Επισκέπτης…
«Μπήκες σε μεγάλο κόπο σήμερα για να με εξοντώσεις ομολογώ.»
«Άλλη μια μέρα στη δουλειά ήταν μόνο.»
«Βασικός σου στόχος ήταν τότε η ανάκτηση του αφεντικού σου?»
«Είχες κάτι δικό μου και το ήθελα πίσω, ήταν θέμα χρόνου
λοιπόν να το πάρω. Όσο για σένα προσωπικά, είναι ζήτημα μερικών λεπτών.»
«Ακούγεσαι πολύ σίγουρος για τον εαυτό σου, αλλά να σου
υπενθυμίσω ότι είμαι ο καλύτερος στην εξαπάτηση.»
«Αν ήσουν ο καλύτερος τότε θα σταματούσες τον απρόσκλητο
επισκέπτη σου.»
«Μπλοφάρεις και για να στο αποδείξω, γιατί δεν ελέγχεις το
δωμάτιο της κλινικής? Να σου πω μήπως τον αριθμό του δωματίου?»
Ένας ακαθόριστος, οξύς ήχος μικρής διάρκειας ακούστηκε από
την άλλη γραμμή και μετά σιωπή.
«Σκέφτεσαι τις επιλογές σου έτσι δεν είναι? Σου είπα είμαι ο
καλύτερος και σίγουρα οι υπόλοιποι έχουν δυσαρεστηθεί με τις καθυστερήσεις.»
«Ξέρεις θα ήθελα να συνομιλήσουμε περισσότερο για την
εσφαλμένη αντίληψη σου να λες συνέχεια ότι είσαι ο καλύτερος, ενώ έχεις
οικειοποιηθεί ένα όνομα που ανήκει σε άλλον. Ο Ιανός ήταν θεός και μάλιστα
εκείνος που ξέφυγε από την λογική των άλλων θεών. Το γεγονός ότι σου έχουν
επιτρέψει να φέρεις το όνομα αυτό είναι γιατί ο πραγματικός Ιανός θέλει να
μείνει στις σκιές, περιμένοντας με να κάνω την κίνηση μου.»
«Εγώ είμαι ο ένας και μοναδικός, για αυτό αν θες κάνε μου τη
χάρη να το βουλώσεις, αλλιώς-»
«Αλλιώς τι?»
Η φωνή του συνομιλητή του ακούστηκε δυσοίωνα κοντά, πολύ
κοντά.
Ο Ιανός που βρισκόταν στο κτίριο ήταν ένα ανδρείκελο που ο
πραγματικός είχε προωθήσει και πείσει πως μπορούσε να παριστάνει τον αρχηγό.
Αναμφίβολα είχε ικανότητες, όχι τέτοιες όμως που άρμοζαν σε κάποιον με τεράστια
υπομονή και επιδεξιότητα.
«Δε μπορεί…» κατάφερε να ψελλίσει προτού το κεφάλι του
αποχωριστεί από το υπόλοιπο σώμα του.
Ο Μέντορας κινήθηκε με την άνεση του ανθρώπου που είχε
ξαναβρεθεί στο χώρο και με το αίμα που ανάβλυζε από την τραχεία άφησε ένα
μήνυμα για τον πραγματικό Ιανό. Συμπλήρωνε την τελευταία λέξη στον τοίχο όταν
δέχθηκε σήμα ότι υπήρχαν επισκέψεις. Το μήνυμα του ήταν: «Έρχομαι για σένα».
Η τοπική αστυνομία είχε κληθεί να ερευνήσει αναφορές που
έλεγαν πως ακούστηκαν πυροβολισμοί σε ένα ξενοδοχείο και ότι όφειλαν να
ερευνήσουν το συμβάν. Το πιο κοντινό περιπολικό περιελάμβανε το βετεράνο πλέον
σε συμβάντα υψηλού κινδύνου Χακάν Σεϊμάνογλου, Τούρκο μετανάστη με εικοσαετή
εμπειρία στο σώμα και τον Σούλτς Φιρτ, απόφοιτο της ακαδημίας με ένα χρόνο
προϋπηρεσία.
Ο Χακάν τον είχε προετοιμάσει πως: «Ή φάρσα θα είναι ή καμία
απατημένη βρήκε το σύζυγο της με άλλη και πήγε να τον σκοτώσει.»
Το μυαλό του Σούλτς είχε παραμείνει κολλημένο στην εικόνα
ενός εφήβου που τον κοιτούσε ατάραχος, ενώ κρατούσε ένα ανθρώπινο κεφάλι από τα
μαλλιά. Η εικόνα είχε χαραχτεί στη μνήμη του, γνωρίζοντας πως ότι και να
γινόταν δε θα την ξεχνούσε ποτέ. Από εκείνη τη μέρα και μέχρι το τέλος της ζωής
του θα έβλεπε εφιάλτες που θα τον στοίχειωναν κάθε φορά που θα έκανε κάποιο
λάθος, σα μία νέμεση να τον κυνηγά και να του θυμίζει ότι υπάρχει κάποιος που
θα τον κυνηγούσε αν δε διόρθωνε τα λάθη του.
Η μέρα του είχε ξεκινήσει όπως όλες, μία τυπική, τυπικότατη
μέρα, για να καταλήξει στην αίθουσα ανακρίσεων με τον Ροθ να τον ανακρίνει σαν
ένα κοινό εγκληματία. Σιχαινόταν τον Ροθ, όσο κανέναν άλλο στο τμήμα.
«Πάμε πάλι από την αρχή.» έλεγε για τρίτη φορά ο ντετέκτιβ
Ροθ.
«Πόσες φορές πρέπει να πω τα ίδια?» φώναξε αγανακτισμένος ο
Σούλτς.
«Τόσες όσες χρειαστεί, ξέρεις τη διαδικασία.» του αντιγύρισε
ατάραχος.
«Δεν είμαι ύποπτος! Έτυχε να είμαι στη κατάλληλη θέση την πιο
ακατάλληλη στιγμή…»
«Συμφωνώ απολύτως!» είπε με ψεύτικο ενθουσιασμό «Το μόνο
πρόβλημα είναι πως ο δολοφόνος αφού είχε ξεπαστρέψει τόσα άτομα άφησε εσένα
ζωντανό? Δε σου φαίνεται περίεργο?»
«Καλύτερα να με είχε σκοτώσει.» σκεφτόταν.
Η ανάκριση είχε αποκομίσει μόνο πως ένας ύποπτος είχε
διεισδύσει στον τρίτο όροφο του ξενοδοχείου και είχε αποκόψει την παροχή
ρεύματος σε όλο τον όροφο, αλλά είχε και ακρωτηριάσει αρκετούς τύπους που είχαν
εκκρεμή εντάλματα σύλληψης από την Ιντερπόλ. Ανάμεσα σε αυτούς βρισκόταν και το
αποκεφαλισμένο πτώμα αγνώστων στοιχείων, ενώ αποτυπώματα, DNA κτλ. δεν συνέπιπταν σε καμία λίστα.
Το κεφάλι του έλειπε από τον τόπο του εγκλήματος.
«Τι σου είπε ακριβώς?»
«Θα γυρίσεις από την άλλη πλευρά και θα συνεχίσεις την έρευνα
σου. Δε θα πεις ποτέ σε κανέναν ότι με συνάντησες, γιατί αν το κάνεις δε θα
δεις άλλη μέρα. Σύμφωνοι?»
«Μάλιστα και σε άφησε να φύγεις?»
«Όχι! Φυσικά όχι! Με χτύπησε στο
κεφάλι και έχασα τις αισθήσεις μου! Πόσες φορές να τα ξαναπώ?»
«Βλέπω ότι με εμένα έχεις νεύρα και
ένταση!» είπε ειρωνικά «Εκείνη τη στιγμή που βρίσκονταν τα νεύρα σου? Φοβήθηκες
μήπως? Ένιωσες ζεστά κάτουρα να κυλάνε στο πόδι σου? Αδερφούλα?»
«Άντε γαμήσου! Δε σου επιτρέπω
καραγκιόζη!»
Η γροθιά τον πέτυχε κάτω από το
σαγόνι και τον έριξε πίσω στον τοίχο, επιβάλλοντας στους υπόλοιπους έξω να
εισέλθουν μέσα επειγόντως για να εκτονώσουν την κατάσταση. Πανικός επικράτησε
προκειμένου να χωρίσουν τους δύο εμπλεκόμενους και να εκτονώσουν την κατάσταση.
Λίγο πριν σύρουν έξω από το δωμάτιο τον Ροθ ο Σούλτς πρόλαβε να του απευθύνει:
«Εύχομαι να σε επισκεφθεί την ώρα
που θα κοιμάσαι και να νιώσεις ότι ένιωσα εγώ! Στο εύχομαι ολόψυχα!» φώναξε
φτύνοντας σχεδόν τις λέξεις προς το μέρος του αποχωρούντα Ροθ.
Μία ευχή που δε θα αργούσε να
πραγματοποιηθεί…
Ανάρρωση…
Υπήρχε μία ευεξία κινούμενη μέσα στο κορμί μου η οποία μου
θολώνει το μυαλό και δε μπορώ να σκεφτώ καθαρά. Σίγουρα μου έχουν χορηγήσει
κάποιο ηρεμιστικό ή κάτι χειρότερο, κάτι που δε μου άφηνε ευοίωνες προοπτικές ή
έστω κάποια δυνατότητα διαφυγής. Ωστόσο, ένιωθα να μην απειλούμαι, κάτι που
φαινόταν παράξενο υπό τις συνθήκες αιχμαλωσίας μου και τα βασανιστήρια που είχα
να υπομείνω μέχρι να με αποτελειώσουν.
«Οι ενδείξεις της γιατρέ σήμερα είναι αρκετά καλές.»
ακούστηκε μία μονότονη γυναικεία φωνή.
«Ωραία, υπολογίζω αύριο να είναι σε καλύτερη κατάσταση.»
Ο ήχος, το χρώμα και κάτι που δε μπορούσα να το προσδιορίσω
μου φαινόντουσαν γνωστά, οικεία. Προσπαθούσα να ανοίξω το στόμα μου και να
αρθρώσω κάποια λέξη, όμως το ένιωθα τόσο μουδιασμένο που δε μπορούσα να κουνήσω
ένα μυ. Ανήμπορη να κάνω οτιδήποτε άλλο από το να σκέφτομαι, ενέδωσα στον
πειρασμό της ευεξίας και αφέθηκα.
Η συνειδητοποίηση πως μπορούσα να κινήσω τα άκρα μου και να
ανοίξω τα μάτια μου με καθησύχασε σε μεγάλο βαθμό, όμως ήθελα απεγνωσμένα να
μάθω τι είχε συμβεί.
Που ήμουν?
Πόσες μέρες ήμουν έτσι?
Άρχισα να δοκιμάζω μερικές κινήσεις και το σώμα μου
ανταποκρινόταν μέχρι ένα βαθμό, ευχάριστα νέα. Αυτό σήμαινε πως θα μπορούσα να
είμαι στην προηγούμενη φυσική μου κατάσταση σε μία εβδομάδα. Δοκίμασα να σηκωθώ
και το κεφάλι μου ήταν βαρύ και ζαλιζόμουν. Ίσως να χρειαζόμουν περισσότερο
καιρό.
«Πως αισθάνεσαι σήμερα?» η φωνή του μέντορα τόσο καθαρή και
αγχολυτική, σε βαθμό που με τρελαίνει.
«Θα προτιμούσα να είχε λίγο φως το δωμάτιο.»
«Εγώ θα προτιμούσα να μη χρειαζόμουν να σε σώσω.» παύση τόσο
μεγάλη που ήθελα να σκοτώσω κάποιον «Η ζωή είναι άδικη τελικά, δε νομίζεις?»
Η ειρωνεία του ήταν εξωπραγματική, ουσιαστικά μου έλεγε πως
ήταν κάτι που έκανε, τετριμμένο, αλλά ταυτόχρονα του άρεσε. Εμένα όμως δε μου
άρεσε. Για πολλούς λόγους, με τον κυριότερο: Αν σε σώζει ο ανώτερος σου που
υποτίθεται πρέπει να τον σώζεις εσύ, θα βγεις σύντομα σε συνταξιοδότηση.
«Μπορούμε να αφήσουμε τους γρίφους
και να μιλήσουμε ανοιχτά?»
«Όπως επιθυμείς. Υπάρχει ένα σχέδιο
που είναι ήδη σε εφαρμογή και περιμένει εσένα να λάβεις τη θέση σου.»
«Το οποίο δε θα ξέρω μέχρι να έρθει
η ώρα μου να το μάθω, σωστά?» είχα εκνευριστεί και κυρίως με εξόργιζε το
γεγονός πως με άφηνε για ακόμη μία φορά στο σκοτάδι.
«Ξέρεις, δε σε αφήνω στο σκοτάδι
επειδή είμαι σαδιστής» πάλι εκείνη η σιωπή, που τώρα καταλάβαινα ότι το έκανε
για να μου δώσει χρόνο να χωνέψω το γεγονός ότι ήξερε ακριβώς τι σκεφτόμουν
«αλλά επειδή δεν έχω ακριβές σχέδιο στο μυαλό μου και πάντα αυτοσχεδιάζω.»
«Μη με περνάς για χαζή!» φώναξα.
«Αν σε θεωρούσα χαζή, τότε θα ήσουν
μία χαζή νεκρή.»
Κάτι στη δήλωση του με έκανε να
ανατριχιάσω, είχε κάτι παγερό και τελεσίδικο η φωνή του όταν απαντούσε έτσι,
τόσο αινιγματικά.
«Το αρχικό μου σχέδιο έχει φτάσει
στο τέλος του και εσύ απέτυχες.»
«Δεν ήμουν ποτέ μέρος του σχεδίου
σου!» πρόλαβα να αντιτάξω προτού ακούσω:
«Πάντα ήσουν μέρος του σχεδίου
μου.» έτσι απλά με έκανε να αμφισβητήσω όλες τις αποφάσεις μου.
Ήμουν σίγουρη ότι είμαι η πιο
έξυπνη από οποιονδήποτε γνώριζα και ξέρω ότι είναι αλήθεια, αλλά αυτός ο άνθρωπος
διατείνεται ότι είναι ο πιο έξυπνος από όλους. Αυτό είναι αδύνατο και το ξέρω
καλά, οπότε μου λέει ψέματα, όμως μέχρι τώρα είχε πάντα δίκιο σε όλα. Τότε
άρχισα να σκέφτομαι ποια παρόρμηση με είχε καταλάβει να ακολουθήσω τον Μέντορα,
πως με είχε αφήσει στο σκοτάδι, πως βρήκα τον εξοπλισμό που χρειαζόμουν, οι
αποφάσεις που πήρα ήταν βάσει σχεδίου, του δικού του σχεδίου.
«Υποκλίνομαι.» είπα με αρκετή δόση
ειρωνείας.
«Ζακ οι ειρωνείες δε μου άρεσαν
ποτέ, πόσο μάλλον από σένα.»
«Με λένε Ζακλίν όχι Ζακ.»
«Εντάξει Ζακλίν.» ο τρόπος που ανέφερε το όνομα μου είχε κάτι δυσοίωνο «Το
σχέδιο μου θα προχωρήσει με ή χωρίς εσένα, να το θυμάσαι.»
«Αυτό σημαίνει ότι απολύομαι?»
«Αυτό δε σημαίνει τίποτα για σένα.
Η απόφαση σου είναι σεβαστή. Δε σε υπολογίζω όμως για υποθέσεις ανωτέρου
επιπέδου.»
Υποθέσεις ανωτέρου επιπέδου? Το
μυαλό μου έψαχνε να βρει τι εννοούσε, δεν υπήρχε λογική πίσω από τα λόγια του,
εκτός και αν ήταν κάποιο σχέδιο που είχε ήδη σε εφαρμογή, με εμένα εκτός.
«Δέχομαι τις υπόλοιπες.»
«Χαίρομαι. Τότε όλα περασμένα
ξεχασμένα, ή όπως θα το έλεγαν οι Άγγλοι: Water under
the bridge.»
Το ύφος του είχε αλλάξει πάλι,
έμοιαζε πιο οικείο και πιο αινιγματικό από ποτέ.
«Deus ex
machina.»
Τα τελευταία του λόγια δεν είχα
ιδέα σε ποιον αναφέρονταν. Αρχικά υπέθεσα ότι αναφερόταν στο ότι με έσωσε, αλλά
αφού όλα ήταν μέρος του σχεδίου, τότε τι σήμαινε? Οι ερωτήσεις που εξαπέλυσα
δεν βρήκαν στόχο, καθώς ο Μέντορας είχε εξαφανιστεί από το δωμάτιο, σαν να μην
υπήρξε ποτέ. Δευτερόλεπτα μετά τα φώτα άναψαν και μία νοσοκόμα με έναν γιατρό
μπήκαν στο δωμάτιο.
Εξελίξεις…
Ο ανθυποπλοίαρχος Ντιμίτρι Ρασπαντίεφ βρισκόταν στην επίβλεψη
του σόναρ, κοιτάζοντας στην οθόνη του οποιαδήποτε ανωμαλία θα υποδείκνυε κάτι
άλλο πέρα από το βυθό ή μεγάλα ψάρια. Ταυτόχρονα προσπαθούσε να ακούσει ήχους
από άλλο υποβρύχιο ή οτιδήποτε που δε θα ήταν φυσιολογικός ήχος. Η βάρδια του
σχεδόν έφτανε στο τέλος της και θα ξαναγυρνούσε στην υποβρύχια ρουτίνα του.
Χτυπούσε ρυθμικά τα δάχτυλα του πάνω στο μπράτσο της καρέκλας,
όταν ένας ήχος ακούστηκε σαν να είχε εκτοξευθεί τορπίλη. Κοίταξε προς το μέρος
της γέφυρας όπου συνήθως βρίσκεται κάποιος αξιωματικός υπηρεσίας και δε
βρισκόταν κανείς. Η περιέργεια τον παρακίνησε να ελέγξει αν η διαίσθηση του τον
οδηγούσε σε κάτι που κάθε ναύτης πυρηνικού υποβρυχίου απέφευγε, προδοσία στα
βάθη του ωκεανού.
Βρίσκοντας αντικαταστάτη για να ελέγχει το σόναρ, προχώρησε
στην αποθήκη πυραύλων και εκτόξευσης, απορώντας που είχε εξαφανιστεί ο φρουρός
μπροστά από την πόρτα. Γύρισε με βιάση την περιστροφική κλειδαριά της πόρτας
και εισχώρησε στο στενό δωμάτιο, από όπου δε θα ξανά έβγαινε ποτέ.
Φυλακισμένος προσωρινά στο δωμάτιο
κράτησης και με την πρόγνωση να είναι ακόμη χειρότερη, φυλακισμένος σε φυλακή,
ο ψεύτικος πρόξενος αγωνιούσε για την τύχη του. Οι επιλογές που είχε
περιορίζονταν στο αν ο Ιανός θα τον απελευθέρωνε με κάποιο νόμιμο τρόπο, κάτι
που αυτόματα θα σήμαινε να περιμένει ή αν θα έπρεπε να το σκάσει από εκεί και
να ριψοκινδυνεύσει την ύπαρξη του ή η επιλογή νούμερο τρία που μόλις μπήκε στο
δωμάτιο.
Η άφιξη της πιο αινιγματικής
φιγούρας, που είχε δει μέχρι εκείνη την ώρα στη ζωή του, τον έκανε να σαστίσει.
Ψηλός με κοστούμι φανερά χειροποίητο και ακριβό, με ιταλικά μοκασίνια κάποιου
πολύ γνωστού οίκου, ενώ το πρόσωπο του ήταν ανέκφραστη μάσκα με μία ουλή που
ξεκινούσε από τον αριστερό κρόταφο μέχρι τη βάση του λαιμού του και μαύρα
γυαλιά να κρύβουν τα μάτια του. Η αύρα που έβγαζε όμως, ήταν τρομακτική
κάνοντας το δωμάτιο να μοιάζει ότι έχασε τη θερμότητα του και η θερμοκρασία
έπεσε αρκετούς βαθμούς.
Με μία ξεκάθαρη κίνηση του έδειξε
πως μπορεί να φύγει, αφήνοντας τον κατάσκοπο άναυδο. Υπήρχαν τόσες ερωτήσεις
που ήθελε να κάνει, αλλά δεν τολμούσε να σπαταλήσει την ευκαιρία που του
δινόταν. Σηκώθηκε βιαστικά και πήρε μαζί του ένα φάκελο που του είχε προτείνει
ο άλλος, κοιτάζοντας παράλληλα τα μαύρα δερμάτινα γάντια που φορούσε ο άλλος
και με την ερώτηση να έχει κολλήσει στο στόμα του: Είσαι ο Ιανός?
Η επιβίωση στη ζούγκλα βασίζεται
στην καλή φυσική κατάσταση, την εμπειρία, τις γνώσεις περί ζούγκλας και φυσικά
τύχη. Όταν όμως είσαι επιστήμονας με ένα ευρύ φάσμα διδακτορικών και ο φυσικός
σου χώρος είναι το εργαστήριο, τότε η επιβίωση φαντάζει δύσκολη, έως πολύ
δύσκολη.
Ο Τόμας Μουρ με τρία διδακτορικά
αναρτημένα στο τοίχο του δωματίου του και ένα σωρό βιβλία περιτριγυρισμένος,
είχε πάρει την απόφαση να ζήσει την εμπειρία μίας αρχαιολογικής ανακάλυψης.
Ωστόσο, κανείς δεν τον προϊδέασε για την περιπέτεια που θα ακολουθούσε, μία
ζούγκλα και αμέτρητα τετραγωνικά μέτρα αβεβαιότητας και τρόμου. Μπροστά του
δέντρα και μία εχθρική φύση, πίσω του μακελειό και αιμοδιψείς δολοφόνοι.
Μερικές φορές το άγνωστο όσο τρομακτικό και αν φαντάζει είναι καλύτερο από το
βέβαιο θάνατο του γνωστού.
Το πόδι τον πονούσε φρικτά, τα
χέρια του είχαν ματώσει και δεν ήξερε αν είχε πέσει ξανά ή μόλις σηκωθεί. Κάπου
είχε διαβάσει πως η ελονοσία ήταν σε έξαρση ή ήταν για κάποια άλλη ζούγκλα? Το
μυαλό του βρισκόταν σε σύγχυση και καμία διαφορική εξίσωση δε θα μπορούσε ποτέ
να τον βοηθήσει να βγει από τη δυσχερή θέση στην οποία βρισκόταν.
Οι ήχοι και τα πουλιά του
προκαλούσαν ρίγη, μαζί με το σύρσιμο και τους ασθενείς θορύβους στο παρασκήνιο
έκαναν την ουροδόχο κύστη του να ξεχυθεί στο παντελόνι του. Φοβόταν για τη ζωή
του και κυρίως φοβόταν ότι αντί να πεθάνει της πείνας, θα τον έτρωγαν ζωντανό κυριολεκτικά.
Με την πλάτη σε ένα κορμό δέντρου και τα γόνατα του να ακουμπούν το στήθος του,
τρέμοντας, είχε παραδώσει τα όπλα και περίμενε το τέλος του. Ένα τέλος που είδε
να πλησιάζει όταν ένα μαχαίρι τόσο μεγάλο που έμοιαζε με μικρό σπαθί
περιστρεφόμενο στον αέρα καρφώθηκε λίγο πιο πάνω από το κεφάλι του.
Με μεγάλη απροθυμία γύρισε το
κεφάλι, πόσο κοντά είχε καρφωθεί από το κεφάλι του, θεωρώντας ότι όποιος το
είχε ρίξει είχε αστοχήσει. Η πραγματικότητα ήταν πιο τρομακτική καθώς το
μαχαίρι βρισκόταν ανάμεσα σε ένα κεφάλι βόα και στο υπόλοιπο σώμα του. Την
επόμενη στιγμή λιποθύμησε.
Μία μέρα
και ένα μνήμα…
Ο κόσμος είναι μία λεωφόρος ανθρώπων που μετακινούνται με
βάση προσωπικά κριτήρια, γεωγραφικά, πολιτικά και κάθε είδους όταν αφορά
ομάδες, οικογένειες, πληθυσμούς ή άτομα ξεχωριστά, όμως η μετατόπιση μίας
κρυφής ομάδας ποτέ δεν είναι επιλογή.
Το σχέδιο του Μέντορα εξελισσόταν με ακρίβεια και υπομονή,
καθώς το τελευταίο εικοσιτετράωρο βρισκόταν σε αντίστροφη μέτρηση. Όλες οι
μεταβλητές είχαν προσδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα, μετατρέποντας τα
γεωγραφικά μήκη και πλάτη σε στόχους. Αυτός που ορίζει το παιχνίδι είναι αυτός
που ορίζει και τους κανόνες, αλλά όταν δεν έχει θέσει τους κανόνες οι παίχτες
δε ξέρουν τα όρια τους. Επιπρόσθετα, αν οι παίχτες δε ξέρουν ποιος είναι ο
αντίπαλος τους, τότε έχουν σοβαρό μειονέκτημα.
Η αρχή ήταν να κάνει να πιστέψουν ότι η Ζακ ήταν ο αντίπαλος,
αναγκάζοντας το ψεύτικο Ιανό να κάνει την εμφάνιση του, την αστυνομία μία
ολόκληρης χώρας να ξεψαχνίζει ότι υπάρχει για κάποιον Ιανό, την υπηρεσία να
εμφανιστεί στο προσκήνιο, τον πραγματικό Ιανό να είναι έτοιμο να κάνει την
κίνηση του, τα σχέδια της ομάδας να
έχουν ανατραπεί, πιόνια να έχουν πάρει τη θέση των προηγούμενων και στρατηγικά
τοποθετημένα ειδικά πιόνια, όλα ήταν στη θέση τους, εκτός από κάποιον.
Ο άνθρωπος που είχε προκαλέσει μία σειρά αλυσιδωτών
αντιδράσεων από ανεξάρτητα μεταξύ τους γεγονότα, βρισκόταν μόνος να αποτίνει
φόρο τιμής σε ένα μνήμα χωρίς όνομα, χωρίς διακριτικά, έναν ανώνυμο τάφο, με
ένα μαύρο λωτό τοποθετημένο πάνω του. Όσο βρισκόταν σε αυτό το μέρος ένιωθε
ανθρώπινος, ένα κομμάτι που τον συνέδεε με ένα ξεχασμένο παρελθόν που
προσπάθησε να αφήσει αμόλυντο, αλλά δεν τα κατάφερε. Από τότε μετατράπηκε σε
οδηγό πληρωμένων δολοφόνων, διψασμένων για εκδίκηση, μία εκδίκηση που ποτέ δε
θα έμενε κορεσμένη όσο υπήρχαν θύτες και θύματα.
Αφήνοντας για μία τελευταία φορά το βλέμμα του να πλανηθεί
στο χώρο και να θαυμάσει το θαύμα της φύσης, έλεγξε τις τελευταίες αναφορές και
ήξερε ότι οι τελικές φάσεις είχαν μπει σε πορεία σύγκρουσης. Υπήρχε κάποιος που
έπρεπε να βγει από το παιχνίδι και για να φέρει αγαλλίαση σε κάποια…
«Η μέρα που περίμενες ήρθε και μαζί της φέρνει τον όλεθρο.
Στην κόλαση που διάβηκες δεν είχες παρέα, στην κόλαση που θα διαβώ, η κόλαση θα
είναι ανάμνηση. Αντίο.»
The night's nourishment,
Shall give my sakura's mourning end.
The sorrow's divine,
Shall be mine.
In an astonishment blind,
My inner world collide,
Fabrics of enlightment,
Pillars of commitment,
A pot of greed,
Can give a breed?
The arc of hopes sinkin',
My heart won't glow nor blinkin',
Depth of abyss shall not be even,
Raven poe's given,
Darkness lures me out,
Come forth my sprout,
Harbinger of death,
Grabbed my souls heft.
Blazing hell,
Returning back to my cell,
I foresee a bitter farewell,
But not before wish you well,
Near the end ring THE bell,
Be sounded to whole the dell.
The night's nourishment,
Shall give my sakura's mourning end.
The sorrow's divine,
Shall be mine.
Lie to me as never before,
Face doom and far beyond,
Beware of wolf's cry,
As I shall be by,
Fear his jar,
It can char.
Everything I say,
Shall not you betray,
Brought me pain,
Now feel the rain,
Pattern of obstacles you claim,
Feel my wrath's aim,
Delay no more,
I shall give you norm.
Seized in cross - fire,
Bribe the dire,
To give a pass,
The valley surpass,
Come to me,
Give up the ghost near me.
Everything is water under the bridge, or not?
Hide from yourself,
Is all you can do,
Raised the bet,
I leave you rest,
Cause inside the bosom,
A sakura shall blossom,
But it won't be yours,
Perished by smile,
Burned by eyes,
Rotten by disguise,
The masquerade is over,
I take over,
Prepare,
I won't be fair...
The night's nourishment,
Shall give my sakura's mourning end.
The sorrow's divine,
Shall be mine.
Or else...
Choose the end
