Από
το ανοιχτό παράθυρο ξέφυγε μία ριπή ανέμου και εισχώρησε στο δωμάτιο βιαστικά,
σα να προσπαθούσε να καλύψει όλη την επιφάνεια σε ελάχιστο χρόνο. Όντας τυφλός
εκ γενετής δεν είχε ποτέ τη δυνατότητα να δει ένα φύλλο να παρασύρεται από τον
αέρα, αλλά μπορούσε να το φανταστεί ακούγοντας το.
Χρειαζόταν
αυτήν την απόσπαση προσοχής, καθώς η θερμοκρασία του κορμιού του έχει
εκτοξευθεί, ο ιδρώτας ρέει σαν ποτάμι και η κάνη του όπλου είναι κρύα, τόσο
κρύα που τη νιώθει σα νυστέρι χειρουργείου. Όπως τότε που έκανε εγχείρηση στο γόνατο και δεν είχε κοιμηθεί
από το αναισθητικό αέριο. Το νυστέρι εισχωρούσε στο γόνατο του κρύο και ένιωθε
τους μύες του σα χορδές να πάλλονται. Τότε είχε τρομάξει τόσο πολύ από το φόβο
του που οι λέξεις δε μπορούσαν να ξεκολλήσουν από το λάρυγγα του. Όπως τώρα που
κάποιος κρατά στα χέρια του τη ζωή του.
Ακούει
τα βήματα του δήμιου του, ασταθή, χωρίς σιγουριά, κινείται πάνω κάτω χωρίς
ρυθμό και κάποιες στιγμές τον ακούει που μονολογεί. Δεν καταλαβαίνει σε ποια
γλώσσα μιλάει, όμως του φωνάζει τώρα και τον χτυπάει με το όπλο. Πρέπει να ναι
όπλο γιατί είναι μικρό και μεταλλικό, ή μήπως δεν είναι? Ποτέ στη ζωή του δεν
είχε ευχηθεί να μπορούσε να δει, τώρα όμως το εύχεται πολύ έντονα.
Ξαφνικά
δέχεται ένα έντονο χτύπημα στο πρόσωπο και καταλήγει να πέφτει πάνω σε κάτι
μαλακό. Ένα πνιχτό βογγητό ακούστηκε, σχεδόν ξέπνοο. Μυρίζει ένα άρωμα,
γυναικείο, έχει την αίσθηση πως είναι ακριβό, από εκείνα τα βαριά αρώματα με
την παρατεταμένη διάρκεια στο χώρο. Πάντα τα μισούσε, γιατί δεν τον άφηναν να
συγκεντρωθεί στις υπόλοιπες μυρωδιές.
Βέβαια
τώρα η μύτη του έχει σπάσει σίγουρα, καθώς άκουσε το κόκκαλο να σπάει και κάτι
υγρό και ζεστό κυλάει αργά στο πρόσωπο του. Προσπαθεί να μετατοπίσει το κορμί
του, αλλά αυτό είναι αδύνατο, γιατί βρίσκεται δεμένος πισθάγκωνα πάνω σε
σιδερένια καρέκλα. Όσο κινείται, στο μέτρο το δυνατό, η γυναίκα από κάτω του
υποφέρει και έτσι αποφασίζει να σταματήσει.
Τότε
ακούγονται φωνές απ’ έξω από την πόρτα…
Ένα,
δύο, τρία χτυπήματα και η ξύλινη βαριά πόρτα ανοίγει με κρότο…
Το
τελευταίο πράγμα που άκουσε ήταν κάτι να πέφτει βαρύ στο πάτωμα, σαν άνθρωπος
που πέφτει, ενώ κάλυπτε τον μηχανικό θόρυβο που έκανε ένα κλικ…
Κοιμητήριο…
Η ατμόσφαιρα είναι σχεδόν αποπνικτική, άτομα
συρρέουν στις ταυτόχρονες κηδείες που θα λάβουν χώρα στο τοπικό κοιμητήριο.
Θρήνοι ακούγονται σποραδικά, κλάματα από μαυροφορεμένες γυναίκες, άντρες
σκυθρωποί, άντρες με στολές και πρόσωπα σφιγμένα, άλλοι από οργή, άλλοι από
πόνο και κάποιοι από τα δύο μαζί.
Τους
παρατηρώ και νιώθω απέραντη θλίψη, όλοι αυτοί μέχρι πριν την έκρηξη δε
νοιάζονταν για τίποτα άλλο πέρα από τη μικρή, ανιαρή, θλιβερή ζωή τους. Μου
θυμίζουν τα στρατιωτάκια που έπαιζε ο αδερφός μου όταν ήμασταν παιδιά και
αναπαριστούσε φανταστικές μάχες και σκότωνε κακούς. Αναρωτιέμαι αν μπορώ να
θεωρήσω ότι κάνω και εγώ το ίδιο πλέον. Ίσως ναι, αλλά όλοι αυτοί δεν είναι σε
θέση να δουν τη μεγαλύτερη εικόνα, εκείνο το γενικό πλαίσιο, που κατάφερα να δω
εγώ. Η δικαιοσύνη είναι τυφλή, όμως είναι και παρωχημένη.
Συγκεντρώνονται
τώρα και να που εμφανίζεται και ο ιερέας. Ιερέας. Οι αναμνήσεις με κατακλύζουν
και τα χέρια μου εισχωρούν στις τσέπες του παλτού μου. Αγγίζω τα ασημένια
νομίσματα. Αμέσως νιώθω έξαψη και ηδονή όταν θυμάμαι την έκφραση του. Εκείνα τα
γουρλωμένα μάτια και τα δάκρυα, επιτέλους πραγματικά δάκρυα να κυλάνε από
εκείνα τα αρρωστημένα μάτια.
«Δικαιοσύνη
και Θεός είναι οι πυξίδες για την ενάρετη ζωή σας.»
Όταν
μας προκαλούσε πόνο, αποστροφή και αηδία για τον ίδιο μας τον εαυτό σκεφτόταν
τις αρετές ή το Θεό? Εκείνη τη στιγμή όμως σίγουρα αναζητούσε κάποιον να τον
σώσει, κρίμα που δεν ήταν κανείς. Του έβαλα τα νομίσματα στο στόμα για να μη τα
χάσει όταν θα χρειαστεί να τον περάσει απέναντι.
Το
μόνο που με στεναχωρεί τώρα είναι ότι δεν είχα την ευκαιρία να αφήσω σε όλους
αυτούς. Το σχέδιο έτσι και αλλιώς ήταν να περιμένω όταν θα απομακρυνθούν όλοι.
Παρατηρώ πως τελείωσε το θέαμα και αποχωρούν. Πλησιάζω στον πρώτο τάφο. Νεαρός
αστυφύλακας που έπεσε την ώρα του καθήκοντος. Ένα νόμισμα για σένα. Επόμενος
αστυνομικός της ειδικής ομάδας, ένα νόμισμα και για σένα. Η λίστα περιλαμβάνει
πολλούς ακόμη και τελικά φτάνω στα δύο υποτιθέμενα θύματα, άκουσα που έλεγαν
ότι τα έβαλαν δίπλα δίπλα, όπως ήταν τις τελευταίες τους στιγμές. Η αποστροφή
μου είναι τεράστια.
Το
τελευταίο μου νόμισμα πηγαίνει στον ανοιχτό τάφο του δολοφόνου ή μάλλον του
υπαίτιου όλου αυτού ή μάλλον σε αυτόν που θέλησα να χρεωθεί τους φόνους.
Στέκομαι
αρκετή ώρα και αναπολώ το πρόσωπο του. Τρομαγμένο, με βαθιά ανησυχία στο τι θα
του συνέβαινε αν δεν ακολουθούσε το σχέδιο, ένα φοβισμένο παιδί, κρίμα που δεν
ήταν αθώος. Όλοι είμαστε ένοχοι για κάτι, άλλοι για πολλά και άλλοι για
λιγότερα, ο βαθμός ενοχής είναι το σημείο με βάση το οποίο πρέπει να αποδοθεί
δικαιοσύνη.
Επιστρέφοντας
στην πραγματικότητα νιώθω ζευγάρια μάτια να με κοιτούν καχύποπτα. Αυτά τα μάτια
είναι εκπαιδευμένα να παρατηρούν, να προσέχουν και να είναι έτοιμα για
οποιαδήποτε αντιπαράθεση. Πρέπει να κατάλαβαν ότι έχω κάποια θέση σε όλο αυτό.
Τι ειρωνεία, γυρίζω το κεφάλι μου και βλέπω τον ντετέκτιβ Ροθ σε όλο του το
μεγαλείο να είναι έτοιμος να εκραγεί, έτοιμος για δράση, για να δείξει ότι το
παρατσούκλι του δεν είναι τυχαίο, το «γεράκι».
Ατυχές
κατά τη γνώμη μου, αν ήταν γεράκι όντως θα με είχε καταλάβει τόσες φορές που με
είχε συναντήσει, μετά από κάθε δολοφονία που ερευνούσε.
«Είσαι
ένας τυχαίος τελικά.» μονολογώ. Δε ξέρω αν με άκουσε, αλλά τώρα πια λίγη
σημασία έχει.
Με
έχουν περικυκλώσει και νομίζουν ότι κάτι κατάφεραν. Όλα ήταν μέρος του σχεδίου
και τα πιόνια είχαν προκαθορισμένους ρόλους, ώρα για την κορύφωση του έργου.
Πλησιάζω προς το μέρος του.
«Γεια
σας ντετέκτιβ Ροθ. Είναι έγκλημα να εναποθέτω ένα φόρο τιμής?»
«Όχι
δεν είναι και ούτε θα θεωρηθεί ποτέ. Το πρόβλημα όμως είναι πως θα μπορούσε να
θεωρηθεί ύποπτο που το κάνατε σε όλους και δώσατε ιδιαίτερη προσοχή στο
δολοφόνο.»
Χαμηλώνω
το κεφάλι και χαμογελώ.
«Δε
συστήθηκα. Με συγχωρείτε. Το όνομα μου είναι Ζακλίν, αλλά μπορείτε να με
φωνάζετε Ζακ.»
Το
βλέμμα του πάγωσε σαν στρεβλός πίνακας του Γκωγκέν. Ο φοβισμός πάντα βρίσκει
τον τρόπο του να σε συναρπάσει, όπως και ο αγαπητός κύριος Ροθ.
«Μα
εσύ είσαι γυναίκα…» σιγοψιθύρισε πριν με συλλάβουν.
Η
αρμονία κρύβεται πίσω από τους αριθμούς, πάντα σε γοητεύουν…
Αίθουσα ανακρίσεων Β
Το
κρύο μέταλλο είναι αναζωογονητικό, σου θυμίζει ποια είσαι και που κυρίως που
είσαι. Πάντα θεωρούσα πως τις χειροπέδες τις εφηύραν άντρες για να μας
επιβάλουν τη δύναμη τους και να μας χαλιναγωγήσουν. Πίσω στην πατρίδα με
θεωρούσαν δυνητικά επικίνδυνη για τα φυσικά μου χαρίσματα, έτσι και αλλιώς
παγκόσμια πρωταθλήτρια στα εφτά μου χρόνια δεν ήταν λίγο.
Ο
Σεργκέι όμως είχε άλλες βλέψεις, ένα σάπιο κατάλοιπο του καθεστώτος, ένας Ρώσος
στην Ανατολική Γερμανία με ιδεολογία την Νέα Ρωσία. Αηδία με πιάνει και μόνο
στη σκέψη της ιδεολογίας, της άχρηστης αυτής ιδεολογίας…
«Ώστε
Ζακ σε λένε, ε?»
Ήταν
η βροντερή φωνή του Ροθ. Πίσω από το παράθυρο θα υπάρχει κάποιος σημαντικός,
μάλλον κοστουμάτοι και φοβάται πως αν δεν παρουσιάσει ένα καλό θέαμα, θα χάσει
την αρχηγία ως κυρίαρχο αρσενικό. Ο Σεργκέι τουλάχιστον ήταν άντρας.
«Μάλιστα.»
«Πριν
από λίγο στην κηδεία ήσουν ομιλιτικότατη. Προς τι η λακωνικότητα τώρα? Θα – »
«Συγνώμη,
αλλά ήταν κηδείες, πληθυντικός.»
Ήθελα
να του δείξω ότι δεν είμαι υπό σε αυτό το δωμάτιο. Ήδη βλέπω τις αλλαγές στο
πρόσωπο του. Συνειδητοποιεί ότι τον έκανα να φανεί αρχάριος, εξοργίζεται,
προσπαθεί να κρατηθεί, ξέρει ότι έχασε το παιχνίδι και τώρα θα κάνει την κίνηση
του.
«Νομίζεις
πως είσαι έξυπνη ε?» έρχεται με φόρα και σπρώχνει το τραπέζι μακριά «Νομίζεις
ότι μπορείς να με γελοιοποιήσεις?»
Δε
μπορώ να μην κρατηθώ, είναι αδύνατο, χαμογελάω και:
«Ναι.
Τελευταία φορά που κοίταξα το IQ μου ήταν ανάμεσα στην ελίτ των πιο έξυπνων στον κόσμο,
ενώ το δικό σου δεν το έχω δει πουθενά… Μήπως οφείλεται στο ότι είναι
ανύπαρκτο?»
Η
γροθιά του ήταν απρόσμενα δυνατή, είχα χτυπήσει νεύρο, αλλά δε συγκρινόταν με
τη γροθιά του Σεργκέι, εκείνος όταν γρονθοκοπούσε μπορούσε να σε σκοτώσει ακόμα
και αν κρατούσες μεσαιωνική ασπίδα. Η δεύτερη ίσα που την ένιωσα, καθώς είχαν
μπει βίαια αστυνομικοί που τον πήραν έξω κακήν κακώς. Η εικόνα του ήταν
τραγική, ωρυόταν, χτυπιόταν και έβριζε απειλώντας τους πάντες. Καλή μετάθεση
στο πουθενά πρώην ντετέκτιβ Ροθ.
Αφού
καταλάγιασε η σκόνη εμφανίστηκε το δίδυμο που ήξερα καλά.
«Πράκτορας
Σμιθ, Άνταμ Σμιθ και πράκτορας Κέυνς –»
«Τζον
Κέυνς. Ναι γνωρίζω ποιοι είστε αγόρια. Χαίρομαι που με γνωρίζετε.»
Η
έκπληξη τους κράτησε λίγο, γνήσιοι επαγγελματίες. Ο Σμιθ φορούσε ένα γκρίζο
λινό κοστούμι με ένα άσπρο πουκάμισο. Η γραβάτα του σχεδόν φώναζε πως είναι από
ιταλικό οίκο και κοστίζει πολλά μηδενικά. Αντίθετα ο Κέυνς ήταν ένα πιστό
αντίγραφο του πρώτου στην πιο οικονομική εκδοχή του και οι δύο πιστά
τσοπανόσκυλα της υπηρεσίας.
«Θα
μπορούσατε να μας πείτε το πραγματικό σας όνομα?» ρώτησε ο γοητευτικός Άνταμ.
«Αυτό
δεν πρόκειται να γίνει ποτέ.»
«Μάλιστα
τι σχέση είχατε με τα θύματα?»
«Εκτός
του ότι εγώ ευθύνομαι για το θάνατο τους? Καμία.»
Το
βλέμμα τους ήταν απολαυστικό. Με κοιτούσαν εξονυχιστικά για αν μπλοφάρω ή όχι.
«Ισχυρίζεστε
πως εσείς τους σκοτώσατε?»
«Όχι
βέβαια! Αυτό έλειπε! Η αστυνομία και το υπέρμετρο πάθος τους τούς σκότωσε. Εγώ
απλά έβαλα τα εκρηκτικά. Άλλος πάτησε τη… σκανδάλη.»
«Θέλετε
να πείτε πως είχατε στρατιωτική εκπαίδευση?» ο άμεσος Τζον.
«Θέλω
να πω πως ξέρω πολλά πράγματα και ένα από αυτά είναι να παίζω με εκρηκτικά.»
εδώ τους χάρισα ένα τέλειο χαμόγελο, το οποίο δεν το εκτίμησαν.
«Μας
ενημέρωσαν προηγουμένως πως ήταν αδύνατο
να πάρουν τα δακτυλικά σας αποτυπώματα γιατί τα ακροδάχτυλα σας είναι καμένα με
οξύ. Πληρωμένη δολοφόνος λοιπόν?»
«Αγαπητέ
Τζον, το ποια είμαι το ξέρετε ήδη. Με λένε Ζακλίν και όταν επικοινωνούσα με τον
κόσμο υπέγραφα ως Ζακ.»
«Ζακλίν,
όπως Ζακλίν ντε Ρομιγί?»
«Ωω!
Με εντυπωσιάσατε κύριε Άνταμ! Πάντα σας έβρισκα γοητευτικό και συναρπαστικό,
όμως τώρα με εντυπωσιάσατε. Ναι. Ήταν μία από τις πιο γνωστές γυναίκες στην
ιστορία της ανθρωπότητας και ασχολήθηκε με αυτό που μου αρέσει πιο πολύ, την
αρχαία Ελλάδα. Όταν ήμουν –»
«Δε
μας ενδιαφέρει η φιλοσοφία!» με διέκοψε ο ανυπόμονος Κέυνς «Από πού ξέρατε τον
Έρνεστ Χες?»
«Ο
Έρνεστ, ο πάντα καλός, τυφλός Έρνεστ. Τον συναντούσες στο δρόμο και σου έκανε
εντύπωση η ευκολία με την οποία μπορούσε να κινείται και να είναι ανεξάρτητος.
Το μπαστούνι του ήταν από κερασιά, επεξεργασμένο ώστε να μη σπάει. Κάθε μέρα
έκανε τη βόλτα του κατά μήκος του ποταμού και ίσως τον έβλεπες που καθόταν
πάντα στο ίδιο παγκάκι να μιλάει με περαστικούς. Αν παρατηρούσες όμως καλύτερα
θα έβλεπες πως μετέφερε πληροφορίες για στόχους, στόχους άτομα που ήταν
δυνητικά επικίνδυνα για τις φιλοδοξίες του.»
«Οι
οποίες ήταν?»
«Η
ανάσταση του Ράιχ. Του 4ου Ράιχ. Στο σκληρό δίσκο που βρήκατε πάνω
μου υπάρχουν τα πάντα για τον Έρνεστ και το τσιράκι του την Αμάντα.»
Ο
Άνταμ κοιτούσε σχολαστικά τα αρχεία του στο φάκελο. Η χάρη του ήταν μοναδική,
κρίμα που δε θα είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω τις χάρες του άλλη μία φορά.
«Αμάντα
Κόλλινς. Μάλιστα.» χτυπούσε το πηγούνι με το δείκτη πάντα όταν σκεφτόταν,
χαρακτηριστικό του «Από ότι βλέπω εδώ εκατομμυριούχος με ανεπτυγμένη
φιλανθρωπική δράση και πρόσφατα χήρα. Νομίζω –»
«Η
Αμάντα σκότωσε τον άνδρα της στη διάρκεια των διακοπών τους στις Άλπεις. Θα
περνούσαν ένα ρομαντικό τριήμερο όταν το πρώτο βράδυ μία επείγουσα κλήση του
Τζορτζ τον ανάγκασε να επιστρέψει στο Λονδίνο. Εκείνη ισχυρίστηκε πως θα έμενε
πίσω να απολαύσει το χιονισμένο τοπίο. Οι κάμερες και ο ξενοδόχος θα σας πουν
με σιγουριά πως δεν έφυγε ποτέ και αυτό εν μέρει είναι αλήθεια, γιατί δε βγήκε
ως Αμάντα, αλλά ως Μαριλίντα Χεσούς Πεσέιρο. Η υπηρέτρια βραζιλιάνικης
καταγωγής με αυστριακό διαβατήριο. Αν βρείτε ζωντανή τη Μαριλίντα θα σας το
επιβεβαιώσει, αλλιώς κοιτάξτε σε κανένα γκρεμό στο “κόκκινο βουνό”.»
«Monte Rosa.»
«Πολύ
έξυπνος κύριε Τζον. Έχετε τα στοιχεία και ο χρόνος μου τελείωσε.»
Κοίταξα
με δραματικό τρόπο το ρολόι μου και είδα πως είχε έρθει η ώρα 18:06, όπως
είχαμε συμφωνήσει. Εξετέλεσα το καθήκον μου σαν καλή στρατιώτης. Από τη μέρα
που γεννήθηκε η Μαγκνταλένα Ούλμ ήξεραν οι γονείς της πως θα την έχαναν. Ο
πατέρας μου με έμαθε σκάκι όπου διέπρεψα και η μάνα μου το πώς χειρίζεσαι τους
άνδρες. Ο Σεργκέι όλα τα υπόλοιπα. Προτού καν κλείσω τα δεκαοκτώ ήμουν άρτια
εκπαιδευμένη στρατιώτης, μέχρι που σκότωσα το Σεργκέι.
Όταν
ο εκπαιδευτής πεθάνει, αναλαμβάνει ο μέντορας και σε αυτόν τα χρωστάω όλα, αυτό
που έγινα σήμερα και αυτή που θα μείνει για πάντα ως Ζακ.
«Κύριοι,
χάρηκα που τα είπαμε. Άνταμ θα θυμάμαι πάντα τη νύχτα στο Παλέρμο. Εγώ ήμουν η
Νόρμα σου, ο επίγειος άγγελος σου. Αντίο.»
Πρόλαβα
να δω το πρόσωπο του όταν κατάλαβε τι εννοούσα, έκπληξη και μια γλυκιά
ανάμνηση. Το δηλητήριο επέδρασε γρήγορα. Ο ρόλος μου τελείωσε…
Οι επιστολές του Ζακ
#1
Ιερέας Χέλμουτ Κοχ
Στην
ενορία του θεωρούνταν ως ένας από τους καλύτερους ιερείς που υπήρξε ποτέ. Οι
πιστοί συνέρρεαν στην εκκλησία κατά εκατοντάδες για να ακούσουν το κήρυγμα του.
Επίσης έστελναν τα παιδιά τους για να τα καθοδηγεί και να τα προστατεύει.
Κρίθηκε
ένοχος για όλα, αμαρτήματα εις βάρος των παιδιών αυτών που τόλμησε να ασελγήσει
πάνω τους και να καταδικάσει ψυχές σε αιώνιο μαρτύριο. Η ποινή του, θάνατος.
Το
πτώμα του θα το βρείτε στη λίμνη έξω από την ενορία του.
Απόσπασμα από την τοπική εφημερίδα.
“Σήμερα
το πρωί βρέθηκε το άψυχο σώμα του αγαπημένου μας ιερέα, Χέλμουτ Κοχ. Το ανέσυρε
ένας ψαράς καθώς το είδε να επιπλέει όχι πολύ μακριά από τη θέση όπου ψαρεύει
πάντα. Τρομαγμένος και φανερά χαμένος μεταφέρθηκε στο κοντινό νοσοκομείο για να
του προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες.
Ο
καθοδηγητής μας βρέθηκε δολοφονημένος όπως μας ενημέρωσαν οι αρχές, καθώς ήταν
ακρωτηριασμένος και ανοιγμένος από το λαιμό ως την κοιλιά. Ο ιατροδικαστής που
μετέβη στο σημείο εικάζει πως ήταν δολοφονημένος τουλάχιστον 24 ώρες.”
#2
Ζεύγος Ράδερφορντ
Ένα
ευυπόληπτο ζεύγος του αριστοκρατικού Λονδίνου. Συναντήθηκαν τυχαία οι δρόμοι
μας όταν ξεφορτωνόταν ο Γουίλιαμ το πτώμα της νεαρής του φοιτήτριας. Είχε πάντα
την ανάγκη να δοκιμάζει νέες και πρόθυμες κοπέλες, όπως έλεγε ο ίδιος “Ποτέ δεν
είναι αρκετή η δόση από ένα νυμφίδιο”. Η γυναίκα του δε θα ανεχόταν ποτέ να
χωρίσει τον άντρα της και πόσο μάλλον να παραδεχτεί την απιστία του άντρα της.
Δηλητηρίαζε τις άτυχες κοπέλες και μετά όταν βρίσκονταν στο τραπέζι του
ιατροδικαστή Ράδερφορντ η αιτία θανάτου έγραφε “φυσικά αίτια”.
Κρίθηκε
ένοχος για τις δολοφονίες των φοιτητριών του.
Κρίθηκε
ένοχη για τις δολοφονίες των φοιτητριών του.
Η
ποινή τους θάνατος.
Απόσπασμα από την London Tribune.
“Ο
Λόρδος Ράδερφορντ και η γυναίκα του βρέθηκαν απαγχονισμένοι να κρέμονται από το
κλαδί του δέντρου στην αυλή του σπιτιού τους. Ο Λόρδος είχε αποφασίσει πως οι
ρυθμοί της πόλης τον έχουν κουράσει και είχε αποσυρθεί στα προάστια. Εκεί ζούσε
τα τελευταία χρόνια όπου προσπαθούσε να κάνει ότι μπορεί για να σταματήσει τα
αυξημένα ποσοστά αυτοκτονιών νεαρών κοριτσιών.
Τα
άψυχα σώματα βρήκε νωρίς το πρωί η υπηρέτρια του ζευγαριού να κρέμονται με
χοντρό σχοινί από το μεγαλύτερο κλαδί. Η Σκότλαντ Γιάρντ ερευνά την υπόθεση και
έχει αποκλείσει το κίνητρο της ληστείας. Εκτεταμένες έρευνες διεξάγονται για
την εύρεση των ενόχων.”
#3
Δικαστής Ζαν Μπαπτίστ Μονρό
Η
δικαιοσύνη έχασε τον ορισμό της από τη στιγμή που ο δικαστής Μονρό ανέλαβε το
καθήκον να την απονείμει. Γνωστός και πολύ σεβαστός δικαστής σε όλη τη Γαλλία,
τόλμησε να υπονομεύσει τον ορισμό της δικαιοσύνης, στέλνοντας στη φυλακή άτομα
που δεν είχαν τη δυνατότητα να πληρώσουν για να αποφύγουν την καταδίκη και
άφησε ελεύθερους εγκληματίες που ευθύνονται για το θάνατο πολλών αθώων.
Αυτή
τη φορά δικάστηκε και καταδικάστηκε για την μη απονομή δικαιοσύνης. Η ποινή του
θάνατος.
Απόσπασμα από την L'Humanité.
“Ολόκληρη
η Γαλλία είναι συγκλονισμένη από το φρικτό θάνατο του αξιότιμου δικαστή Ζαν
Μπαπτίστ Μονρό. Ήταν ο στυλοβάτης της γαλλικής δικαιοσύνης και πρωτεργάτης για
τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ευρωπαϊκή ένωση. Η συνεισφορά του είναι
ανυπολόγιστη και ήταν παρών στις πιο μεγάλες δίκες που έλαβαν χώρα ποτέ στη
Γαλλία.
Το
νεκρό σώμα του βρέθηκε χθες το βράδυ στην πλατεία Νοτρ Νταμ πεταμένο στο δρόμο.
Αν και υπήρχαν πολλοί αυτόπτες μάρτυρες τριγύρω, κανείς δεν κατάφερε να δώσει
ακριβή περιγραφή του δράστη ή των δραστών. Βέβαια σημαντική λεπτομέρεια
αποτελεί ότι οι οφθαλμοί του έλειπαν και οι αστυνομικοί που έσπευσαν στο σημείο
δε μπορούσαν να αντικρίσουν το πτώμα, χωρίς να αφήσουν να διαρρεύσουν
λεπτομέρειες.”
Σε ένα γραφείο κάπου στο κόσμο.
«Έι!
Άνταμ?»
«Ναι?»
«Τελικά
εκείνη ήταν η μυστηριώδη γυναίκα?»
«Από
ότι φαίνεται, ναι… Δε θα το πίστευα ποτέ ότι θα μπορούσε να έχει σκοτώσει τόσα
άτομα…»
Η
σιωπή έπεσε βαριά στο δωμάτιο.
Τα
γραφεία τους ήταν κοντά το ένα από το άλλο, γιατί ήθελαν να νιώθουν σαν ένα
άτομο, ήταν συνεργάτες πολλά χρόνια και αυτή τους η σχέση απέδιδε πάντα. Εκτός
από αυτήν τη φορά. Αυτή τη φορά είχαν κάνει λάθος στο προφίλ. Το προφίλ ήταν
πάντα ακριβές. Είχαν αποφανθεί πως πρέπει να είναι άντρας σαράντα με πενήντα
ετών, αρκετά αθλητικός, με υψηλό δείκτη ευφυΐας, μοναχικός και με ιατρικές
γνώσεις.
Σαν
επιστέγασμα της απόλυτης αποτυχίας τους, ο δολοφόνος που προσφέρθηκε να
παραδοθεί και να τους αποκαλύψει πως ήταν αυτή, πέθανε την ώρα της ανάκρισης.
Τους είχε αφήσει πρώτα όμως στοιχεία που αποκάλυπταν πολλά για τα θύματα και
κυρίως για τον “δολοφόνο” σκότωσε ένας ελεύθερος σκοπευτής στην ομηρία που
κατέληξε σε μακελειό.
Το
τηλέφωνο χτυπάει σπάζοντας τη σιωπή.
«Εμπρός?»
ο Άνταμ απαντάει με παραιτημένο ύφος.
«Το
πτώμα που είχα αναλάβει να κάνω τη νεκροψία, η γυναίκα δολοφόνος?» ο ανήσυχος
ιατροδικαστής.
«Ναι?
Τι με αυτό?»
«Εμ…
Να… Εεε… Δεν υπάρχει πια.»
«Τι
εννοείς? Τι λες τώρα?» ανήσυχος πετάγεται από το γραφείο του «Μίλα που να σε
πάρει!»
«Για
την ακρίβεια δεν πήγε πουθενά, αλλά έλιωσε πάνω στον πάγκο μου. Κάποιο πολύ
ισχυρό οξύ την αποσυνέθεσε…»
Το
ακουστικό έπεσε μετέωρο από τα χέρια του και προσγειώθηκε με κρότο στο πάτωμα.
Όλα είχαν τελειώσει.
Τέλος.
«Τι
έχεις να δηλώσεις Ζακλίν μου? Δεν ήταν ο τέλειος φόνος?»
«Χιχι!
Ναι θαρρώ πως ήταν τέλειος… Αν και όχι όπως τώρα.»
«Χμ…
Ρουά Ματ, ε?»
«Ναι
με πύργο στο Θ2.»
«Κρίμα,
γιατί θεωρούσα πως είχα περιθώριο για μία κίνηση ακόμα.»
«Είχες,
αλλά δεν την έκανες.»
«Σε
σκότωσα μία φορά, δε χρειάζεται να το ξανακάνω.»
«Λες
να καταλάβουν ποτέ?»
«Η
τελειότητα κρύβεται στους αριθμούς και η μαγεία στην εξαφάνιση.»
«Θα
συνεχίσουμε?»
«Έχουμε
μερικές χώρες ακόμη.»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου