πληροφορίες και να αφομοιώνει τις περισσότερες δυνατές. Η περίπτωση στην οποία βρίσκεται αυτήν τη στιγμή όμως δε μπορεί με κανέναν δυνατό τρόπο να αφομοιωθεί στο συνειδητό ή ασυνείδητο μέρος του εγκεφάλου του.

Μέσα από το καπό του πολυτελούς αυτοκινήτου του είχε βγάλει το αυτόματο Μ-16 του, ενώ κάτω από την καμπαρντίνα του είχε δύο περίστροφα με σιγαστήρα περασμένα από τη ζώνη του για κοντινές αποστάσεις μάχες, όπως και στη δεξιά του κνήμη ένα μικρό 6mm όπλο και ένα κυνηγετικό μαχαίρι στην αριστερή του. Περασμένες χιαστί πάνω του βρίσκονταν δύο ζώνες με σφαίρες και γεμιστήρες. Ήταν έτοιμος για μάχη και αποφασισμένος να φτάσει μέχρι το τέλος και να τη σώσει, ανεξαρτήτου κόστους και συνεπειών. Άλλωστε ο Μέντορας, αυτός που κυνηγούσε διακαώς να πιάσει, του είχε υποσχεθεί πως δε θα μάθαινε ποτέ κανείς πως ήταν εκείνος εκεί ή το μακελειό που προοριζόταν να δημιουργήσει.

Οι στόχοι του βρίσκονταν ακροβολισμένοι και κινούνταν με σταθερό βήμα σε προκαθορισμένες θέσεις, οπότε το αυτόματο δε θα ήταν σοφή επιλογή και μία πιο εκ του σύνεγγυς μάχη απαιτεί μικρής εμβέλειας όπλο . Έτσι έβαλε το αυτόματο στην πλάτη του και τράβηξε τα δύο περίστροφα, στοχεύοντας τους στόχους στις θέσεις 12:15 και 11:45. Δύο βολές σχεδόν ταυτόγχρονες και δύο σφαίρες διαπέρασαν δύο κρανία, αφήνοντας να πέσουν άψυχα κορμιά στο τσιμέντο. Τα επόμενα δευτερόλεπτα ήταν τα πιο κρίσιμα, καθώς θα άρχιζαν οι φωνές σε 3 με 5 δευτερόλεπτα, ενώ σε 10 θα τον είχαν εντοπίσει όλοι και θα είχε χάσει το χαρτί του αιφνιδιασμού.

1,4 δευτερόλεπτα είχαν περάσει μέχρι να εντοπίσει τους επόμενους δύο πιο κοντινούς στόχους ενώ κινιόταν προς την είσοδο του νοσοκομείου όταν ακούστηκε κάτι απρόσμενο και εντελώς παράταιρο.

Ένα παιδικό τραγούδι ακουγόταν πολύ δυνατά και σχεδόν σε καλούσε να το προσέξεις:

Eeny, meeny, miny, moe,

Catch a tiger by the toe.

If he hollers, let him go,

Eeny, meeny, miny, moe.

Eeny, meeny, miny, moe,

Catch a villain by the throat.

If he chokes, don't let him go,

Eeny, meeny, miny, moe.

Eeny, meeny, miny, moe,

Kill a man by the law.

If he doesn't move, let him go,

Eeny, meeny, miny, moe.

Eeny, meeny, miny, moe,

Watch me by the hole.

Thirty seconds, more to go,

Eeny, meeny, miny, moe.

Eeny,

meeny,

miny,

moe,

I won't let you go,

Bing,

Bang,

Boom,

Look below for your doom,

Όση ώρα ακουγόταν η παιδική φωνή να τραγουδάει όλοι ανεξαιρέτως είχαν παγώσει στις θέσεις τους προσπαθώντας να αξιολογήσουν τι άκουγαν και κυρίως γιατί το άκουγαν σε ένα τόσο απροσδόκητα παράξενο μέρος. Ανήσυχα βλέμματα κοιτούσαν γύρω γύρω και θανάσιμα επαγγελματικά βλέμματα διασταυρώθηκαν, τον είχαν εντοπίσει. Το σχέδιο έπαιρνε μία επίσης θανάσιμη τροπή για τον κύριο Άνταμ Σμιθ.

«Ότι και να γίνει θα πέσω πολεμώντας» αναφώνησε.

Κλάσματα του δευτερολέπτου και πριν οι πράκτορες βγάλουν τα όπλα τους, όλοι οι ήχοι εξαφανίστηκαν καθώς ο αέρας εισχωρούσε σε ένα μοαδικό σημείο και πιεζόταν με τεράστια ορμή. Η θερμοκρασία ήταν 64.4 βαθμοί Φαρενάϊτ, όμως μία στιγμή μετά εκτοξεύτηκαν στους 3272 βαθμούς.

Μία σκέψη κατόρθωσε να περάσει την αμηχανία της στιγμής:

«Αν είναι να κάνεις είσοδο, να είσαι προετοιμασμένος για ένα μεγάλο boom...» του είχε πει ο Μέντορας.

Τα πάντα σκοτείνιασαν μετά...

Η επιλογή στην τσέπη της

Μετά την “αναπάντεχη” συνάντηση τους δε μπορούσα να σταματήσει να σκέφτεται πως αυτός ο άνθρωπος ήταν, είναι και θα είναι ο ένας. Στον κόσμο όπου ζουν δε χωρούν συναισθηματισμοί και όμως μαζί του νιώθει τόσο ακραία συναισθήματα που μόνο αν τον σκότωνε θα μπορούσε να ηρεμήσει, ή αν την σκότωνε.

Στέκεται στην άκρη της εξωλέμβιου και κοιτάζει τα νερά που ασπρίζουν από το πέρασμα του σκάφους. Τόσο ήσυχη νύχτα είχε χρόνια να ζήσει και φάνταζε μαγική, εκτός από το ότι η ζωή της βρισκόταν σε κίνδυνο και το γνώριζε.

Η κλίση της βάρκας είχε πάρει μία ελαφριά κλίση δύο μοιρών προς τα δεξιά, κάτι που σήμαινε πως με τα 60 μίλια την ώρα που πήγαιναν σε λίγη ώρα θα βρίσκονταν αρκετά μακριά από το σημείο που ήθελε. Είχε έρθει η ώρα να πουν δυο λόγια με τον οδηγό.

Μετακινήθηκε ελάχιστα για να μπορεί να έχει και τα δύο χέρια της ελεύθερα, αλλά την ίδια στιγμή, είτε από ένστικτο είτε είχε αντιληφθεί πως η επιβάτιδα του είχε φτάσει στο συμπέρασμα πως η πορεία τους είχε αλλάξει, γύρισε απότομα το μοχλό της μηχανής και την ίδια στιγμή έβγαζε ένα 45mm πιστόλι έτοιμο να σκοτώσει.

Με την αναπήδηση που έκανε η βάρκα τη βρήκε στη μέση μιας μετατόπισης του σώματος της, όπου είχε βάλει το αριστερό χέρι της πάνω στο πλατύ μέρος της βάρκας και κλωτσώντας αντιδιαμετρικά το ξύλινο δάπεδο βρέθηκε στην αντίθετη πορεία από αυτήν που θα ήθελε να έχει ο οδηγός.

Μεσολάβησε ένας νεκρός χρόνος μέχρι να συνειδητοποιήσει ο οδηγός πως ο στόχος του είχε μετατοπιστεί, αλλά η επιβάτιδα είχε βγάλει ένα στιλέτο και το εκτόξευε προς το μέρος του. Οι περιστροφές της λεπίδας αντανακλούσαν το ελάχιστο φως της βάρκας και το τελευταίο πράγμα που κατέγραψε ο συνειδητός νους του οδηγού ήταν πως δεν είχε κάποιο περιώθριο αντίδρασης. Η λάμα κάρφωθηκε με έναν πνιχτό ήχο στο στήθος του και τα μάτια του εστίασαν για λίγο στη λαβή που προεξείχε. Προτού προλάβει να αφήσει το όπλο και να βγάλει το στιλέτο ή να πυροβολήσει και να πάρει μαζί του τη γυναίκα που είχε καταφέρει να του προκαλέσει ένα θανάσιμο πλήγμα στο ταξίδι του προς τον ποταμό Αχέροντα, εκείνη είχε κινηθεί με ταχύτητα και με το προτεταμένο πόδι της πάτησε τη λαβή και το στιλέτο εισχώρησε περισσότερο τρυπώντας την καρδιά του.

«Ευτυχώς που δε φορούσα τα Manolo μου, γιατί θα λέρωναν με το αίμα σου και θα έχαναν την αξία τους»

Με μία αποστροφή στο πρόσωπο της έβγαλε το στιλέτο και το σκούπισε στο μπουφάν του νεκρού προτού το τοποθετήσει πάλι στη θήκη του. Με το αριστερό της χέρι έβγαλε από την τσέπη της το κέρμα και δίπλα του βρισκόταν ένα κινητό με μία μόνο επαφή μέσα. Κοιτούσε το κέρμα και αναπολούσε αν θα έκανε τελικά την κλήση ή αν θα την έπαιρνε εκείνος. Είχε διαγράψει το μήνυμα που υπήρχε, αφού πρώτα είχε κάνει την επιλογή της. Έπειτα έριξε το άψυχο σώμα στο νερό και συνέχισε την προηγούμενη πορεία της.

Οι επιβάτες αποκαλύπτονται

Οι δύο Ρωσίδες αεροσυνοδοί κρατούσαν τα χαμόγελα τους μήπως και δυσαρεστήσουν τους ιδιόρυθμους επιβάτες, παρόλη την κούραση τους, καθώς δεν είναι εύκολο να είσαι ξύπνια για πάνω από 24 ώρες να έχεις ταξιδέψει το μισό ημισφαίριο και να σε καλούν για έκτακτη πτήση σε ιδωτικό αεροπλάνο. Τα χρήματα ωστόσο ήταν με τετραψήφιο νούμερο και η όποια κούραση εξανεμίστηκε κατευθείαν.

Ο πιλότος σλαβικής καταγωγής είχε 5693 ώρες πτήσεις και ο συγκηβερνήτης 4945 ώρες αντίστοιχα, πετούσαν πάντα μαζί τα τελευταία τρία χρόνια. Φυσικά και οι δύο ήταν ανύπαντροι και πολύ φιλόδοξοι ώστε αναλάμβαναν πτήσεις “ειδικών προδιαγραφών”, όπου τα στοιχεία των επιβατών παρέμεναν άγνωστα και οι αεροσυνοδοί ήταν “καυτές” για τα γούστα τους ώστε να έχουν και τα “τυχερά” τους.

Μερικά λεπτά μετά από την προσγείωση του αεροπλάνου και αφού είχαν βεβαιωθεί πως οι επιβάτες είχαν κατέβει, άνοιξαν την πόρτα του πιλοτηρίου και βγήκαν έξω να συναντήσουν τις κουρασμένες μεν, πολύ ωραίες δε Ρωσίδες.

Δύο σπορ μαύρα αμάξια με φιμέ τζάμια βρίσκονταν παρκαρισμένα πάνω στην πίστα του αεροδρομίου με αναμμένες τις μηχανές και οι δύο φιγούρες άνοιγαν τις πόρτες του συνοδηγού στο καθένα αντίστοιχα. Στο δεύτερο αμάξι λίγο πριν μπει κούνησε το κεφάλι της για να δει ένα μικρό τσέσνα να χάνει απότομα ύψος και να πέφτει με τη μύτη πάνω στο αεροπλάνο που λίγο πριν τους είχε φέρει εκεί. Η Κίκου κοιτούσε τη φλόγα που είχε αρχίσει να φουντώνει και από μακριά τις σειρήνες να ηχούν, αλλά στα μάτια της αντιφέγγιζε η φλόγα και ταίριαζε απόλυτα με την ενδόμυχη επιθυμία της για καταστροφή.

Ο Ζαν Ξιου είχε μόλις βολευτεί στη θέση του όταν ένιωσε ένα κύμα ζεστού αέρα να τον χτυπά στο πρόσωπο. Βρίσκονταν αρκετά μέτρα μακριά για να αποφύγουν τα εκτοξευόμενα κομμάτια, αλλά η ζέστη από τις καυτές φλόγες έκανε την ατμόσφαιρα πνιγηρή.

Από τα μεγάφωνα της πτήσης αναγγελόταν πως η πτήση προς Τόκιο θα λάμβανε χώρα σε 5 λεπτά και πως όλοι επιβαίνοντες θα έπρεπε να μεταβούν στην πύλη G – 4. Ο Br0k3nFing3r περίμενε στην ουρά μαζί με τους άλλους επιβάτες όταν με την άκρη του ματιού του παρατήρησε για μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου τον τυχαίο περαστικό που είχε βάλει στις αποσκευές του μερικά από τα εξαρτήματα του κινητού του.

«Πάλι μπροστά μου αυτός?» αναρωτήθηκε.

Η ουρά μπροστά του κινήθηκε και αναγκαστικά προχώρησε μερικά βήματα, αλλά είχε χαθεί ο τύπος που κοιτούσε μία στιγμή πριν.

«Πολύ περίεργο...»

Ο περαστικός είχε προχωρήσει στον αεροδιάδρομο μπροστά από την πύλη G – 4 αναζητώντας κάτι και μερικά μέτρα αριστερά του το εντόπισε. Αλλάζοντας το βήμα του από αργό και σταθερό, σε γρήγορο τέμπο, κινήθηκε προς το υπόστεγο των αποσκευών και κυρίως προς τους δύο σεκιούριτι φύλακες που με τα όπλα τους να προεξέχουν του έκαναν σήμα να σταματήσει. Χωρίς να χάσει χρόνο ή να επιβραδύνει άφησε να ανοίξει το δεξί του χέρι όπου κρατούσε ένα μαύρο δίφυλλο δερμάτινο “πορτοφόλι” από όπου διαφαινόταν ξεκάθαρα το σήμα της Ιντερπόλ.

Οι φύλακες είχαν εστιάσει τα δάχτυλα τους πάνω στα όπλα και ξαφνικά σταμάτησαν μιλώντας στον ασύρματο. Δευτερόλεπτα μετά έκαναν μεταβολή και ακολουθούσαν την πορεία του αστυνομικού της Ιντερπόλ με τον ίδιο ρυθμό στο βήμα.

Αποστρέφοντας για ένα δευτερόλεπτο το βλέμμα του από το υπόστεγο προς τον ουρανό επέτρεψε στον εαυτό του ένα βλέμμα όλο μένος για τον πόλεμο που επίκειτο να ξεσπάσει. Υπήρχε μία κόκκινη γραμμή στο δάπεδο και με το που την πάτησε το ρολόι του έγραφε 09:00:00. Η επιχείρηση Deus ex machina μόλις ξεκίνησε και όλα θα πάρουν πιο γρήγορη τροπή.

Επαναφέροντας το βλέμμα του μπροστά του ο Μέντορας ετοιμάστηκε για τη μονομαχία που θα λάμβανε χώρα.

Μαύρη χήρα

Η στάχτη από το τσιγάρο πέφτει νωχελικά και ο καπνός από το στριφτό τσιγάρο αναμιγνύεται με την βαριά παγωμένη ανάσα. Το κινητό της δονείται από τα αλλεπάληλα γραπτά μηνύματα στην εφαρμογή της, ενημερώσεις και αφίξεις των υπόλοιπων. Το να αναλαμβάνεις τη διεκπεραίωση ζωτικών πληροφοριών και το διαμοιρασμό τους, εκτός από λεπτή υπόθεση με το παραμικρό λάθος μπορεί να σου κοστίσει την ίδια σου τη ζωή. Η οργάνωση στην οποία ανήκει δε συγχωρεί λάθη.

Στέκεται στο μπαλκόνι ενός ουρανοξύστη στον τελευταίο όροφο, στον εκατοστό όροφο, αγναντεύοντας την πανοραμική θέα που της χαρίζει η θέση της, όταν μία πολύ λεπτή και τρομερά ανθεκτική για το πάχος της χορδή αγκάλιασε το λαιμό της. Το τσιγάρο παρέμεινε μετέωρο στο στόμα της για μερικά δευτερόλεπτα προτού ακολουθήσει την απότομη κίνηση του κεφαλιού και εκτιναχθεί προς τα μπροστά, διαγράφωντας καμπύλη για να βρεθεί στα πλακάκια του μπαλκονιού.

«Συγγνώμη μωρό μου, δεν είναι προσωπικό, απλά δουλειά»

Έχοντας βγάλει τις εικοσάποντες γόβες της και με τα τέλεια περιποιημένα νύχια της να λερώνονται από τα βρώμικα νερά που έχουν σχηματίσει λιμνούλες, την πλησίασε από πίσω και έβαλε το λαιμοδέτη ή αλλιώς “γραβάτα” στο λαιμό της και άρχισε να σφίγγει δυνατά μέχρι οι μύες της άρχισαν να διαγράφουν καμπύλες.

Η μάχη κράτησε μερικά δευτερόλεπτα, αλλά ήταν άνιση, αφού τα χέρια της αμυνόμενης δεν έφταναν την επιτιθέμενη. Με μία απότομη κίνηση πήρε το λαιμοδέτη και τον μάζεψε.

«Μέτριο το σεξ μαζί σου τελικά, καλύτερα να ήσουν άντρας»

Πήρε από το πτώμα το κινητό της και βάζοντας τον κωδικό που είχε δει τόσες και τόσες φορές να βάζει μπροστά της, άρχισε να διαβάζει τόσο τα εισερχόμενα μηνύματα όσο και τα εξερχόμενα. Πλέον η Μαύρη Χήρα θα αναλάμβανε τη ζόρικη και απαιτητικά δουλειά της μεσάζοντος, είχε έρθει η ώρα της να λάβει μέρος σε ένα παιχνίδι που και δεν ήξερε ποιο ήταν, αλλά και αγνοούσε τις προεκτάσεις που είχε σε παγκόσμιο επίπεδο.

Μία μεταβλητή μπορεί να αλλάξει τα πάντα και να προσδώσει ένα νέο ενδιαφέρον σε μία ιστορία, όμως μπορεί και να εκτροχιάσει τα πάντα με ανεξέλεγκτες συνέπειες. Ο χρόνος θα δείξει αυτή η μεταβλητή τι αλλαγές θα επιφέρει...

Υπό το μηδέν

Το κεφάλι μου βούιζε από τη δυνατή έκρηξη και αμέτρητα γυαλιά είχαν προσγειωθεί στο πάτωμα και μερικά πάνω μου, αλλά ευτυχώς για μένα δεν είχαν καμία δυσάρεστη κατάληξη. Αυτή τη στιγμή έχω κάποια σχετική διαύγεια καθώς η έκρηξη, αν όντως ήταν έκρηξη και δεν ήταν κάτι άλλο που θα μπορούσε να σπάσει τα τζάμια, ανέβαλε προφανώς την άφιξη των “σωτήρων” μου με τα χάπια και τις ενέσεις που θα με έστελναν σε κατατονικό ταξίδι ξανά.

Προσπαθώ να ανασηκωθώ και τότε αντιλαμβάνομαι πως χειροπέδες τόσο στα χέρια όσο και στα πόδια δε μου επιτρέπουν να κινηθώ. Σε κάτι τέτοιες καταστάσεις το μόνο που σου μένει είναι η επιλογή να χάσεις κάτι ή να πονέσεις προκειμένου να αποκτήσεις το πλεονέκτημα ώστε να ελευθερώσεις το ένα σου χέρι και με αυτό να ελευθερωθείς τελείως. Οπότε γυρίζω το αριστερό μου χέρι προς το κρεβάτι και το κάγκελο του νοσοκομειακού κρεβατιού και πιέζω τον αντίχειρα μου πάνω του. Υπό την κατάλληλη γωνία και με κάποια πίεση μπορεί να εξαρθρωθεί, όπερ και εγένετο. Ο πόνος είναι έντονος και μπορεί να μουδιάσει τα νεύρα σου, όμως αν απομονώσεις τη σκέψη πως πονάς όντως, μπορεί να γίνει σχεδόν ανεπαίσθητος.

Η αριστερή χειροπέδα στέκεται ακίνητη πάνω στο σεντόνι και το αριστερό μου χέρι, αντίθετα, προσπαθεί να πιάσει το καπάκι το οποίο έχει ξεχαστεί δίπλα στο κομοδίνο μου. Ο δείκτης μου ίσα που το ακούμπησε και με δύο περιστροφές η μύτη του είχε έρθει λίγο πιο κοντά, οπότε με το δείκτη και το μέσο κατάφερα να τον συγκρατήσω. Τότε θυμήθηκα πως έπρεπε να επαναφέρω τον αντίχειρα μου στη θέση του, τα φάρμακα μου είχαν προκαλέσει έντονη θολούρα και δυσκολία στη σκέψη.

Άφησα το καπάκι πάνω στο στήθος μου και με την αντίθετη κίνηση με πριν έβαλα το δάχτυλο μου στη θέση του, το οποίο είχε αρχίσει να μελανιάζει, αλλά δεν ήταν τώρα η ώρα για να ασχοληθώ με αυτό. Στη συνέχεια άρχισα να το λυγίζω και μόλις σχημάτισε ορθή γωνία το σιδεράκι με το καπάκι, το έβαλα στο στόμα μου για να αφαιρέσω την πλαστική ακίδα που με λίγη προσπάθεια βγήκε προτού σπάσω τα δόντια μου.

Δε ξέρω πόσος χρόνος πέρασε, όμως για τα δικά μου δεδομένα ήταν αρκετός, κάτι που θα με ενοχλούσε σε άλλη περίπτωση, αλλά τώρα αστάθεια και η ζαλάδα ήταν δύο από τα σημαντικότερα προβλήματα που με πίεζαν να βρω λύση. Τα άκρα μου τα ένιωθα σχεδόν ξένα και οι δυνάμεις μου ήταν τρομερά εξασθενησμένες, άρα η πτώση μου στο πάτωμα με το πρόσωπο ήταν αναπόφευκτη. Το κρύο πάτωμα μου φάνηκε ευχάριστη αλλαγή και κάπως το μυαλό μου και οι σκέψεις μου σταθεροποιήθηκαν και εστίασαν στο χαμό που γινόταν απέξω από την πόρτα.

Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε με κρότο και σκλήθρες γέμισαν τον αέρα και καπνός, εκρηκτικά? Τι στο καλό μπορεί να γινόταν έξω?

Μερικά δευτερόλεπτα μετά τα μάτια μου έβλεπαν από πολύ κοντά δύο μύτες από στρατιωτικές αρβύλες και ενώ ήμουν στο παγωμένο πάτωμα, ένιωσα τη θερμοκρασία του δωματίου να πέφτει υπό το μηδέν...

Νεκρός

Η μέρα είχε ξεκινήσει με τους καλύτερους οιωνούς και θεωρούσε τον εαυτό του τυχερό που μπόρεσε να φτάσει τόσο κοντά στο στόχο του. Όχι κοντά απλώς, είχε υπερκεράσει όλα τα εμπόδια για να βρεθεί εκεί και ήταν απόλυτα ευτυχισμένος, όσο ευτυχισμένος μπορεί να είναι κάποιος που έχει σκοτώσει και επίσης ευθυνόταν για αμέτρητους φόνους ανά τον κόσμο.

Βλέπει τη λαβή από το σπαθί του να προεξέχει από το στήθος του και το αίμα να κυλάει αργά πάνω στο πουκάμισο. Για χρόνια χρησιμοποιούσε αυτό το σπαθί για να αφαιρεί ζωές και τη λάμα του τη σκούπιζε 111 φορές τη μέρα με ένα τελετουργικό χαμένο στους αιώνες, προκειμένου να διατηρείται η απαράμιλλη η κόψη του. Τώρα όμως βρισκόταν να αφαιρεί τη ζωη του ίδιου του κατόχου.

Ανατρέχοντας στα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτήν την εξέλιξη εντοπίζει το λάθος, όμως τώρα είναι πια αργά, το σχέδιο του έχει αποτύχει και όλες οι ώρες που χρειάστηκε για να φτάσει στο στόχο του είναι πλέον ανούσιες. Προσπαθεί μάταια να συγκρατήσει το αίμα, να μη ρέει από την διαμπερή πληγή, αλλά τα μάτια του θολώνουν, οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν και τα γόνατα του λυγίζουν. Το σώμα του γέρνει προς τα εμπρός και η βαρύτητα αναλαμβάνει να το τραβήξει με δύναμη και να σπρώξει το σπαθί ακόμα πιο βαθειά.

Παρακολουθεί την πτώση του μεγάλου του αντιπάλου και η δραματικότητα της σκηνής τον αφήνει ασυγκίνητο. Επίσης και εκείνος έχει τις πληγές του, αλλά συγκρινόμενες με του εκλιπόντα πια είναι αμυχές.

Στέκεται με ένα ύφος ανακούφισης στο πρόσωπο, όμως ο χρόνος πιέζει και έχουν μείνει αρκετές εκκρεμότητες που πρέπει να επιληφθεί. Γυρνάει το κεφάλι του και τότε αντιλαμβάνεται πως έχει ένα κόψιμο στο λαιμό του, το οποίο με τα δάχτυλα του αισθάνεται πως δεν είναι σοβαρό για τα αμέσως επόμενα λεπτά και συνεχίζει το δρόμο του.

Πίσω από τον καθρέφτη βρισκόταν ένα κρυφό δωμάτιο με χώρο για μία πολυθρόνα και μία βάση για κάμερα. Το δωμάτιο του “ματάκια” όπως το έλεγε εκείνη, μόνο που τώρα εκείνος είναι νεκρός και εκείνη περιμένει να απομακρυνθεί από το χώρο ο άγνωστος άντρας για να το σκάσει όσο περισσότερο μακριά γίνεται.

Αφουγκράζεται μερικά λεπτά και πλησιάζει στην πίσω μεριά του καθρέφτη, ακουμπάει το αυτί της πάνω στην επιφάνεια και τότε μία λάμα διαπερνά τον ψεύτικο καθρέφτη και το αυτί της, αποκόπτοντας νεύρα, εγκεφαλικό ιστό και βγαίνοντας από την άλλη πλευρά.

Η κηλίδα αίματος από το πτώμα στο κέντρο του δωματίου κυλούσε προς τον καθρέφτη και έκανε τον ζωντανό να αναρωτηθεί μήπως υπήρχε κάποιο κρυφό δωμάτιο, όταν άκουσε κάποιον αμυδρό ήχο πίσω από τον αρκετά μεγάλο καθρέφτη και μία απότομη κίνηση έβγαλε από το κουφάρι το νέο σπαθί που αποτελούσε ήδη ένα ακόμα κομμάτι της μεγάλης συλλογής του και ξεκίνησε να απομακρύνεται από το οπτικό πεδίο της ψεύτικης βιτρίνας. Έχοντας υπολογίσει την απόσταση κάρφωσε με δύναμη το σπαθί.

Περίμενε μερικά δευτερόλεπτα και ύστερα αίμα άρχισε να βγαίνει από τη χαραμάδα πλησιάζοντας τα πόδια του. Έβγαλε για δεύτερη φορά το καινούριο του σπαθί από ένα πτώμα και φεύγοντας έριξε μια τελευταία ματιά στο μαύρο δίφυλλο δερμάτινο “πορτοφόλι” από όπου διαφαινόταν ξεκάθαρα το σήμα της Ιντερπόλ.