Η μονομαχία
του σκότους…
Η
ανθρώπινη υπόσταση είναι τόσο προβλέψιμη και αναγκαία για τη ματαιοδοξία της
ανυπαρξίας, όσο είναι υπεύθυνη η μισαλλοδοξία της υποβόσκουσας παράνοιας για
τον τερματισμό της ζωής.
Στέκεσαι
σε ένα σταυροδρόμι αποφάσεων και σκέψεων μη μπορώντας να αποδιώξεις την κενή
αίσθηση της ματαιότητας, καθώς κάθε τι, κάθε απόφαση, κάθε θέληση σου έχουν
προαποφασιστεί από κάποιον άλλο και το ξέρεις. Ακόμα και ο ηθελημένος
τερματισμός της ζωής σου έχει προαποφασιστεί από κάποιον άλλο και τότε η
απελπισμένη σου λύση δεν υφίσταται πια ως λύση, γιατί ο ίδιος στη στέρησε με το
να την επιλέξει ο ίδιος για σένα.
Αυτός
ο άλλος δεν είναι άνθρωπος θα πεις, είναι Θεός, είναι μοίρα, είναι κάτι ανώτερο
από σένα, είναι οτιδήποτε θα μπορέσει να επιβεβαιώσει τη δική σου αδυναμία να
σταθείς στα πόδια σου και να αναχαιτήσεις το πεπρωμένο.
Ξημερώνει
και εσύ ιδρωμένος από τον εφιάλτη ξυπνάς και ανακάθεσαι στο κρεβάτι να παίρνεις
κοφτές ανάσες προσπαθώντας να ανασυνθέσεις το μωσαϊκό των σκέψεων, που σε
οδήγησαν στο να ξυπνήσεις. Τρέμεις σύγκορμος και κοιτάς εξονυχιστικά στο
σκοτάδι να βρεις κάποια απειλή, έναν υπαρκτό λόγο ο οποίος θα ήταν ικανός να
ταρακουνήσει το μικρό σου σύμπαν με ένα φύσημα, αλλά δεν είναι κανείς, δεν
υπάρχει κανείς, ή μήπως όχι.
Το
παράθυρο φαντάζει το τελευταίο προπύργιο άμυνας από το σκοτάδι, αλλά η
περιέργεια σε καλεί να εξερευνήσει το μαύρο φόντο, να γίνεις ένα μαζί του, να
χαθείς για πάντα μέσα του και εσύ πηγαίνεις, για να μετατραπείς σε μάρτυρα.
Ο δρόμος έξω είναι ήσυχος και ο άνεμος
λυσσομανάει λυγίζοντας με βία τα δέντρα και στέλνοντας οτιδήποτε δεν είναι
σταθερό στη θέση του σε μία αέναη κίνηση. Ένα σύννεφο μετατοπίζεται και
φανερώνει την πανσέληνο να στέκει απειλητικά κοντά λούζοντας με φως τη σκηνή
που είχε παραμείνει κρυμμένη μέχρι εκείνη τη στιγμή. Δύο σκοτεινές φιγούρες
στέκονται αντικριστά και ενώ τα πάντα γύρω τους εκτοξεύονται με μανία εκείνες
μοιάζουν να έχουν παγώσει στο χρόνο.
Bring
chaos to me,
Or you
may shall not see.
The end
of the time,
The
dawn you don’t like.
Eating
your soul, eating your mind.
Is hell
who shall you remind.
The
eternal torture and the punishment.
The
black soul’s nourishment.
Sadness
or madness?
Where
is the difference between attack and defense?
Stare
my Soul,
Taste
my Ego,
Smell
my Trance,
Listen
to my Heart,
I am
SETH from the past….
And I
shall tell you:
“You
are the last….”
Ha! Ha!
Ha!
Run You
Death,
Seeking
My Last Breath.
It’s
me,
Seeking
For Your Death.
Ha! Ha!
Ha!
Kill….
Kill….
Kill….
Kill
yourself….
Kill
your life….
With a
bloody knife….
Kill….
Kill….
Kill….
A
fuckin’ word,
Which
can cut you like a medieval sword.
My
destiny has been fulfilled.
You are
the one who was killed.
You
mighty God!
Whose
name is bad.
You
named Death,
Always
trying to have my last breath.
I am
the winner in the end.
Having
the power to bend.
Look my
Soul,
Taste
my Ego,
Smell
my Trance,
Listen
to my Heart,
I am
SETH from the past….
And I
shall tell you:
“You
are the last….”
Ha! Ha!
Ha!
Run You
Death,
Seeking
My Last Breath.
It’s
me,
Seeking
For Your Death.
Ha! Ha!
Ha!
Feel….
Feel….
Feel….
Feel
the dark.
Feel
the hell.
Unhide
from your shell….
Feel….
Feel….
Feel….
Here
comes the beast.
Looking
for the blood coming out from my wrist.
I used to live in your prison,
Without
knowing the reason.
Look
beyond the jungle,
There
lies the secret triangle.
Running
away from here,
Is the
freedom from fear.
Fear of
losing your heart.
Fear of
falling apart.
Stare
my Soul,
Taste
my Ego,
Smell
my Trance,
Listen
to my Heart,
I am
SETH from the past….
And I
shall tell you:
“You
are the last….”
Ha! Ha!
Ha!
Run You
Death,
Seeking
My Last Breath.
It’s
me,
Seeking
For Your Death.
Ha! Ha!
Ha!
Deal….
Deal….
Deal…
Deal
with a demon….
Deal
with his team….
Being
vanished by a horrific beam….
Deal….
Deal….
Deal….
Heaven,
heaven, heaven.
Away
from me only seven.
Seven
sins and seven lords.
Seven
seas and seven swords.
Shall I
ever find my home?
Or
shall I be destroyed like Rome
Wish I
could be a hawk,
Fly
above, fly beyond, just sitting on a rock.
Walking
through the cave,
I will
find my grave.
Meet
you on the other side.
Where
we can loose our pride.
Be
humans for a while.
Free
from any desire.
There
you are.
Dancing
wild as you should.
As if
you really could.
From
now on we are free,
My
friend….
We
reached the end….
Goodnight
My soul
Απρόσμενο
συναπάντημα…
Με
κάθε λακούβα το λεωφορείο τραντάζεται και οι δονήσεις των αναρτήσεων προκαλούν
τη δυσφορία των ξένων τουριστών. Αντίθετα οι ντόπιοι απολαμβάνουν τη διαδρομή
στον ελάχιστο χώρο όπου συνωστίζονται όλοι μαζί, αδιαφορώντας για το χρόνο που
θα χρειαστεί να φτάσουν στον προορισμό τους.
Αίγυπτος.
Μία
χώρα που για αιώνες ήταν αυτοκρατορία και πλέον έχει καταντήσει έρμαιο της
πάλαι ποτέ αποικιοκρατίας, η οποία έδωσε τη σκυτάλη στον εμφύλιο σπαραγμό και
την οπισθοδρομική παρακμή. Η κοιλάδα των Βασιλέων δε θυμίζει σε τίποτα την δύο
χιλιάδων ετών ιστορία της πέρα από τη δόνηση δια μέσου του χώρου και του χρόνου
της ανθρώπινης επιμονής να καθυποτάξει την απέραντη έκταση άμμους.
Ένα
ζευγάρι Ιταλών συζητά πάνω από τη βουή και την αντάρα των άλλων επιβατών
προσπαθώντας να διασφαλίσουν την ατομικότητα τους σε μία χώρα τόσο ξένη ως προς
τις συνήθειες τους.
«Που
βρισκόμαστε ήθελα να ήξερα?» ρωτάει η γυναίκα «Δε γνωρίζουν εδώ πως η Ευρώπη
έχει προχωρήσει και οι δρόμοι φτιάχνονται με άσφαλτο?»
«Αγάπη
μου, εδώ δεν είναι Ευρώπη είναι Αφρική και όπως γνωρίζεις έχουν μείνει πίσω
πολιτισμικά»
«Μα
είναι δυνατόν σε τι κόσμο ζουν?» ρωτούσε με την έντονη απορία ζωγραφισμένη στο
πρόσωπο της.
Προτού
προλάβει να απαντήσει ο σύζυγος της ακούστηκε μια ήρεμη, αλλά γεμάτη σαρκασμό
φωνή με προφορά που παρέπεμπε στο Τορίνο:
«Αν
οι ιμπεριαλιστικές βλέψεις του Μουσολίνι είχαν αφήσει αυτόν τον τόπο ήσυχο και
πριν από αυτόν η Μεγάλη Βρετανία καθόταν στα όρια του νησιού της, αυτός ο τόπος
θα ήταν μια χώρα που θα ευημερούσε. Όσο αφορά τώρα τους χωματόδρομους, θεωρείς
πως σε μία χώρα με αμμοθύελλες καθημερινά να άντεχε η άσφαλτος?»
Η
αρχική έκπληξη της μετατράπηκε άμεσα σε θυμό και το μεσογειακό ταπεραμέντο ήταν
έτοιμο να αποδείξει πως δεν ανέχεται προσβολές, όταν το βλέμμα της πάγωσε και
όσοι ήταν κοντά για τα επόμενα δευτερόλεπτα κράτησαν την αναπνοή τους. Ένας
σιγαστήρας που κατέληγε στην κάνη ενός sieger των .45 εμφανίστηκε εκατοστά από το πρόσωπο της και
αυτό που τον ακολούθησε ήταν ένας πνιχτός ήχος σα φελλός από μπουκάλι χωρίς να
έχει πολύ αέρα.
Ο
αέρας που της πίεσε τον αμφιβληστροειδή την έκανε ακούσια να κλείσει τα μάτια,
ενώ ο άντρας της που πρόλαβε να δει κάτι να διαπερνά με μεγάλη ταχύτητα το
πρόσωπο της γυναίκας του επιχείρησε να βγάλει μια κραυγή, όμως ένιωσε το λαιμό
του στεγνό.
Δύο
Αιγύπτιοι αυτόματα προσπάθησαν να απομακρυνθούν από το όπλο και την τροχιά της
σφαίρας, προκαλώντας με τη σειρά τους τη δυσφορία στους δίπλα τους ήδη
συμπιεσμένους συνταξιδιώτες οι οποίοι αγνοούσαν τι είχε ήδη λάβει χώρα.
Το
βλήμα προσπέρασε το πρόσωπο της Ιταλίδας, τον τριχωτό σβέρκο ενός Αιγυπτίου,
έξυσε τον κρόταφο ενός Κροάτη, άγγιξε το πάνω μέρος του κρανίου μιας Αιγύπτιας
και καρφώθηκε με δύναμη στο μέτωπο ενός μελαμψού τύπου που τα μάτια του
κοιτούσαν αεικίνητα τούς γύρω του ψάχνοντας προφανώς για κάτι.
Διαρρηγνύοντας
το μετωπιαίο οστό και καταστρέφοντας το αριστερό ημισφαίριο για πάντα η σφαίρα
κατέληξε στο μεσολόβιο, δίνοντας μια κλίση στο κεφάλι τέτοια ώστε το
εκτινασσόμενο αίμα να αποκτήσει τροχιά σύγκρουσης με τα πρόσωπα όλων των
παρευρισκόμενων σε ακτίνα μισού μέτρου
Τα
επόμενα δευτερόλεπτα παρατάθηκε η σιωπή με κορύφωση την παραλίγο εκτίναξη των
οφθαλμών όσων άρχιζαν να συνειδητοποιούν με φρίκη τι ήταν αυτό που είχε
προσγειωθεί πάνω τους και μετά την πτώση του άψυχου σώματος ανάμεσα τους. Ο
πανικός και οι φωνές ξεκίνησαν με επίκεντρο τον δολοφονημένο μελαμψό άντρα και
εξαπλώθηκαν σε χρόνο μηδέν σε όλο το λεωφορείο.
Ο
οδηγός σαστισμένος και με μία έντονη δυσφορία σταμάτησε το όχημα για να δει τι
συμβαίνει. Μέσα στον πανικό και τους ανθρώπους που πηδούσαν, έσπρωχναν για να
βγουν και ποδοπατούσαν ο ένας τον άλλο, ο άνθρωπος που το είχε προκαλέσει όλο
αυτό απομακρυνόταν με χαλαρό ρυθμό έχοντας κλέψει και ένα σπορ καπέλο κάποιας
αμερικανικής ομάδας μπέιζμπολ. Έχοντας καλύψει μια ικανοποιητική απόσταση
έστριψε αριστερά σε ένα παράδρομο όπου έστεκαν οι πάγκοι των μικροπωλητών,
φρουροί μιας συνήθειας χιλιετιών.
Η
αγορά είναι ως συνήθως γεμάτη κόσμο που είτε συνομιλεί, είτε παζαρεύει ή απλά
περιφέρεται. Ο δολοφόνος κινείται με άνεση αποφεύγοντας διερχόμενους
απρόσεχτους περαστικούς μέχρι που προσπερνάει μια φιγούρα που κάνει ακριβώς το
ίδιο. Οι νευροδιαβιβαστές χρειάζονται μερικά χιλιοστά του δευτερολέπτου να
μεταφέρουν το νευρικό ερέθισμα από το οπτικό νεύρο στο κέντρο ελέγχου σημάτων.
Σε έναν εκπαιδευμένο δολοφόνο ωστόσο η όλη διαδικασία γίνεται ακόμα πιο
γρήγορα. Έτσι η καταγραφή των γνώριμων κινήσεων και η συνειδητή σκέψη έγινε σε
ένα δευτερόλεπτο.
«Δε
μπορεί» σκέφτηκε.
«Δε
γίνεται» σκέφτηκε η έτερη φιγούρα.
Ο
χρόνος πάγωσε και για τους δύο.
Τίποτα
δεν είχε σημασία πέρα από την κατανόηση πως το αδύνατο είχε πραγματοποιηθεί.
Στέκονταν παντελώς ακίνητοι και με τις πλάτες τους να απέχουν μισό μέτρο.
Ποιος
θα έκανε την πρώτη κίνηση?
Απόδραση
Όταν
βρίσκεσαι στη μειονεκτική θέση να βλέπεις τον κόσμο από ένα παράθυρο με κάγκελα
απέξω τότε σημαίνει πως κάποιο λάθος έχεις κάνει, είτε φταις είτε όχι. Ωστόσο
υπάρχει και η φορά που δε γνωρίζεις πως βρέθηκες σε ένα κελί στη Βόρεια Κορέα.
Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ανασυνθέσεις τα γεγονότα που
εκτυλίχθηκαν μέχρι το σημείο όπου αστυνομικοί της Πιονγιάνγκ, με εκείνο το
βλοσυρό ύφος και τα αυτόματα στα χέρια να σε παρακαλούν για την παραμικρή
κίνηση ώστε να εξαπολύσουν το μίσος τους, σε συλλαμβάνουν.
Η
ανάρρωση μου ήταν απρόσμενα γρήγορα και δεν ήξερα ποιον θα έπρεπε να ευχαριστήσω
για αυτήν την εξέλιξη, πάντως σίγουρα όχι τον Μέντορα. Μετά την επίσκεψη του
είχε εξαφανιστεί και με είχε αφήσει στην άγνοια να παριστάνω την ασθενή για τον
ψεύτικο γιατρό και τις νοσοκόμες – φύλακες.
Ο
γιατρός, που όπως μου παρουσιάστηκε ως Λέβιν Στρομπόφσκι, αγνοούσε τη λέξη
κνησμός πόσο μάλλον πώς να κάνει εγχείρηση, αλλά παρόλα αυτά ισχυρίστηκε πως η
εγχείρηση μου πέτυχε. Μπορούσα να νιώσω κάθε εκατοστό του κορμιού μου και εκτός
από επιφανειακά τραύματα, είχα σίγουρα μερικά σπασμένα πλευρά, εξάρθρωση στο
σαγόνι μου, διάσειση και ένα ενοχλητικό μούδιασμα στο δεξί μου πόδι που με
περιόριζε για άγνωστο διάστημα στο κρεβάτι. Βέβαια, τίποτα από όλα αυτά δε
συνηγορούσε πως μου είχε κάποιος κάνει οποιουδήποτε είδους επέμβαση, όμως
υπήρχε γάζα στη βάση του αυχένα μου και η έλλειψη νευρικών σημάτων από εκεί μου
έλεγε πως όντως με είχαν χειρουργήσει, για να μου βάλουν πομπό. Η προχειρότητα
της δουλειάς και η «κατά λάθος» δήλωση πως με είχαν χειρουργήσει με έβαλε σε
σκέψεις. Ο αληθινός πομπός είχε μπει κάπου αλλού και προσπαθούσαν να με πείσουν
πως υπήρχε μόνο ένας, ο προφανής.
Ένα
ακόμη στοιχείο που με ανησυχούσε ήταν το σχέδιο εξόδου μου. Δεν είχα.
Ο
Τόμας Μουρ είχε μόλις συνέλθει και ένιωθε το κεφάλι του βαρύ.
Οι
σκέψεις τον είχαν εξαντλήσει σε τέτοιο βαθμό που κάθε κίνηση του έφερνε ζαλάδα
και αστάθεια. Συνέχεια σκεφτόταν πως οι φίλοι του και οι συνεργάτες του ή είχαν
σκοτωθεί ή θα τους σκότωναν σίγουρα σε
σύντομο χρονικό διάστημα.
«Απίστευτο»
ψιθύρισε.
Η
πλάτη του πονούσε και προσπαθώντας να ανασηκωθεί παρατήρησε πως βρισκόταν σε
κάποια σπηλιά με την υγρασία εκεί μέσα να είναι τόση ώστε να γλιστράει κάθε
προεξοχή βράχου. Συγκέντρωσε τις δυνάμεις του και επιχείρησε να σηκωθεί χωρίς
αποτέλεσμα. Τα πόδια του ήταν αλυσοδεμένα σε ένα μεγάλο βράχο.
Έπρεπε
να αποδράσει προτού επιστρέψει εκείνη…
Θύτης και
θύμα
«Δεν
περίμενα ότι θα σε συναντούσα ποτέ ξανά»
«Παρομοίως
θα έλεγα»
Σιωπή
έπεσε ανάμεσα τους.
Τα
λόγια για τους δυο τους ήταν περιττά, καθώς σπάνια συζητούσαν και όταν το
έκαναν στο παρελθόν δεν ήταν με λέξεις.
«Πέρασε
καιρός» έσπασε τη σιωπή πρώτος.
«Πάντα
ανυπόμονος, ε?»
«Δεν
είναι ανυπομονησία όταν ξέρω ότι η επόμενη κίνηση θα βρει τον έναν από τους δυο
μας νεκρό»
«Θα
ήθελα να σε διορθώσω σε αυτό το σημείο»
«Έχεις
την έγκριση μου»
«Είσαι
ήδη νεκρός»
«Όλοι
κάποια στιγμή ναι»
«Αν
κοιτάξεις καλύτερα θα δεις ότι εσύ ειδικά είσαι τώρα»
Αμέσως
κατάλαβε τι εννοούσε και βάζοντας το αριστερό του χέρι στην τσέπη του βρήκε ένα
κέρμα. Ένα κέρμα για τον βαρκάρη. Ένα κέρμα ακόμη για εκείνον συγκεκριμένα.
«Τελικά
είσαι πολύ καλή ακόμα και για μένα»
«Στο
είχα πει μη με υποτιμήσεις»
«Έχεις
δίκιο. Αυτό δε θα ξαναγίνει»
«Αυτό
είναι σίγουρο. Ξεκάθαρα σίγουρο»
«Λοιπόν,
χάρηκα που τα είπαμε. Ήρθε η ώρα μου να φύγω»
«Μπλοφάρεις»
«Γεια»
Βάζοντας
και το δεξί του χέρι στην άλλη τσέπη ξεκίνησε να βαδίζει μακριά της, χωρίς να
γυρίσει το κεφάλι του.
«Είσαι
τρελός!» φώναξε πίσω του.
Κάθε
τους συνάντηση ήταν εκρηκτικά μοναδική, κάθε άγγιγμα τους θανάσιμα ξεχωριστό,
σήμερα δεν ήταν μία από αυτές τις μέρες.
«Την
επόμενη φορά ελπίζω να έχεις κάτι να μου δώσεις πέρα από ένα κέρμα»
Ήξερε
πολύ καλά πως με το πρώτο βήμα θα τον είχε σκοτώσει έτσι όπως έφευγε χαλαρός
δίχως ίχνος αμυντικής πρόθεσης. Επίσης ήξερε πως δεν ήταν από εκείνες που θα
συγχωρούσαν κάτι τέτοιο, ούτε πως θα πολεμούσε δίκαια, ειδικά μαζί του. Σήμερα
όμως ήταν διαφορετική μέρα. Σήμερα κάποιος έπρεπε να συναντήσει τον δημιουργό
του και δεν ήταν εκείνη.
Ένιωσε
την κίνηση της πολύ προτού καν την κάνει η ίδια και σε κλάσμα του δευτερολέπτου
την κοφτερή λεπίδα της να του πιέζει τα πλευρά από πίσω.
«Πες
μου έναν καλό λόγο για να μη σε σκοτώσω αυτήν εδώ τη στιγμή? Ή πες μου αυτό που
θέλω να ακούσω και θα σε αποτελειώσω χωρίς να υποφέρεις… Πολύ»
Η
ανάσα της ήταν καυτή και ερεθιστική όπως ερχόταν στο αυτί του.
Το
κορμί της ανέδιδε αυτό το άρωμα που σε καμία δεν είχε βρει ποτέ και δε θα
έβρισκε ποτέ. Μεθυστικό και τόσο οικείο, τον έκανε να θυμηθεί και να θέλει να
ξεχάσει.
«Θα
με αφήσει να φύγω και το ξέρουμε και οι δύο»
«Επειδή
απλά το λες εσύ?» του πέταξε ειρωνικά.
«Και
όσο αφορά αυτό που θες να ακούσεις δεν πρόκειται να γίνει σήμερα. Ίσως ποτέ να
μην το ακούσεις»
«Θα
σε σκοτώσω ελπίζω να το καταλαβαίνεις αυτό. Τουλάχιστον να διαλέξεις πιο
ταιριαστές λέξεις για αυτήν σου την παράσταση. Άλλωστε είναι η τελευταία σου»
«Μη
με κάνεις να επαναλαμβάνομαι, γιατί θα σε σκοτώσω»
«Δε
γνώριζα πως είσαι τόσο αστείος. Με-»
«Ο
βαρκάρης πάντα περιμένει στην άκρη να του δώσεις το κέρμα σου. Γιατί αργείς?»
Η
φωνή του είχε πάντα την ίδια επίδραση μέσα στο μυαλό της, κατάφερνε να ρίχνει
τις άμυνες της και να του παραδίδεται άνευ όρων. Σήμερα ήταν μια διαφορετική
μέρα όμως, είχε χάσει το στόχο της και ήταν αποφασισμένη να τον ξαναβρεί με
κάθε κόστος. Ωστόσο, τα λόγια της βρήκαν μια ρωγμή στην νοητική της άμυνα και
το μυαλό της άρχισε να σχηματίζει μία εικόνα για το τι εννοούσε.
Ο
χρόνος που χρειάστηκε εκείνη για να βάλει το κέρμα στην τσέπη του ήταν τόσο
λίγος που δεν άφησε περιθώρια στον ίδιο να κάνει κάποια κίνηση. Με μία αόρατη
σχεδόν χειρονομία το άφησε χωρίς να ακουμπήσει καν την τσέπη του. Κάτι στην
πρόταση του όμως την προβλημάτισε και σε συνδυασμό με την αταραξία του και τα
λόγια του. Τα λόγια του…
Το
μυαλό της παρασύρθηκε σε άλλα μονοπάτια και αμέσως επιβλήθηκε συνειδητά στον
ειρμό των σκέψεων της που απειλούσαν να χάσει τον αυτοέλεγχο της.
«Μπλοφάρεις
για να μη σε σκοτώσω»
«Όσο
καιρό με γνωρίζεις μπλόφαρα ποτέ μαζί σου?»
«Όχι.
Τώρα όμως είναι αλλιώς. Η ζωή σου είναι σε θανάσιμο κίνδυνο»
«Πρέπει
να πηγαίνω και με έχεις κουράσει επικίνδυνα. Στην αριστερή σου τσέπη βρίσκεται
ένα κέρμα ειδικά για σένα και στη δεξιά μία επιλογή. Οπότε σειρά σου να
επιλέξεις τις κατάλληλες λέξεις. Έχεις μερικά δευτερόλεπτα ακόμα»
Τώρα
το μυαλό της βρισκόταν σε σύγχυση. Προφανώς ήξερε πως δε μπλόφαρε, αλλά πως
ήταν δυνατόν να το έχει καταφέρει? Αφού η συνάντηση τους ήταν τυχαία.
«Εσύ
το έστησες έτσι?»
«Ένοχος»
«Τι
θες?»
Αργά
και με τα χέρια στις τσέπες του ακόμη την πλησίασε σε απόσταση αναπνοής και
κλίνοντας το λαιμό του προς το μέρος της της ψιθύρισε:
«Σε…»
Έφυγε
από δίπλα της χωρίς να αντιληφθεί την απουσία του. Είχε μείνει ακίνητη, με
κομμένη την ανάσα, το βλέμμα στο κενό, αφού δεν περίμενε αυτήν την εξέλιξη. Η
καρδιά της είχε αρχίσει να αντλεί και να στέλνει αίμα σαν τρελή.
Όποια
και να ήταν η επιλογή που έπρεπε να διαλέξει θα την έπαιρνε…
Νέες
εντολές
Μία
καλή παράσταση απαιτεί έναν ενδελεχή σχεδιασμό, μία σωρεία δοκιμών και κυρίως
εναρμόνιση των κινήσεων μεταξύ των συμμετεχόντων, προκειμένου να αποτυπωθεί το
επιθυμητό αποτέλεσμα. Πολλές φορές βέβαια διάφοροι παράγοντες προκαλούν τη
ματαίωση της καθώς μία αντικατάσταση, ένας αυτοσχεδιασμός ή κάποια αναβολή δεν
αρκούν για να συνεχιστεί.
Αντίθετα
από την παράσταση όμως, στη ζωή οι αποφάσεις ακολουθούν την αμείλικτη ροή των
γεγονότων, τον ταχύ ρυθμό του δευτερολέπτου και κανείς δε μπορεί να ξεφύγει.
Φαινομενικά τουλάχιστον.
Κατά
97,81% των στιγμών των μέσων περιπτώσεων των μέσω ανθρώπων, οι ζωές τους υπαγορεύονται
από οτιδήποτε εκτός από τους ίδιους, επειδή κάθε απόφαση τους δεν είναι ποτέ
αμιγώς δική τους και ο λόγος είναι απλός. Επιζητούν εντολές, επιδιώκουν να
έχουν κάποιον, κάτι, οτιδήποτε που να μπορούν στο τέλος της ημέρας να πουν
φταίει αυτός ή αυτό για κάθε ανεπιτυχή έκβαση.
Όσο
αφορά το υπόλοιπο μικρό ποσοστό εκεί ανήκουν όλοι αυτοί που σφυρηλατούν τη
μοίρα τους και μαζί με αυτή τις μοίρες των άλλων γύρω τους. Γεωγραφικά είναι
στατιστικά απίθανο να βρεθούν ταυτόχρονα στο ίδιο μέρος δύο τόσο ισχυρές
προσωπικότητες, αλλά επειδή η ζωή δεν ακολουθεί στατιστικές, δύο ισχυροί
αντίπαλοι αναδύθηκαν στην επιφάνεια και κανείς και τίποτα δε μπορεί να
αποτρέψει τη σύγκρουση τους.
Έκαστος
μοιράζει νέες εντολές, επανασχεδιάζει το πεδίο της μάχης και προετοιμάζεται για
την επικείμενη σύγκρουση. Κάθε πλεονέκτημα εν ριπή οφθαλμού ενδέχεται να
μετατραπεί σε μειονέκτημα και κάθε μειονέκτημα μπορεί να αποβεί μοιραίο. Μόλο ταύτα
κανείς δεν είναι διατεθειμένος να υποχωρήσει και ενώ ο κόσμος κινείται στους ρυθμούς
του, άνθρωποι σχεδιάζουν την επόμενη μέρα, πράκτορες κινούνται προς τους στόχους
τους και η ζωή συνεχίζεται, κάποιος έχει στρέψει το καλειδοσκόπιο του προς τον
αφανισμό του κόσμου, ενώ ο άλλος προς τον αφανισμό του ίδιου του τού αντιπάλου…
